Cyprus My Love - Erasmus i wspomnienia poerasmusowe

Kot i ja

2011-12-28T17:51:00.001+01:00

Pranie w pralce. Obiad zjedzony. Teraz czas pozmywać i trochę ogarnąć mieszkanie. Niby nic... ale jakoś sprawia mi to teraz większą przyjemność niż wcześniej. Może dlatego że zostałam z tym wszystkim sama? I wiem że jak ja nie zrobię to będzie stał wielki syf?

Chociaż przepraszam, nie jestem sama. Teraz jestem ja i mój kot. I tak sobie razem mieszkamy, jej karma kosztuje więcej niż moje obiady. Ona brudzi a ja chodzę i sprzątam... Ona się do mnie przytula... a mnie serce mięknie :)

WTF?

2011-12-23T14:05:00.000+01:00

zwiększający się wymóg kapitałowy ztytułu ekspozycji zaliczanych do klasy przedsiębiorców przy równoczesnym spadkuw klasie ekspozycji detalicznych, co powoduje wzmożoną konsumpcję kapitału, obniżającą wskaźniki kapitałowe

Musiałam sobie to zachować na pamiątkę. To jeden z punktów analizy SWOT którą właśnie przygotowuję. Tzn. spisuję wnioski wysnute przez grupę roboczą. Spisuję, ale niekoniecznie mam już pojęcie o co chodzi... Ktoś wie?

Zmiany wielkie przede mną...

2011-12-15T00:27:00.001+01:00

Rewolucja jednym słowem. Kilka dni temu zaczęłam burzyć wszystko, co w ostatnim czasie udało mi się zbudować. Ale... chcę tego. Tylko potrzebuję jeszcze sporo odwagi żeby dopiąć tego, co sobie obmyśliłam. Odwagi i motywacji.

Najważniejsze, żeby się nie zatrzymywać, nie myśleć że się nie da. Wszystko się uda - tylko trzeba sobie to powtarzać i działać. No więc mówię sobie: uda się. I będę szczęśliwa. I spełnią się wszystkie wróżby :)

Potrzebuję wakacji

2011-06-10T22:03:00.000+02:00

Do urlopu jeszcze miesiąc... Cypr niestety jeszcze nie w tym roku, póki co musi wystarczyć mi Mielno. Ale i tak doczekać się nie mogę!

Oddajmy Cyprowi co cypryjskie!

2010-09-22T23:25:00.000+02:00

Postanowiłam trochę tu zrobić porządku. Zaczęło się o Cyprze i niech Cypr pozostanie - pozostałe notki już pożegnały się z widokiem publicznym bądź je to czeka. Możliwe że i nazwa wróci stara - jak się da ;)

Z cyklu: życie toczy się wokół kota

2010-02-27T12:56:00.000+01:00

Czwartkowy wieczór. Tata leży w sypialni, ja w pokoju obok walczę ze stertą prasowania. Emil krąży między jednym pokojem a drugim. Jak przychodzi do mnie, to albo wyciąga się na mojej nodze (co w praktyce oznacza że wyciąga łapy, wbija pazury w moją nogę a potem się napręża, przy jednoczesnym moim krzyku "Ałaaaaaaaaa Emil!!!!!"), albo rzuca się na ubrania które prasuje (co oznacza pazury na koszuli). Mój tata chce mi pomóc, więc woła:
- Emilku! Syneczku! Chodź do mnie kochanie!

(no i proszę, doczekałam się drugiego brata...)

***

Kilkadziesiąt minut temu. Wróciłam do domu, a mama skarży się na Emila. Że wczoraj ona sprzątała, a on w tym samym czasie roznosił po domu paluszki i że znowu musi odkurzać. Idzie do pokoju, a Emil już na komodzie stoi i przymierza się do kolejnych smakołyków. W końcu słyszę:
- Ech, już bym wolała mieć w domu wnuczka niż tego kota.

(nie wiem czy to mówiła do siebie, do Emila czy może do mnie...?)

A oto Emil 'za młodu'

Emil - kuchenny asystent:

Ja - pokonana przez Emila - przegrałam walkę o paluszki ;)

O Emilu słów kilka

2010-01-10T22:27:00.001+01:00

Leżę sobie już w łóżku, a mój kot dziwnie spokojnie leży zwinięty na podłodze. Łapki schował pod siebie i wpatruje się we mnie swoimi wielkimi oczyskami. Pewnie czuje że go właśnie obgaduję.

Nie wiem czy już o tym wspominałam, ale Emilka okazała się Emilem. Oficjalnie potwierdził to weterynarz podczas pierwszej wizyty. A więc kot został przechrzczony - całe szczęście nadane imię sie do tego nadawało. Rodzice co prawda trochę marudzili że jednak woleliby Emilkę, no ale cóż - takie życie.

Podczas drugiej wizyty u weterynarza Emil poznał swojego brata Mariana. Jak widać jego rodzina ma podobne gusta jeśli chodzi o dobór imion :D Marian ponoć jest identyczny, aż się rodzicielka moja bała żeby nie doszło do podmiany :)

Nie wiem czy to normalne u kotów (liczę że ich właściciele mi pomogą), ale Emil uwielbia wodę. Właściwie każdemu członkowi rodziny asystuje przy kąpaniu - wdrapuje się na wannę, podchodzi jak najbliżej kranu i wystawia łapkę. Ostatnio robiłam mu rękami fontannę - finał był taki, że mokry kot ciekał* po całym domu :D Ale to jeszcze nic. Jak myłam głowę to Emil wskoczył do wanny i z ogromnym zainteresowaniem patrzył na cieknącą wodę, a łapkami taplał się w tej wodzie. W ogóle jak on tak czasem na coś patrzy... to sprawia wrażenie tak inteligentnego, że aż czuję się głupio :D

No ale cóż, chyba czas już spać - Emil ruszył tyłek ze swojego miejsca na podłodze i przybiegł do mnie. Wskoczył mi na klatkę piersiową, zwinął się przesłodko i od razu padł. Zapomniał tylko że już nie jest taką malutką kulką jak na początku i trochę waży. Dobranoc! :)

* recenzent M. sugeruje zastąpić słowo "ciekał" słowem "biegał" :)

Poszedł sobie rok

2010-01-04T22:54:00.001+01:00

Mam wrażenie że czas leci coraz szybciej. jak byłam młodsza wszystko mi się jakoś dłużyło, a teraz... teraz nie wiem kiedy mijają kolejne dni, miesiące i lata.

W każdym razie kolejny rok za nami. Rok kryzysu, świńskiej grypy, pożegnania z Michaelem i innych wydarzeń, o których wszyscy mówili.

A teraz podsumowanie mojego 2009 roku. Najważniejsze wydarzenia ułożone chronologicznie:

1. Grzywka - mój świat dzieli się na ten bez grzywki i ten z grzywką. Wraz z grzywką pojawiło się nowe nastawienie do życia i zamknięcie pewnych spraw.

2. Świadkowanie na weselu kuzynki - zdarzyło mi się to po raz pierwszy w życiu. Na początku miałam się wymigać, ale w końcu okazało się że było naprawdę świetnie - a poprawiny w wersji solo będę wspominać chyba do końca życia. I nie tylko ja - brat panny młodej który żeni się w Wielkanoc już liczy na moją osobę podczas jego weselnej imprezy ;))

3. Obrona - po przecudownym roku spędzonym w Krakowie nadszedł czas żeby się obronić. Ciężko nie było, ale stres towarzyszył wszystkim. A potem nadszedł czas na dłuuuugie świętowanie. Hmm, a dyplomu nie mam do tej pory, bo Stasia najpierw wpisała zła datę, potem pomyliła moją datę urodzenia, a potem była chora (as always) i jeszcze go nie wysłała. Może jutro ;))

4. Wakacje w Bułgarii - to miała być praca... a wyszło jak wyszło ;) dwa tygodnie luzu... i romansów przeróżnej maści ;)

5. Sympatia - tak, miałam konto na tym portalu. I spotkałam się z kilkoma facetami. Część okazała się totalnym niewypałem już 15 sekund po zapoznaniu się, a ja musiałam uciekać jak najdalej się da. No ale wśród tych wielu niewypałów znalazła się jedna perełka... a raczej perełek :) zaczął od puszczenia oczka, a skończyło się....

6. M. - skończyło się tak, że jesteśmy razem i jest cudownie. Tak jak być powinno. Co tu więcej gadać :)

7. M&M's - kto by pomyślał, że dwójka moich przyjaciół aż tak przypadnie sobie do gustu, że stworzy parę? Ja uwierzyłam chyba dopiero wtedy, jak zobaczyłam ich razem na Sylwestrze. I wiecie co? Fajnie razem wyglądacie ;)

I to chyba na tyle. Co będzie dalej? To się okaże w Nowym Roku ;)

Stare cyprusowe...

2009-12-25T22:57:00.001+01:00

Tradycyjnie raz na jakiś czas przychodzi taka chwila, kiedy zaglądam do folderu z cypryjskimi zdjęciami. I przeglądam je wspominając 'stare dobre czasy'. I za każdym razem nie mogę uwierzyć, że tyle czasu minęło od momentu kiedy je zrobiłam.

Piszę o tym dziś, bo właśnie przeglądam zdjęcia z grudnia 2007, a więc sprzed dokładnie dwóch lat. Ach, to były czasy... zajadało się fińskie ciasteczka, chodziło w pantofelkach i wiosennej kurtce, nosiło okulary przeciwsłoneczne, balowało w nocy i odsypiało w dzień...

Z tego grudniowego przeglądu wybrałam dwa zdjęcia:

Pierwsze przedstawia wnętrze monastyru Bellapais w Kyreni (Cypr Północny). Te owocowe drzewka od razu skojarzyły mi się z moją facebook'ową farmą :D - dlatego też je tu umieszczam :)

A tutaj ostatnie rodzinne zdjęcie, zrobione tuż przed odjazdem Huberta i Seba na lotnisko. Ogólnie niezłe mieli przygody z wylotem - na kilka dni przed wylotem z wyspy zamówili taksówkę, która miała ich zawieźć na lotnisko (które znajdowało się w oddalonej jakieś 40 km Larnace). W dzień odlotu (to był 23 grudnia) rano dzwonili jeszcze potwierdzić przyjazd taksówki. Ostatecznie po kilku wykonanych telefonach i zapewnieniach że taxi już jedzie, chłopcy musieli dzwonić po Borysa - Erasmusa który kupił na Cyprze auto - i ten w ostatniej chwili wiózł ich na lotnisko. Takie rzeczy tylko na Cyprze :D

ps. a taksówka nie przyjechała wcale ;)

Punkt widzenia...

2009-10-10T17:56:00.005+02:00

... zależy od punktu fotografowania.
Lubię te ujęcia. Jako fotografowie, a zarazem 'fotogwiazdy' ja, Lina i Huberto - moi cypryjscy współlokatorzy.
Jakby to było wczoraj... tylko fryzura mi się ciut zmieniła i aparat zepsuł ;)

Rezenzji muzycznej część I

2009-09-30T21:18:00.002+02:00

Jakiś czas temu dostałam od Gadko-szmatkowej Magdaleny płytę z jej muzyką. Obiecałam wtedy recenzję, a więc do dzieła.
Zaczynam od Jasona Mraza - a to dlatego, że podbił w ostatnim czasie moje serce. Przesłuchiwana płytka się nazywa 'We sing we dance we steal things' i wpasowuje się idealnie w klimat muzyki, którą lubię słuchać.
A tak naprawdę zakochałam się w nim trochę przez przypadek. Szykując się ostatnio do pracy usłyszałam w pracy piosenkę, która bardzo mi się spodobała. Spisałam słowa i próbowałam ją odnaleźć - i się udało. Okazało się że to ta:

Jason Mraz - 'I'm yours'.
Megapozytywna, taka po której na twarzy od razu pojawia się uśmiech. Przynajmniej na mojej ;)

Kolejna piosenka Jasona którą katuję teraz jest zupełnie inna. Kiedy się w nią wsłuchałam po raz pierwszy to praktycznie miałam łzy w oczach.

Jason Mraz & James Morrison - 'Details in the fabric'.
No właśnie - Jason śpiewa tę piosenkę z moim ukochanym Morrisonem. Ogólnie śmieszna historia, bo Magda zaraziła mnie Jasonem... a teraz sama zasłuchała się w Jamesie ;) czy powinnam być zazdrosna??

Z piosenek Jasona podoba mi się jeszcze 'Make it mine', 'Coyotes', 'The dynamo of volition'(niezłe ma w niej tempo!! ) i 'If it kills me'.

A w ogóle brawa dla tego Pana za to, że gra na gitarze (a jak wiadomo ja uwielbiam gitarzystów!!) i chyba zawsze towarzyszy mu kapelusz albo czapka.
Jeszcze trochę i będę mieć jego kolejną płytę :P:P

W następnym odcinku muzycznych recenzji - Dave Matthews Band. Zapraszam już dziś, chociaż nie wiem kiedy to będzie ;)

Malutka Kasia i mała cyprusowa rocznica

2009-08-25T22:35:00.002+02:00

W komentarzu pod ostatnim postem napisałam że chodząc po Warszawie poczułam się "taka malutka". Wcale nie dlatego że Warszawa jest dużym miastem, nieporównywalnym pod żadnym kątem do mojego Radomska. Zresztą ciut ciut ją znam - a przynajmniej główne ulice w centrum. I mam GPS w telefonie :P

Poczułam się malutka, bo znowu wylądowałam na obcym terenie, znowu czekają mnie spotkania z nowymi ludźmi, badanie terenu, zapoznawanie się z wykładowcami, nocne powroty do domu...
to samo miałam rok temu w Krakowie, dwa lata temu na Cyprze, cztery lata temu w Łodzi.

A właśnie. Sama w to nie wierzę, ale dokładnie 2 lata temu zaczęłam pisać tego bloga. Dokładnie 2 lata temu zaczęłam odliczać miesiąc do wyjazdu. Dokładnie 2 lata temu, 25 sierpnia 2007 r. pisałam, że jestem szczęśliwa, ale też pełna obaw.

W sumie to sama nie wierzę, że już tyle czasu minęło od mojego wyjazdu i powrotu z Erasmusa. Powtarzam to w kółko... ale naprawdę tak jest ;) a wspomnienia co chwilę odżywają. Np. dzisiaj, kiedy jeden niewinny komentarz pod zdjęciem na facebooku wywołał lawinę komentarzy innych Erasmusów.

Dlatego też odgrzebuję filmik, który stworzyłam dawno dawno temu...

Wspomnien czar

2009-08-12T23:07:00.005+02:00

Moje Erasmusowe wspomnienia są zaklęte nie tylko w zdjęciach.
To także...

muzyka. Różne piosenki kojarzą mi się z różnymi momentami bądź osobami.
- Rise up... pierwszy raz tę piosenkę usłyszałam podczas pierwszej imprezy integracyjnej w klubie Versus. I od tamtej pory przewijała się ona przez moje Erasmusowe życie.
- Bleeding love. Leciała non stop w radiu podczas naszej wycieczki do Polis. A wracając z Polis zastanawiałam się z Hilmim, jakie dokładnie są to słowa. Początkowo wydawało się nam że to "breathing love". Nooo prawie ;)
- Apologize. Też kojarzy mi się z Hilmim. leciała często w radiu jak jeździliśmy po Nikozji. A że on był mało internetowy to ściągnęłam i mu wysłałam.
- We gonna feel it. I znowu Hilmi i radio w aucie. Tą piosenkę nawet miałam ustawioną jako dzwonek na Cyprze ;)
- American Pie. Piosenka Liny. Słuchała jej chyba milion razy dziennie. Wtedy już miałam jej dosyć, ale teraz słucham z przyjemnością ;)
- Summer of 69. Usłyszałam ją już jakoś pod koniec mojego pobytu na Cyprze, w moim barze. Wsłuchując się wtedy w słowa "Those were the best days of my life..." prawie się popłakałam.
- John Legend. W sumie to jego piosenki towarzyszyły mi dosłownie w ostatnich godzinach mojego pobytu na Cyprze. Czekając na przesiadkę w Wiedniu szukałam kolejnych piosenek tego wokalisty i wspominałam minione chwile...
- Reamonn. W aucie Kostasa, mojego kolegi z pracy, zawsze była płyta Reamonn. I leciała podczas każdej naszej wycieczki, w drodze powrotnej, kiedy za oknem było już ciemno, a my drzemaliśmy zmęczeni całym dniem łażenia.

zapach.
jeśli chodzi o perfumy, to Christina Aquilera. Kupiłam je tuż po moim występie w reklamie euro na Cyprze. Kilka miesięcy temu przechodziłam koło stoiska z perfumami i je powąchałam... i nagle wszystkie wspomnienia powróciły, tak jakby ktoś puścił mi nagle film z setkami zdjęć...

sklepy.
Z Cyprem kojarzy mi się przede wszystkim Bershka. W sumie tam odwiedziłam ten sklep po raz pierwszy. I polubiłam.

filmy.
Moje Wielkie Greckie Wesele. oglądałam go już dużo wcześniej, ale na Cyprze nabrał nowego znaczenia - bo żyjąc wśród greckiej społeczności niektóre sceny nabrały nowego znaczenia ;)

kawa.
Frappe. czyli kawa mrożona. Za każdym razem kiedy ją popijam, mam przed oczami uczelnianą kafeterię, półlitrowe kubki po coca-coli, dwie słomki i panią która już wiedziała, że lubię 'sweet'.

słowa.
A dokładniej może akcent. Z Erasmusem zawsze chyba kojarzyć mi się będzie francuski akcent, który w większości przypadków osób francuskojęzycznych jest nie do zabicia. Moi Belgowie, Jean-Marie czy Jeremy są tego najlepszym przykładem.
Nie można zapomnieć także o greckojęzycznej wymianie angielskiego (nie wiem czy to poprawnie ale mam nadzieję że rozumiecie ;)).

Ach, te wspomnienia... ciągle żywe, mimo że od mojego powrotu minęło już 1,5 roku, a od wyjazdu - prawie 2 lata...

Erasmusowo

2009-05-04T20:43:00.002+02:00

W środę po pracy wsiadłam w pociąg do Warszawy i po 2,5 godzinie podróży poczułam powiew Erasmusa - a to za sprawą spotkania z Olą i Marysią, z którymi studiowałam na Cyprze.

Kolejną porcję - i to porządną - erasmusowego życia miałam za kilkanaście godzin, weekend majowy spędziłam bowiem w Wilnie, w odwiedzinach u Magdaleny.

I tutaj dygresja: bloga Magdy zaczęłam czytać nie pamiętam kiedy. Nie jestem nawet pewna czy to ja trafiłam pierwsza do niej, czy może ona do mnie. W każdym razie po jakimś czasie czytania się nawzajem postanowiłyśmy się spotkać. To było w ostatnim tygodniu mojego pobytu w Łodzi. No i nie mogłyśmy się nagadać! Uzupełniałyśmy nawzajem informacje wyczytane z bloga, co chwilę sobie przytakiwałyśmy i się śmiałyśmy. Tak spotkać udało nam się jeszcze kilka razy, a potem ona wyjechała na Erasmusa. A ja się na niego wprosiłam, chociaż podobno sama mnie zaprosiła ;)

No więc pojawiłam się w Wilnie. I od razu poczułam się tam 'jak w domu'. Erasmusowy klimat czuć było z każdej strony. Życie w akademiku, studenci z różnych zakątków Europy i świata, rozmowy o wszystkim i o niczym po angielsku, imprezy...

To wszystko okraszone bezchmurnym niebem, mocno grzejącym słońcem i przepięknymi zakątkami Wilna. Dodatkowo w sobotę w Wilnie były Dni Muzyki - ulice pełne były zespołów grających przeróżną muzykę na przeróżnych instrumentach. A my spacerowaliśmy, przystawaliśmy przy co ciekawszych artystach, cykaliśmy fotki i szliśmy dalej.

Dodatkowo 'atrakcją' wyjazdu była możliwość spotkania z moimi cypryjskimi współlokatorami, Arturasem i Vytisem. Ostatni raz widziałam ich w lutym 2008! Mimo upływu czasu wspomnienia z naszego Erasmusa wciąż były żywe i przegadaliśmy godziny wspominając stare dzieje i opowiadając sobie o tym, co dzieje się w naszym życiu teraz.

Poza tym okazało się, że na świecie istnieją jeszcze takie pozytywnie zakręcone wariatki jak ja. I właśnie u nich miałam przyjemność nocować ;) aż boję się pomyśleć co by się działo na Erasmusie, gdybyśmy były na nim w trójkę - inni studenci by chyba tego długo nie wytrzymali ;)

Ach to erasmusowe życie... brakuje mi go czasem! Szczególnie po tak cudownym weekendzie jak ten w Wilnie. Dzięki dziewczyny za tak serdeczne przyjęcie, polecam się na przyszłość :)

Więcej fotek tutaj!

Leniwie

2009-04-19T22:37:00.003+02:00

Niedziela upłynęła leniwie i bardzo przyjemnie... słoneczko świeciło, wężów nie było (hmm.. bo ostatnio natknęliśmy się na co najmniej dwa), a ja się opalałam....

A wieczorem zostałam zaproszona na ślub. I poproszona o bycie świadkową... no i teraz siedzę i czytam. I szukam sukienki. I mam tysiąc pytań do panny młodej... najgorzej że mimo że jesteśmy kuzynkami, to mamy ze sobą raczej średni kontakt, taki bardziej 'od święta'. No ale teraz mamy okazję żeby to zmienić ;)

Fotowiosna

2009-04-11T10:04:00.002+02:00

Wagary po krakowsku. Trawka, murek, gazetka, słoneczko, Wisła, smok, Wawel.... nic więcej do szczęścia nie potrzeba!

Wielka bitwa na poduszki na Rynku. Setki studentów (a może nawet tysiące), tony pierzu... takiej akcji jeszcze nie widziałam! :)

Akcja "palmowe podwórko" zainicjowana przez mojego tatę (Kasiu kup spray), przeprowadzona przeze mnie (projekt i zarys malowidła) a także pracowników taty Kazia i Szoka (trzymali mi drabinę, potem Szoku pokolorował mój projekt ;)) Efekt jaki jest - każdy widzi ;)

A ja ostatni tydzień chodzę spać o 1 - 2 w nocy, wstaję o 7 lub tuż przed. Przez cały dzień latam, skaczę, załatwiam, nie mam czasu ani ochoty na odpoczynek - bo przecież tyle się dzieje! Uśmiecham się dużo, spaceruję... w skrócie: KOCHAM WIOSNĘ!!

Wesołych Świąt kochani! Smacznego jajeczka i takich tam :):):)

Wiosna

2009-03-19T00:18:00.002+01:00

Lubię kiedy niebo jasne jest,
gdy nie pada deszcz.
Powietrze pachnie wiosną ładnie tak,
jest cieplej z każdym dniem.

Chcę już taką najprawdziwszą wiosnę! Wiem, że jest już na wyciągnięcie ręki. Już ją czułam kilka razy. Ale chcę ją mieć na co dzień, bez przerwy!
Czy to możliwe żeby niebo bylo u nas tak przejrzyście czyste jak na Cyprze?

To już rok...

2009-02-12T08:34:00.002+01:00

Rok temu o tej godzinie szukałam biletów powrotnych na Cypr.
Jak ten czas szybko leci!

EDIT: a w moim pokoju wciąż cyprusowo.
Tureckie buciki przynoszące szczęście które dostałam w Kyrenii kiedy kupowałam szkatułkę, szkatułka na biżuterię, pomarańcza wyrzeźbiona przez Vytisa na Boże Narodzenie, buteleczka znaleziona na plaży na półwyspie Karpaz i druga, z piaskiem z cypryjskiej plaży, muszelki zbierane na różnych plażach, zdjęcie rodzinki, zdjęcie z Agia Napy (sztuk dwie - jeszcze jedno w większym formacie wisi na ścianie), zdjęcia z Polis (sztuk dwie w antyramie na drugiej ścianie)...

Czas płynie wciąż tak jak wąż...

2009-02-10T20:46:00.003+01:00

Kto by pomyślał, że ten rok tak szybko minie... rok od mojego powrotu z Cypru. Niesamowite!
A ja wciąż mam w głowie tamte miejsca, ludzi, momenty... tylko czasem łapię się na tym, że muszę się dłużej pogłówkować żeby wygrzebać z pamięci jakieś słówko albo imię... wczoraj np. próbowałam przypomnieć sobie imię przystojniaka z Agia Napy który woził mnie skuterem. Już przez chwilę zwątpiłam w siebie, ale na szczęście dziura w pamięci jeszcze nie była taka duża.

Rok temu...

leniuchowałam na plaży...wcinałam szyszki...

bawiłam się z moimi ukochanymi długowłosymi mężczyznami z New Division...

Było ciepło, spokojnie i beztrosko. Kładłam się spać między 3.00 a 8.00, wstawałam nawet o 15.00..Każdą rzecz można było zrobić jutro, a pośpiech był raczej niewskazany.

Teraz właściwie wszystko jest inaczej. Zima za oknem, pogoń za kolejnym dniem, problemy mniejsze i większe. Codziennie niedosypianie i wymuszone wczesne chodzenie spać. Planowanie wszystkiego i wciąż pojawiające się nowe terminy.

To jak dwa zupełnie inne światy. Ale wiecie co... wiem, że nawet teraz Cypr nie byłby już dla mnie tym samym miejscem - to raz. I dwa - teraz to mi tu dobrze :)

To był...

2008-12-27T15:43:00.004+01:00

dobry rok....

powitałam go w wyśmienitym towarzystwie Erasmusów. Północ wybiła dwa razy - po cypryjsku i po polsku. I w ogóle ta noc była z jednej strony iście międzynarodowa, a z drugiej - bardzo polska!
pierwsze 1,5 miesiąca było mi dane spędzić jeszcze na Cyprze. Żegnałam wszystkich wyjeżdżających przyjaciół i witałam świeżynki Erasmusowe. W końcu pożegnano mnie...
Polska przywitała mnie co prawda nie tak jak chciałam (liczyłam na biały śnieżek i temperaturę -5), ale od razu miałam okazję śpiewać do 4 rano i imprezować
ostatni semestr spędzony w Łodzi okazał się dużo ciekawszy niż te wcześniejsze. Dużo imprez, nowi znajomi (a wśród nich Erasmusi), praca zawodowa... i ta licencjacka też ;)
zaczęłam aktywnie spędzać czas - weekendami można mnie było spotkać praktycznie w każdym zakątku Polski. Raz Wrocław, raz Warszawa, potem Kraków, Olsztyn, Sopot...
zupełnie niespodziewanie dostałam propozycję pracy o jakiej od dawna myślałam. Wróciłam więc na stare śmieci do Radomska
spełniłam swoje dziecięce marzenie i zaczęłam studia w Krakowie. Moje wyobrażenia o tym miejscu się sprawdziły - Kraków jest magiczny! Szczególnie jak się ma w grupie takich świetnych ludzi!

mimo wyjazdu z Łodzi kontakt z ludźmi stamtąd wciąż jest świetny. A imprezy jeszcze fajniejsze niż wcześniej ;)
udało mi się spotkać z kilkoma osobami poznanymi na Cyprze - nie tylko polską ekipą, ale też Kostasem czy moimi Belgami,
jestem zadowolona z mojej pracy i to co robię sprawia mi dużą satysfakcję!

Właściwie to może to trochę niepolskie, ale nie mam powodów do narzekania! Wszystko układa się super... i jeśli mam sobie czegoś życzyć to tylko tego, aby przyszły rok był równie dobry jak ten!

All I want for Christmas...

2008-12-17T22:48:00.003+01:00

Dzisiaj ubierałam w domu choinkę (jak zwykle żywą i pachnącą...) i dostałam gwiazdkowy prezent (Mikołaj w końcu przyniósł mi obiecane lustro do pokoju... jest taaakie duże :):))... i tylko na zakupy się nie mam czasu wybrać bo cały tydzień pracuję od 10.00 do 18.00..

No a Święta coraz bliżej... co prawda śniegu brak (a temperatura za oknem jest raczej jesienna, nawet wieczorem!), ale atmosfera świąteczna jest odczuwalna już z daleka... światełka, dekoracje, piernikowe chatki w Galerii Krakowskiej, choinki, świąteczne piosenki w radiu...

Właśnie - piosenki... Ostatnio leci u mnie non stop jedna świąteczna piosenka, stara jak świat, ale.... ale cudna :)

Ps. A Święta zaczynają się już w piątkowe popołudnie :)

Znowu wspomnienia...

2008-11-20T21:06:00.005+01:00

Wczoraj już miałam pisać że przez ostatnie zamieszanie w moim życiu zapomniałam o Cyprze... no ale dzisiaj, przy okazji poszukiwania zdjęć na konkurs foto znowu wróciłam do moich cypryjskich zdjęć... a razem ze zdjęciami wróciły wspomnienia. I znowu tęsknię... tęsknię tym bardziej, że tam zawsze świeciło słońce, było ciepło i tak... spokojnie i beztrosko.

Tęsknię też za ludźmi których tam poznałam. Oddałabym wiele, aby być tam znowu, z tą samą ekipą... Bawić się, śmiać, rozmawiać, podróżować...

Nie lubię marudzić. Ale kiedy są dni takie jak dzisiaj - kiedy jest zimno, mokro i ogólnie paskudnie, kiedy dzień w pracy się dłuży i kiedy nie ma z kim pogadać... wtedy żałuję, że nie jest tak, jak było jeszcze rok temu:

And if I had the choice
Ya - I'd always wanna be there
Those were the best days of my life...

Wiadomości ze świata

2008-11-10T20:33:00.002+01:00

Jestem z powrotem. Nie tylko z Brukseli, ale i z Beskidów. Ale po kolei - najpierw Bruksela.

Miasto jest przepiękne! Budynki na Grand Place i w okolicy zachwycają o każdej porze dnia i nocy, chyba każdy kelner mówi po polsku (przynajmniej "Dzień dobry", "Zapraszam" i "Dziękuję"), na każdym rogu jest grecka knajpka, wszędzie wprost leje się czekolada i kuszą przepiękne wystawy. Tylko jakoś reszta miasta taka brudna - pod samymi instytucjami europejskimi wala się pełno śmieci.

Udało mi się spotkać z moimi Belgami, z czego się bardzo cieszę - bo prawdę mówiąc kiedy żegnaliśmy się w grudniu, to raczej nie wierzyłam że jeszcze uda nam się spotkać. A tu proszę - chłopcy kompletnie się nie zmienili - no może tylko troszkę urośli ;)

Z wycieczkowych plotek powiem wam jeszcze tyle że:
- średnia wieku była grubo ponad 40. W sumie z Radomska były najmłodsze osoby (14, 15, 17, 22, 26), później długo, długo nic i prawie emeryci... no ale panowie nie próżnowali: od jednego dowiedziałam się np. że mam najładniejszy uśmiech na wycieczce ;)
- chciałam tam po prostu jechać i nie angażując się przeżyć te kilka dni, odreagować i mieć wszystko w nosie... ale okazało się że byłam opiekunem, tłumaczem i przewodnikiem jednocześnie. Bo reszta radomszczańskiej ekipy nie znała angielskiego - a więc kupowałam pamiątki, zamawiałam jedzenie, oprowadzałam po zabytkach i pytałam o drogę. Czasem miałam dosyć... ale ogólnie to nie było źle!

Wróciłam w piątek.. przepakowałam się z walizki w plecak, zamiast butów na obcasie i spodni na kant spakowałam bluzę i trapery i wyruszyłam w góry. Razem z przyjaciółmi z drużyny wyjechaliśmy na weekend żeby pobyć razem i odreagować to, co spotkało nas kilka dni wcześniej... wspólne wędrowanie, siedzenie przy ognisku, śpiewanie... to było właśnie to, czego potrzebowaliśmy.

A dzisiaj Go odwiedziłam. Jeszcze chyba nigdy nie widziałam tylu kwiatów przy jednym grobie... zostawiłam mu małą busolę - niech wskazuje mu drogę do miejsca, w którym będzie mu najlepiej...

...

2008-11-02T14:40:00.006+01:00

Miał 18 lat. Był zawsze uśmiechnięty, zawsze chętny do pomocy, ciągle się śmiał, żartował... był taką iskierką która pobudzała wszystkich.

Miał dużo planów - na dziś, na jutro, na przyszły tydzień, na kolejne lata...
Był oddany temu co robił. Zawsze można było na niego liczyć - pierwszy na zbiórkę, pierwszy na wyjazd...
Pamiętam go jeszcze jako małego chłopca, z czasów kiedy ja byłam drużynową a on moim podopiecznym. Największy urwis, ale i najbardziej uśmiechnięty chłopiec jakiego znałam. Wiele razy zaszedł mi za skórę, ale był osobą którą nie dało się nie lubić...
We wrześniu bawiliśmy sie na jego osiemnastce... dostał wymarzony prezent...
Wczoraj wieczorem spotkaliśmy się wszyscy na cmentarzu i szliśmy na coroczną zbiórkę przy jednym z grobów. Wspominaliśmy przeróżne wyjazdy, śmieszne historie które nam się przydarzyły... wszystko było takie normalne... po zbiórce jeszcze się pośmialiśmy, powiedzieliśmy sobie "do zobaczenia", daliśmy sobie buziaka w policzek...
a dzisiaj już go nie ma. Nie poprosił nikogo o pomoc, nie zapytał nikogo o zdanie, nie pomyślał co będzie kiedy go zabraknie... i skończył ze sobą...

nie mogę w to ciągle uwierzyć. Po prostu nie mogę. Kiedy ktoś zapytał się mnie na gg czy to prawda pomyślałam że to jakiś głupi żart. Już miałam do niego dzwonić - po to, żeby usłyszeć jego głos i móc śmiać się z tego, co ktoś wygaduje... ale to nie żart... Jego naprawdę już nie ma.
Już nigdy nie będziemy mogli śmiać się razem z nim, już nigdy nie pojedziemy razem na biwak, nie usiądziemy przy ognisku, nie będziemy śpiewać "Hosanny"...

O Turkach kazanie

2008-10-13T22:17:00.004+02:00

Jeśli ktoś zaprasza mnie do znajomych na facebooku, a ja tej osoby nie znam, to na 99,9 % ta osoba pochodzi z Turcji i jest facetem. Ja już zielonego pojęcia nie mam, skąd oni mnie wyłapują - gdybym była na Erasmusie właśnie w Turcji i należała do tureckich grup - byłoby to mniej więcej zrozumiałe. Ale byłam na Cyprze... więc to właściwie powinno się wykluczać. Widocznie się nie wyklucza - blond włosy robią swoje i tyle...

Dzisiaj takich zaproszeń dostałam sztuk dwie. Drugie już miałam automatycznie odrzucić, ale... spojrzenie wydało mi się znajome. Chwila szperania w pamięci i się okazało skąd znam tego pana...
Otóż pana tego (o iście tureckim imieniu Hasan [dowiedziałam się z facebooka właśnie]) poznałam podczas jedynej wizyty w klubie po tureckiej stronie Cypru (klub nosił nazwę Ice Club, a było w nim tak gorąco jak w Fire Club...). Słowo 'poznałam' w sumie nie bardzo tu pasuje, bo ledwo co z nim gadałam, a raczej próbowałam gadać (co widać na załączonym obrazku). Pan Hasan bowiem ledwo co komunikował sie po angielsku. Nawet na pytanie ile ma lat nie do końca potrafił odpowiedzieć - liczył sobie na palcach jak jest po angielsku '9'...

Dlatego też dzisiaj moje zdziwienie bylo tym większe, że Hasan oprócz wysłania mi zaproszenia... napisał do mnie na facebook'owym czacie... już myślałam że w ciągu pół roku nauczył się perfekt angielskiego... ale nie: jedyne co udało mu się sklecić to:

sorry ı m litle speak inglişh .fine end you

when come to cyprus

...
a potem zniknął... pewnie zadawałam zbyt wiele pytań ;)

W każdym razie fala wspomnień znowu powróciła. Ach ten Cypr...
aaa, zapomniałam dodać - kiedy się okazało że dogadać to my się nie dogadamy, dostałam od Hasana różę ;) (której oczywiście potem zapomniałam wziąć od koleżanki... ale co tam ;))
Na koniec ja w otoczeniu już nie jednego, ale dwoch tureckich przystojniaków...

Cypr & Warszawa

2008-10-12T20:57:00.004+02:00

Dzisiaj był naprawdę piękny dzień. Taki jak na Cyprze zimą - bezchmurne niebo, słońce i taka sama temperatura... żyć nie umierać!
No właśnie, u mnie na tapecie znowu Cypr. Z kilku powodów: po 1: będąc w Warszawie spotkałam się z Hensem i mieliśmy okazję powspominać nasze erasmusowe przygody. Po 2: również w stolicy spryskałam się zapachem z którym po raz pierwszy spotkałam się na Cyprze. I za każdym razem kiedy go czułam przed oczami miałam tamte chwile... tak się zastanawiam, czy kiedykolwiek się od tych wspomnień "uwolnię" - wiem że dla niektórych ludzi ten temat jest już uciążliwy ;)

A co do samej Warszawy: pojechałam tam na szkolenie z treningu trenerów. I wiecie co? Większość rzeczy które dla innych były nowością (zabawy z uczestnikami, przemienność form, różnorodne metody szkoleniowe) już znałam. Skąd? Z kursu dla drużynowych harcerskich, na którym byłam w pierwszej klasie liceum... właściwie to rzeczą którą z tego szkolenia wyniosłam jest to, że wszystko to co robiłam dla dzieci, mogę też robić dla dorosłych ;) więc nie był to czas stracony. No i zrobiłam małe zakupy ubraniowe, a także obejrzałam film "Kobiety". Polecam, pod warunkiem że na dużym ekranie nie chcecie oglądać męskich twarzy ani tyłków! :)

To już rok...

2008-09-25T14:43:00.002+02:00

Rok temu dokładnie o tej porze lądowałam na ziemi cypryjskiej...
przywitały mnie upały i sympatyczni ludzie.
W drodze z Larnaki (gdzie jest lotnisko) do Nikozji (gdzie mieszkałam) rozglądałam się na wszystkie strony... i widziałam tylko pustynię. Nagie skały, piasek, zero zieleni. I piękne morze, palmy...
Miałam przed sobą perspektywę spędzenia tam 5 miesięcy, byłam ciekawa każdego dnia, nowej uczelni, nowych przyjaciół...
Nie wiedziałam jeszcze gdzie będę mieszkać, ale dzięki uprzejmości Oli miałam gdzie przespać pierwszą noc.
Byłam pełna obaw, ale nie mogłam się już doczekać tego co mnie czeka.

Jak ten czas szybko mija...

Polis w trzech ujęciach

2008-09-22T21:34:00.005+02:00

Wśród 5000 zdjęć które przywiozłam ze sobą z Cypru wciąż są takie, które odkrywam na nowo, bądź takie które już bardzo dawno temu podbiły moje serce.

Dzisiaj będzie mała dawka zdjęć z przecudnej miejscowości Polis. Mam nadzieję że te zdjęcia ogrzeją troszkę Wasze serduszka w ten chłodne jesienne wieczory. Mnie osobiście dzięki takim widoczkom jest cieplej,a dwa z tych zdjęć (pierwsze i trzecie) powiesiłam w antyramie nad łóżkiem, żeby wydzielały pozytywne wibracje. I to działa!
Ps. Rocznica wyjazdu na Erasmusa zbliża się wielkimi krokami... dzisiaj nawet dostałam maila z mojej byłej już uczelni z pytaniem czy nie chciałabym być opiekunem Erasmusów którzy przyjeżdżają do Łodzi. Jasne że bym chciała! Szkoda tylko że to niemożliwe :(

Cypryjskie video

2008-09-15T20:20:00.000+02:00

Im bliżej 25 września, czyli dnia kiedy minie dokładnie rok od rozpoczęcia mojej erasmusowej cypryjskiej przygody, tym bardziej tęsknię za tym co było. Za tymi beztroskimi dniami spędzonymi wśród wspaniałych ludzi, za nicnierobieniem, wycieczkami, opalaniem, erasmusowymi imprezami, rozmowami, wygłupami... pewnie to wszystko dlatego, że coraz bardziej czuję, że ten okres w moim życiu już przeminął. Teraz na pierwszym miejscu jest praca, wakacje już nigdy nie będą wakacjami, już nie można rano zdecydować o zostaniu w łóżku i ominięciu jakiegoś wykładu, nie można zarywać nocy w środku tygodnia... Dodatkowo jeszcze pogoda za oknem jest taka paskudna, że nic mi się nie chce - a na Cyprze słońce i upały... rok temu przede mną była perspektywa półrocznych wakacji, teraz... teraz zamarzanie w drodze do pracy i z powrotem... i czasem jeszcze w pracy, przynajmniej dopóki nie zaczną grzać grzejniki ;)
Całe szczęście że są wspomnienia i jest Internet - dzięki temu w każdej chwili mogę powspominać te piękne chwile i porozmawiać z ludźmi, za którymi tęsknię. Z tego wszystkiego powstał też filmik - zlepek filmików powstałych na Cyprze. Erasmusom się podobał, mam nadzieję że dla Was chociaż nie będzie nudny. Jakby co to mogę wytłumaczyć poszczególne wątki ;)

Przegapiona rocznica

2008-08-28T20:47:00.003+02:00

Z powodu zamieszania w moim życiu przegapiłam małą rocznicę - rok istnienia tego bloga. Kto by pomyślał, że to już tyle czasu minęło od moich przygotowań do wyjazdu na rajską wyspę! Mnie cały czas wydaje się że to było wczoraj... w każdym razie, zupełnie przypadkowo (ale powiedzmy że z tej okazji :P) zmieniłam szablon. Trochę odbiegłam od wcześniejszego wyglądu i zmieniłam nazwę. Ale myślę że ta obecna (zaczerpnięta z piosenki śpiewanej m.in. przez Norah Jones) pasuje idealnie do mojego kochanego Cypru... żeby was bardziej przekonać zapraszam do obejrzenia krótkiego filmiku wygrzebanego na youTube.. po kilku reklamach na początku ukażą Wam się naprawdę przepiękne widoki! Mnie jak zwykle zakręciła się w oku łezka, kiedy zobaczyłam te znajome i tak bliskie memu serca miejsca...

Syndrom cypryjski powrócił

2008-08-22T22:36:00.005+02:00

Syndrom cypryjski powrócił. Co to oznacza? Wspominanie i tęsknotę za tym co było. Przejrzałam kilkanaście albumów z naszymi erasmusowymi zdjęciami na facebooku, dodałam kilkadziesiąt komentarzy, przypomniałam sobie wiele momentów... wiele razy serce mi mocniej zabiło na widok jakiegoś miejsca, osoby lub sytuacji... z tego wszystkiego wybrałam parę zdjęć żeby wam zaprezentować, część już może widzieliście...

Oto 25 powodów mojej miłości do Cypru:

Bo nieznani mi jeszcze wtedy ludzie zabrali mnie na przecudowną wycieczkę na północ Cypru,
Bo poznałam wspaniałych ludzi którzy tworzyli moją erasmusową familię,
Bo woda była przecudownie czysta i ciepła,
Bo "Polak Litwin trzy bratanki" ;)
Bo niektórzy, tak jak Jaques, potrafili mnie baaardzo pozytywnie zaskoczyć (jak on dobrze tańczył!! a jak gotował!!)
Bo wycieczki w takim gronie nie mogły być nieudane,
Bo 1 grudnia na drzewach wciąż były owoce,
W w grudniu można było chodzić w bluzce na ramiączkach i podziwiać najpiękniejsze zakątki wyspy,
Bo mimo odległości od domu udało nam się wytworzyć świąteczną i rodzinną atmosferę,
Bo związek polsko - cypryjski może dać litwińskie dzieci ;)
Bo można tam poznać wspaniałych Polaków,
Bo tuż przed Sylwestrem można moczyć się w morzu,
Bo nieważny jest kolor skóry!
Bo można przetańczyć całą noc, nawet przy disco polo :)
Bo w cypryjskim barze mogą pracować dwie Polki, tej samej nocy ;)
Bo nawet czekanie na kogoś na lotnisku nie musi być nudne,
Bo w styczniu można popijać sok ze świeżych truskawek,
Bo blond włosy wzbudzają zainteresowanie większe niż biust,
Bo podczas kalendarzowej zimy można znaleźć miejsca gdzie jest akurat jest wiosna lub jesień,
Bo można z Litwinami, Rumunką i Irańczykiem odwiedzić turecki klub i świetnie się tam bawić,
Bo nawet tam można kibicować polskim piłkarzom, na żywo, w gronie tysiąca rodaków!
Bo są takie miejsca odwiedzone zupełnie przypadkiem, ale pozostające na zawsze w pamięci,
Bo można pracować z trzema długowłosymi i przewspaniałymi ludźmi, z których jeden jest zawsze uśmiechnięty i pomocny, drugi non stop zwija papierosy i nigdy nie miał dziewczyny, a trzeci jest najukochańszycm i najbardziej bezradnym szefem jakiego do tej pory miałam!
Bo są takie miejsca, w których chciałoby się pozostać już na zawsze...
Bo wszystko jest tam na wyciągnięcie ręki..

Muzycznie

2008-08-13T00:05:00.002+02:00

Powinnam już spać dawno temu, ale nie mogę. Z kilku powodów. Jednym jest nowe odkrycie muzyczne. Nowe dla mnie ;) pani nazywa się Regina Spektor i jej dyskografia w całości znalazła się na moim odtwarzaczu mp3 (żeby poznawać jej piosenki usunęłam wszystko inne, został tylko James Morrison).
Regina ma niesamowity głos, a jej muzyka jest 'wysublimowana' - zazwyczaj towarzyszy jej tylko fortepian, piosenki mają w sobie też coś z jazzu...
A wszystko zaczęło się od tej piosenki - nie wiem w jaki sposób znalazła się na moim komputerze ;)

Jak się Wam podoba pani Regina?

Zmiana przyzwyczajeń

2008-08-07T20:11:00.002+02:00

Pół roku temu:

kładłam się spać między 2:00 a 4:00 nad ranem,
budziłam się koło 11:00,
planowałam chodzić na fitness/ siłownię/ biegać,
planowałam rzucić, lub chociaż ograniczyć, jedzenie słodyczy,
studiowałam i balowałam,
przyjeżdżałam do Radomska na parę chwil,
chwile przed komputerem spędzałam na GG, n-k, facebooku, czasem pisałam pracę...
planowałam spędzić całe wakacje na Cyprze,
nie mogłam dogadać się z rodzicami,

Teraz:

kładę się spać najpóźniej koło 24:00,
wstaję pierwsza w domu - koło 7.00,
wyciskam poty na siłowni, jeżdżę na rowerze,
nie jem słodyczy (od dziś!) (paluszki nie są słodkie, prawda? :)),
pracuję i czasem baluję,
wyjeżdżam z Radomska na parę chwil,
chwile przed komputerem spędzam robiąc analizy, tabelki, wykresy i inne cuda ;)
planuję spędzić najbliższy urlop na Cyprze,
planuję świąteczny wyjazd z rodzicami,

Jak widać zmieniło się wiele, pewnie jeszcze więcej niż tu napisałam. Wiele osób się mnie pyta ostatnio, czy nie żałuję że studencki okres jest już za mną. Gdybym siedziała cały czas w Radomsku i tylko pracowała, nie robiąc nic innego, żałowałabym na pewno. Ale teraz nie mam nawet czasu na zastanawianie się ;) Poza tym podoba mi się w pracy, nawet jeśli 95% rzeczy które tam robię jest dla mnie zupełną nowością. Więc: nie, nie żałuję! Brakuje mi tylko czasem ludzi z Łodzi. Ale już jutro śmigam ich odwiedzić ;)

Luźne gadki

2008-08-03T22:01:00.007+02:00

Chociaż jestem już po obronie to ciągle mam kontakt z moim promotorem - a to ze względu na publikację którą on wydaje, a w której ma się znaleźć moja praca licencjacka. Ostatnio wysłał mi maila w tej sprawie - z prośbą o sprawdzenie roboczej wersji mojego tekstu (okazuje się że jest tam calutka moja praca!!) oraz stworzenie krótkiej notatki do noty o autorach. Wysłałam mu taki tekst i dodałam:

myślę że tyle wystarczy, bo to co robię teraz jest zupełnie niezwiązane z tematem. No chyba że dopiszę że wciąż wspominam niezapomniany czas na Cyprze :)

Dziś dostałam odpowiedź:

jasne, dorzucę jeszcze Pani fotki z nk :)

No i ponownie mnie rozbroił ;) a kto nie pamięta sytuacji z naszą klasą - KLIK ;)

Siłownia i Stolyca ;)

2008-07-28T21:00:00.006+02:00

Raz, dwa, trzy, (...), dwanaście, trzynaście. Przerwa. I druga seria. I trzecia. I nowe urządzenie. I następne, i następne, i bieżnia, i rowerek.... no i kolejny raz na siłowni zaliczony. Zauważyłam już pewną poprawę jeśli chodzi o moją wytrzymałość - ćwiczenia które jeszcze w środę robiłam ze strasznym oporem dzisiaj wychodziły mi dużo lepiej. Może to dlatego że dzisiaj się tyle nie śmiałam ;) w każdym razie zakupiłam karnet i teraz nie ma już wyjścia - w ciągu miesiąca muszę wykorzystać jeszcze 11 wejść na siłownię lub fitness, a gratis dostałam 4 wejścia na saunę lub 2 masaże.

Weekend spędziłam w Warszawie. Wyjechałam w piątek tuż po pracy, w strugach deszczu, wróciłam wczoraj wieczorem w ogromnym skwarze. Spotkanie poErasmusowe przebiegło w bardzo miłej atmosferze - trochę powspominaliśmy, obgadaliśmy te miesiące w których się nie widzieliśmy oraz plany na przyszłość. Z Olą schodziłam pół Warszawy na piechotę - byłyśmy w Łazienkach, potem Nowym Światem i Krakowskim Przedmieściem do Starego Miasta, drugiego dnia natomiast wybrałyśmy się do Lasu Kabackiego. I to wszystko w tym ogromnym upale, w bucikach na małym obcasie ;)

Bajla w klubie "Platinum".

Cypryjski klimat sponsoruje warszawska palma ;)

Jak widać na załączonym obrazku nie mamy już ani grama sił... a Filip ponagla :P

Więcej zdjęć TUTAJ ;)

Cyprusowo wciąż!

2008-07-21T23:07:00.004+02:00

Pierwszy tydzień pracy zleciał w miarę szybko, nawet biorąc pod uwagę fakt, że czasem strasznie się nudziłam. Chociaż patrząc na dzień dzisiejszy, to ten tydzień będzie jeszcze gorszy – bo opiera się praktycznie wyłącznie na obserwacji tego co się dzieje. Przypatruję się obsłudze klientów w różnych działach. Czasem zdarza mi się coś skserować, coś podać, ale zazwyczaj po prostu siedzę i słucham. I patrzę na czas w telefonie. Ale z każdym dniem jestem bliżej 1 sierpnia, a wtedy zacznie się prawdziwa praca. Już się nie mogę doczekać! Czyżbym miała zadatki na pracoholika? :)

W weekend odwiedziłam Monikę, którą poznałam w zeszłym roku będąc na koloniach w Poddąbiu (dla tych którzy nie wiedzą – nie, nie byłam tam uczestnikiem, Monika też nie – byłyśmy dzielnymi paniami wychowawczyniami ;)). Nasze rozmowy toczyły się wokół wspomnień z kolonii, pracy, przyszłości, studiów i Cypru. No właśnie – ten temat ostatnio często jest na moich ustach. Zresztą tak naprawdę mówię o nim i myślę już jakiś rok, od momentu kiedy zdecydowałam się na wyjazd tam. W żorskiej alei znalazł się i Cypr ;)

W każdym razie – to naprawdę niesamowite, że pomimo upływu czasu wciąż jest we mnie tyle wspomnień i tyle opisów tego, co tam przeżyłam. Chociaż tak naprawdę nawet jakbym mówiła miesiąc bez przerwy, to pewnie nie udałoby mi się do końca oddać klimatu tego, w czym uczestniczyłam. Najpiękniejsze w tym wszystkim jest to, że 5 miesięcy po powrocie (jak ten czas szybko leci!! Dopiero co przechodziłam odprawę na lotnisku w Larnace, ryczałam jak bóbr w samolocie i spędziłam chyba setki godzin na lotnisku w Wiedniu, a potem wlokłam się pociągiem do domu) wciąż mam doskonały kontakt z większością Erasmusów. Prawdę mówiąc zawdzięczam do facebookowi, na którym zarejestrowani są prawie wszyscy. Wystarczy tylko zrobić KLIK i już znajduję się na stronie Emmi, Liny, Vytisa czy Hilmiego, mogę obejrzeć ich ostatnie dodane zdjęcia, zobaczyć jakie mają plany na najbliższe dni albo co właśnie robili. Kolejny KLIK – i piszę im na ich ścianie kilka ciepłych słów, składam urodzinowe życzenia albo komentuję opis. KLIK KLIK – i staję się ich internetowym właścicielem ;)
No ale na szczęście między nami istnieje nie tylko kontakt internetowy. W najbliższy piątek bowiem mamy mini spotkanie w Warszawie. Chociaż właściwie to wcale nie będzie ono takie mini ;) Ola, Marysia, Filip, Michał, Łukasz, ja, Kristalla (Cypryjka, dziewczyna Michała) i Shadi (kolega Łukasza), może Adam – ta noc będzie należała tylko do nas! Poza tym mam zaproszenie do Francji, z którego bardzo chciałabym kiedyś skorzystać, zawsze mogę też wpaść na Litwę, do Danii, Anglii, Belgii czy przede wszystkim – na Cypr. Przydałby się tylko jeszcze czas i pieniądze ;)

ps. A tak zupełnie na koniec, poza tematem. Byłam dzisiaj na siłowni. Pierwszy raz od stu lat. Pierwszy raz zajął się mną trener. Pierwszy raz zmachałam się tak, że obawiam się jutrzejszego poranka. W każdym razie czuję, że ten wycisk zaowocuje, dlatego w środę oddaję się w ręce trenera Marka po raz drugi :) a jutro i w czwartek rower – radomszczańskie życie chyba wyjdzie mi na dobre ;)

Erasmusowo raz jeszcze

2008-07-18T21:44:00.004+02:00

W jednej chwili coś ścisnęło mnie w gardle. Oczy się same zaszkliły... wystarczyło że przeczytałam kilka zdań. Kilka zdań, które momentalnie przypomniały mi te 139 dni, które spędziłam na Cyprze. Wszystko za sprawą blogowicza Hensa, który spędził rok na Erasmusie w Grecji. Czytam o jego odczuciach po powrocie, o wrażeniach... i naprawdę mam wrażenie że to jakby wyjęte z moich ust (chociaż on to zrobił ładniej ;))
To niewiarygodne, jak moja erasmusowa przygoda jest we mnie głęboko zakorzeniona. Jak bardzo mnie zmieniła, jak wiele pozwoliła mi odkryć - poznałam nie tylko nowych ludzi, nowe kultury, ale także samą siebie.
I tak mi teraz smutno, że to już wszystko minęło... że moje wakacyjne plany się nie udały i nie zobaczę Cypru... i nie spotkam się z ludźmi którzy tam teraz są lub zaraz będą... i że ten błogi czas lenistwa który tam miałam się już definitywnie skończył... to był naprawdę najwspanialszy okres w moim życiu. Taki okres, który się już nigdy nie powtórzy...

Słońce, plaża i nic nierobienie!

2008-07-07T16:44:00.002+02:00

Jeśli w kilku słowach miałabym opisać mój kilkudniowy wyjazd do Sopotu to byłoby to właśnie: słońce, plaża i nic nierobienie. Ale od początku...
Okazało się że termin który sobie wybrałyśmy pokrywa się dokładnie z festiwalem TopTrendy i Heineken Open'er Festival, a to oznaczało dwie rzeczy: po 1: pociąg którym jechałyśmy był masakrycznie zapełniony uczestnikami tych eventów (a także kolonistami i przypadkowymi turystami) i po 2: wśród tych osób znaleźli się znajomi Magdy. Podróż minęła nam więc w strasznej ciasnocie i niewygodzie (praktycznie cały czas na korytarzu..), ale dobre humory nam dopisywały. W końcu jechałyśmy na wakacje ;)
Calutkie trzy dni upłynęły nam na błogim leniuchowaniu na plaży. Pogoda nam dopisała, słońce świeciło praktycznie cały czas, woda okazała się nie taka zimna jak się spodziewałam (i nawet 3 razy się kąpałam - sama w to nie wierzę bo mój poprzedni dwutygodniowy wypad nad polskie morze zakończył się jedną wymuszoną kąpielą), słońce grzało mocno (tak mocno, że teraz siedzę wysmarowana sprayem chłodzącym, mam czerwoniutką twarz, dekolt, brzuch i nogi i ciągle czuję się jakbym leżała na plaży), a cola lała się strumieniami (chociaż już w piątek zarzekałyśmy się że pić jej nie będziemy!). Faceci próbowali różnych technik podrywania, a my na różne sposoby się wykręcałyśmy. I generalnie robiłyśmy wszystko to, na co miałyśmy ochotę. I nie robiłyśmy tego, czego robić nam się nie chciało. Po prostu luz totalny!
A ostatnią noc spędziłyśmy najpierw na plaży, a potem na dworcu - godzina wyjazdu znów zbiegła się z festiwalowym tłumem, ale udało nam się zająć cały przedział tylko dla nas.
Nie pamiętam już kiedy ostatnio spędziłam tak beztroskie i pozbawione wszelkich zmartwień dni. Tego było mi potrzeba - należało się!
Fotki będą jak dostanę od Magdy - mój aparat był akurat w tym czasie w górach z bratem ;)

Wakacje :D

2008-07-03T10:53:00.003+02:00

Może sopocka plaża nie przypomina tej cypryjskiej, słońce nie świeci tam tak mocno, a woda nie jest tam tak ciepła, ale i tak będzie fajnie.
Dzisiaj w nocy jadę z Madzią na dosłownie kilka dni do Sopotu. Należą nam się chociaż te 3 dni lenistwa, w końcu taaak ciężko pracowałyśmy pisząc nasze prace i tak pięknie się obroniłyśmy! A poza tym dla mnie to ostatni moment na "wakacje" w tym roku - bo niedługo zaczynam pracę i do dyspozycji będę miała tylko weekendy (które i tak mam już pozajmowane praktycznie do końca sierpnia ;))
Już się nie mogę doczekać - położę się na piasku, zamknę oczy i będę przypominać sobie chwile spędzone na Cyprze... :) do usłyszenia po powrocie!

Obrona, obrona i po obronie ;)

2008-07-01T19:21:00.002+02:00

No i już jestem po. Właściwie to tak jak myślałam i tak jak wiele osób mówiło – obrona to tylko formalność. Ale zawsze jest to egzamin, do tego raczej ważny ;) więc stres był. Chociaż i tak mały, dużo mniejszy niż miałam np. wtedy, kiedy jechałam po raz pierwszy na obóz jako komendantka i nie miałam odpowiedniego wieku żeby być kierownikiem placówki ;)
Ale wracając do obrony. Stres udzielił mi się właściwie od rodziców, bo mój tata strasznie do tej Łodzi pędził, jakbyśmy co najmniej byli spóźnieni. Jak już dotarliśmy na uczelnię i zobaczyłam innych ludzi czekających w kolejce, poczułam go bardziej. Z tego wszystkiego aż pomyliłam godziny na telefonie i myślałam że już 11:54, a była dopiero 11:30. Zanim obrona się zaczęła mój promotor tysiąc razy wchodził i wychodził z pokoju w którym odbywają się obrony, a ja za każdym razem myślałam że to już. Ale nie – najpierw szukał recenzenta, potem przyjął jakąś dziewczynę która miała się bronić za parę dni… ostatecznie zaczęło się z jakimś piętnastominutowym opóźnieniem. I kiedy już wyszedł zapytać się kto chce się pierwszy bronić, bo z rąk wyleciały mi wszystkie trzymane notatki – jak na filmie. W każdym razie zgłosiłam się jako pierwsza, żeby mieć to szybciej za sobą.
Kiedy już weszłam do sali, to na widok tych wszystkich niezwykle sztucznych zachowań komisji) aż się rozluźniłam i chciało mi się śmiać. Bo najpierw poinformowali mnie bardzo oficjalnie, że zdałam wszystkie egzaminy i nie ma przeszkód żebym mogła przystąpić do obrony. No to usiadłam. Zaczęłam od krótkiego streszczenia mojej pracy, powodu wybrania akurat takiego tematu itd. Wcześniej bałam się, że stres mnie zje i będę się zacinać albo po prostu braknie mi słów. Ale gdzie tam! Tak się rozgadałam, że trajkotałam jak szalona :) potem promotor i recenzent przedstawili mi swoje recenzje pracy. Po kolei wstawali i niezwykle oficjalnym językiem opisywali moje wypociny. Tu się dowiedziałam że moja praca jest oryginalna i unikatowa, że swym zakresem zbliżona jest to wydanej zaledwie kilka tygodni temu książki będącej pracą doktorską jakiegoś pana (i że właściwie to on mógłby korzystać z mojej pracy pisząc swoją!!) i że nadaje się na publikację (o której mój promotor mówił mi już jakiś czas temu). Potem gładko przeszliśmy do pytań. Jedno mnie troszkę zaskoczyło, ale to chyba nie tyle było pytanie, co uzupełnienie mojej wiedzy (ze źródeł z których korzystałam do pisania pracy nie było takiego ujęcia problemu). Jakby ktoś był ciekawy to pytali o różnicę między sporem a konfliktem międzynarodowym (a także ich rodzajami), o Radę Bezpieczeństwa ONZ (a szczególnie o jej stałych członków i plany rozszerzenia), a także to czego nie wiedziałam – o czwartą metodę stosowaną przez ONZ w rozwiązywaniu konfliktów (powiedziałam o peacemaking, peacebuilding, peacekeeping, chodziło jeszcze o dość nową i sporną czwartą metodę – wymuszanie pokoju). Porozmawialiśmy też chwilę o samym konflikcie cypryjskim, zostałam zapytana o to kiedy moim zdaniem zostanie on rozwiązany, o Turcję w Unii Europejskiej, oraz o moje ostatnie napisane w pracy zdanie, mówiące o nadziei na rychłe rozwiązanie problemu.
Kiedy uporałam się z pytaniami zostałam poproszona o wyjście, aby komisja mogła „podebatować na mój temat w pozytywnym tonie”. Po paru minutach razem z rodzicami zostałam zaproszona na salę, w której mój promotor z uśmiechem na twarzy powiedział że z toku studiów uzyskałam średnią ponad 4,5, z pracy dostałam 5 i z samej obrony również 5 co daje ostatecznie 5 na dyplomie ;) rodzice dostali gratulację a dziekani życzyli mi żeby konflikt cypryjski nie został za szybko rozwiązany, żebym miała o czym pisać w przyszłości ;) potem do głosu doszedł mój tata, który zawsze uważa się za najmądrzejszego (zawsze zakłada się że wygrałby z całą rodziną w teleturnieju „Jeden z dziesięciu”, już tysiąc razy chciał stawać z nami w szranki) i wyraził swoje zdanie na temat Turcji. Tym optymistycznym akcentem zakończyliśmy naszą wizytę w pokoju obron.
Uff, no to się rozpisałam! W każdym razie cieszę się że mam to już za sobą, teraz czas na dwutygodniowy relaks, a potem do roboty! :):)

Dziękuję wszystkim za trzymanie kciuków, teraz kciuki trzymać będę ja bo jeszcze pare znajomych mi osób zdaje!

Niech się dzieje wola nieba... obrona

2008-07-01T07:11:00.003+02:00

No to jadę się bronić. Z całą rodziną prawie. Miała być tylko mama, ale że boi się jeździć po Łodzi w godzinach szczytu, to i tata ostatecznie jedzie. Brat zostaje, bo ktoś przecież musi pracować ;)

Moja nauka do obrony wyglądała marnie. Zaczęłam się uczyć na obozie. Kto był kiedyś na obozie, lub gdziekolwiek na wyjeździe ze znajomymi wie, jakie to trudne. Pełno ludzi, pełno ciekawych rzeczy do roboty i cała teczka notatek. No ale jakoś dałam radę. Nawet dziewczynki z Bursztynowej, w wieku 10 – 13 lat się ze mną uczyły. Tłumaczyłam im etapy integracji gospodarczej na przykładzie obozu harcerskiego. Da się ;) Aha, dziewczyny stwierdziły że nie idą na studia bo trzeba pisać pracę (i to nawet nie jedną!!) i uczyć się w wakacje ;) Przy okazji odkryłam, że większość ludzi nie ma zielonego pojęcia na temat Unii Europejskiej. Nawet licealiści nie wiedzieli dokładnie ile jest państw w UE...
Potem miałam uczyć się calutką drogę w pociągu z Olsztyna do Radomska. Ostatecznie przeczytałam calutką książkę (zupełnie niezwiązaną z pracą, oczywiście) i przez pół godziny wpatrywałam się w pierwszą stronę notatek. I myślałam nie wiem o czym, ale na pewno nie o obronie. W każdym razie – uczyć miałam się dziś. Ale od rana zajęłam się stroną szczepu. Potem pogaduchy na gg. Potem obiad u babci. Potem wyprawa do biblioteki i po zdjęcia (ojjj, to była historia… zaraz napiszę). Potem małe porządki w domu. Potem rodzice wrócili z wczasów, więc powitania, opowieści, planowanie wyjazdu. Potem czas na Internet. No i na szarym końcu – nauka… no zobaczymy jak to będzie.

A co do historii ze zdjęciami – ojj, już nie pamiętam kiedy tak się zdenerwowałam! W zeszły wtorek poszłam do fotografa w celu zrobienia zdjęcia do dyplomu. Właściwie to chciałam wywołać to, które już miałam, ale fotograf stwierdził że zrobi mi nowe. Zgodziłam się. Zrobił kilka, wybraliśmy najlepsze, poprosiłam żeby było czarno – białe. A on na to że niestety zapomniał jak to zrobić (facet prowadzi zakład z synem, syn obecnie przebywa za granicą, to raczej on był mózgiem tego zakładu). Noo dobra, niech będzie kolorowe… Zapłaciłam 30 zł i miałam odebrać w środę.Poszłam w środę, koło południa. Zamknięte i zero informacji co jest grane. Poszłam po południu, nadal zamknięte. Potem wyjeżdżałam… więc wybrałam się po zdjęcia dzisiaj. Byłam pod zakładem o 15.30. A tam w drzwiach kartka: dzisiaj zakład czynny do 15.00. No cholera! A ja mam jutro obronę i muszę mieć te zdjęcia TERAZ! Cóż więc robić… musiałam się wrócić do domu po pendriva i lecieć do innego fotografa, żeby wywołał mi to stare zdjęcie (które wg mnie i tak jest ładniejsze od tego zrobionego we wtorek). Na szczęście tu obyło się już bez problemów i po niecałych 10 min od wejścia byłam już posiadaczką zdjęć do dyplomu w liczbie 8 (właściwie to chciałam 4 ale mogą się przydać ;)). Jak widać – nie ma tego złego… w każdym razie fotografowi nr 1 nie odpuszczę, niech już teraz szykuje moje pieniądze.

Ech, rozpisałam się, a czasu nie ma. Zaraz wyjazd i obrona. No to trzymajcie kciuki – mam obronę na 12:00, razem ze mną broni się jakiś chłopak. Nie wiem kto będzie pierwszy ale mam nadzieję że ja. Trzymajcie kciuki!

ps. Co za zbieg okoliczności! Dzisiaj ma dojść do spotkania pomiędzy cypryjskimi liderami! Może w końcu uda im się zrobić krok naprzód. Będę trzymać kciuki i mam nadzieję że zarówno ich spotkanie, jak i moja obrona zakończą się powodzeniem!

Obozowo

2008-06-25T20:39:00.001+02:00

Za chwilę zrzucę spódniczkę i buty na obcasie w których dzisiaj załatwiałam różne sprawy na mieście i wskoczę w moro i glany. A to oznacza nic innego jak wyjazd na obóz. Kto by pomyślał, że to dopiero mój 6 obóz harcerski… pierwszy raz pojechałam na taki jak już byłam drużynową, wcześniej moi rodzice nie chcieli mnie na nie puszczać (jak twierdzili – na takim obozie chodziłabym głodna i brudna) argumentując to brakiem dofinansowań. Od momentu objęcia funkcji drużynowej rodzice nie mieli już jednak nic do gadania (tym bardziej że sami wyrazili zgodę na to, żebym zajęła się drużyną).

No więc się zaczęło – corocznie prawie miesiąc wakacji spędzałam w lesie, z dala od komputera, Internetu, telewizora i innej cywilizacji, za to w bliskim kontakcie z leśną zwierzyną (komarami, robalami, jaszczurkami) i najdroższymi mi ludźmi. Dużo osób zastanawia się pewnie, co my na takich obozach robimy. No więc troszkę Wam napiszę…

Tuż po przyjeździe zabieramy się za budowanie naszego podobozu. Śpimy w namiotach (które zazwyczaj już stoją dzięki osobom które przyjeżdżają wcześniej – kwaterce), na pryczach, czyli łóżkach zrobionych przez nas własnoręcznie z drewna, wyplecionych sznurkiem. Na budowie łóżek schodzi nam zazwyczaj pierwszy dzień. Starsi pomagają trochę młodszym, szczególnie tym którzy są na obozie pierwszy raz. Taka budowa pryczy zaczyna się zaplanowaniem jej wyglądu (zazwyczaj są dwupiętrowe), wybraniem odpowiednich żerdzi (muszą być odpowiednio długie i grube), wykopaniem dołków, wbiciem „nóg”, przybiciem poprzeczek i wyplataniem. Tak samo robimy półki.
Jak już każdy ma gdzie spać bierzemy się za budowę pozostałych rzeczy – bramy wejściowej, ogrodzenia, komendy (czyli miejsca spania kadry. W 2006 komenda była na wysokości , wchodziło się po drabinie. Na początku zamiast chodzić – czołgałam się :)), placu apelowego (czyli miejsca dookoła którego mamy poranne apele, z masztem na flagę pośrodku) oraz innych ozdobnych elementów. Na kwaterce (czyli budowaniu) schodzi nam 2-3 dni. Realizację programu obozowego zaczynamy po uroczystym apelu rozpoczynającym.
Co roku nasze obozy mają inną myśl przewodnią – stylizację. W latach poprzednich stylizacja dotyczyła m.in. czasów komunistycznych, starożytnej Grecji i Rzymu, Robin Hooda, Dalekiego Wschodu. W tym roku będziemy natomiast piratami. Na czym taka stylizacja polega? Każdy z nas ma strój stylizacyjny, przygotowujemy zajęcia związane z tym tematem (podczas poznawania kultury Japonii i Chin jedliśmy pałeczkami, uczyliśmy się origami, parzyliśmy herbatę, tworzyliśmy mandale itp.), poza tym budujemy również elementy stylizacyjne na terenie naszego podobozu (np. kiedy mieliśmy stylizację na wieś do naszego podobozu wchodziło się przez stodołę, nad namiotem kadry był najprawdziwszy wiatrak, a obok niego – studnia).
Oprócz zajęć programowych związanych ze stylizacją przygotowywujemy także inne zajęcia, typowo harcerskie (pierwsza pomoc, terenoznawstwo), organizujemy wycieczki (jedno- bądź dwudniowe, w zależności od atrakcji w okolicy), robimy ogniska i dobrze się bawimy. Nie potrzebujemy do pomocy żadnego biura turystycznego – sami wszystko załatwiamy, od miejsca zakwaterowania (zazwyczaj są to stanice harcerskie), poprzez kwestie związane z dojazdem, ubezpieczeniem i całym programem. Kadrę stanowią młodzi ludzie, nieznacznie starsi od uczestników. Naszym atutem jest to, że znamy praktycznie wszystkich ludzi którzy z nami jadą. Oni i ich rodzice ufają nam, my ufamy im. Nie ma picia alkoholu czy innych używek, ani wybryków ludzi – no chyba że za taki uznamy poranną wyprawę do Mc’Donaldsa po hamburgery ;)
Z jednej strony panuje luz, bo wszyscy się znają i nikt się nie wywyższa, wszystko można przedyskutować i zrobić tak, żeby było dobrze. Z drugiej strony – panuje dyscyplina i wszyscy się słuchają. Bunt jak do tej pory zdarzył nam się tylko raz – miała być gra nocna ale ludzie nie chcieli na nią iść, wszyscy weszli do jednego namiotu, zamknęli się i nie wyszli na gwizdek zbiórki. Potem spali w jednym namiocie ;)
Każdy obóz jest inny, na każdym panuje niepowtarzalna atmosfera. Każdy ma swoje powiedzonka, swoje „gwiazdy” i niezapomniane momenty. Każdy jest wspominany przez następne lata przez jego uczestników. Są takie obozy, które miały miejsce na długo zanim zostałam harcerką, ale wiem o nich sporo – dzięki wspomnieniom innych.
Kiedy obóz dobiega końca nadchodzi czas na sprzątanie. Wszystko to, co na początku stawiamy, trzeba rozebrać i pozostawić miejsce takim, jakim było zanim się pojawiliśmy. Chociaż np. w zeszłym roku wszystko zostało po staremu – a to dlatego, że poprosili nas o to gospodarze stanicy. Teraz już niewiele środowisk śpi na pryczach i tworzy zdobnictwo obozowe, dlatego nasze obozy corocznie są odwiedzane przez setki gości – zarówno harcerzy, jak i lokalne władze, a nawet telewizję ;) inne dzieciaki są zawsze zachwycone i pytają się swoich drużynowych, czy oni „też będą mogli zbudować sobie takie łóżka”.

To ja lecę się przebierać i pakować. Do usłyszenia po powrocie!

Obrona i ostatnie dni w Łodzi, o!

2008-06-17T17:28:00.004+02:00

Taaa daaaam! :) No to praca wydrukowana i oprawiona, teraz tylko muszę ją dostarczyć komu trzeba i będzie można odliczać dni do obrony. Sama obrona podobno nie taka straszna, pierwsza tura mojej grupy ma ją już za sobą. I co tu dużo gadać - wszystkie dziewczyny dostały 5! Pogratulować! :)

Ale ja póki co o obronie nie myślę, bo zwyczajnie nie mam czasu. I nawet się nie zapowiada że będę miała... w piątek opuszczam na stałe Łódź więc mam czas zaplanowany prawie co do minuty, bo i praca i spotkania z tymi których dawno nie widziałam (jak np. moja współlokatorka była), tymi z którymi spędzałam czas na studiach i też mogę ich nie zobaczyć długo, a przynajmniej nie wszystkich naraz, jak i tych których nie widziałam jeszcze nigdy (dzisiaj jestem umówiona z Magdą :):)) W czwartek natomiast czeka mnie wizyta polsko - cypryjskiego gościa. Znaczy Polaka którego poznałam na Cyprze! A do tego wszystkiego... pakowanie. Tak w ogóle to nie powinnam pisać, tylko już się zaczynać pakować, ale zwyczajnie nie mam siły. Praca (szczególnie taka jak dziś - kiedy przez większość czasu nie miałam nic konkretnego do roboty i albo wymyślałam sobie coś na siłę albo po prostu nic nie robiłam) potrafi naprawdę wymęczyć ;)

Polska - Austria

2008-06-13T01:25:00.002+02:00

I po kolejnym naszym meczu... tym razem oglądałam go w tłumie łódzkich kibiców, w Manufakturze. Żeby było ciekawiej, to grono które razem ze mną kibicowało biało - czerwonym, było iście doborowe: bo i Grek, i Turek, i Niemców dwóch, i Portugalka, i Irlandczyk. Po zdobytej przez nas bramce i euforii kibiców naprawdę wierzyłam że wygramy ten mecz i wszyscy Erasmusi wierzyli w to samo. Razem krzyczeliśmy "Polkaaaaaaaaaaaaaaa białoooooooo - czerwoniiiiiiiiiiiii" i "Jeszcze jeden", przerywane okrzykami niecenzerulanymi (jak wiadomo takie słownictwo jest najszybciej przyswajalne w obcym języku). I wszystko było pięknie i cudownie... aż do tej ostatniej minuty. Standardowo przegapiłam sytuację w której sędzia podyktował karnego, bo oczywiście byłam zajęta gadaniem. W każdym razie samego karnego już nie przegapiłam....

Po meczu zrobiło mi się tak... dziwnie. Z jednej strony smutno, bo nasi piłkarze byli na boisku lepsi i naprawdę zasługiwali na zwycięstwo. Z drugiej strony czułam się nieswojo patrząc na reakcje kibiców po meczu, szczególnie że byłam z ludźmi z innych krajów. Niby można zrozumieć rozgoryczenie fanów, ale żeby rzucać butelkami, drzeć się i wyzywać na każdego, a do tego być tak pijanym żeby ledwo stać na nogach... kiedy chwilę po meczu zostałam na moment sama (bo znajomi pobiegli zrobić zdjęcia "Manufaktury po meczu", czyli zawalonej szkłem, puszkami po piwach i różnymi śmieciami) bałam się, że zaraz oberwę - nawet niechcący, bo szkło fruwało naprawdę z każdej strony, podobnie jak przekleństwa.

Właśnie, co do pijaństwa. Erasmusom nie podoba się to, że w naszym kraju nie można pić alkoholu w miejscach publicznych. Ale dzisiaj podczas meczu, kiedy zatoczył się do nas jakiś pan i złapał jednego Erasmusa za rękę żeby się podtrzymać i nie upaść, a potem zaczął bełkotać pod nosem tak, że nie mogłam zrozumieć ani słowa, powiedziałam im, że właśnie dlatego u nas nie można pić. Chyba zrozumieli...

No nic, czas spać... na ten rok piłki nożnej juz mi chyba wystarczy.

Ostatnia taka sesja i trochę o Cyprze :)

2008-06-10T00:28:00.004+02:00

Za parę godzin mam pierwszy egzamin w tej sesji, a za kilkadziesiąt - ostatni. Tak się złożyło że ostatni semestr studiów licencjackich, oprócz pisania pracy, był strasznie lajtowy i tylko mnie rozleniwił - już dawno tak mi się nie chciało uczyć jak dziś, a wpływ na to miała również pogoda za oknem.

Kto by pomyślał, że te 3 lata na studiach tak szybko zlecą. Patrząc wstecz dochodzę do wniosku, że dwa pierwsze lata w Łodzi trochę "przespałam" - miałam wtedy inne priorytety i mało czasu na atrakcje takie jak dyskoteki, wyprawy do klubów czy chociażby do ogródków na Pietrynę. Ten rok był zupełnie inny - przede wszystkim dzięki wyjazdowi na Cypr, ale także dzięki zdecydowanie większej aktywności w Łodzi. I tak sobie myślę, że będzie mi tego brakować - nie ma co ukrywać, że Radomsko swoimi "atrakcjami" nie zachwyca, pociesza mnie jednak fakt, że przecież weekendy będę miała wolne i będę mogła podróżować i odwiedzać porozsiewanych po kraju znajomych. Póki co planuję odwiedzić stolicę i spotkać się ze znajomymi z Erasmusa - Olą, Marysią i Filipem. Już się tak umawiamy od lutego, ale ciągle coś nam wypada...

A jak się uda, to niedługo spotkam się też z innym cypryjskim Erasmusem, albo nawet Erasmusami - jak nie w Łodzi, to w Olsztynie. Miło będzie powspominać wspólnie spędzony czas!

Na zdjęciu nasza polska ekipa podczas wigilii, brakuje jeszcze Filipa, Marysi i Adama.

Ps. Wracając dziś do domu z uczelni, zlana potem dzięki przejażdżce tramwajem bez klimatyzacji, pomyślałam sobie, że właściwie to jednak się cieszę, że ominą mnie cypryjskie letnie upały. Bo co innego jechać tam na dwa tygodnie i chłodzić się w wodzie, a co innego jechać na trzy miesiące i marzyć o kąpieli pracując. W każdym razie - jak już zarobię to pojadę korzystać z uroków Cypru! :)

Ps 2. Zastanawiam się nad zmianą adresu bloga bo właściwie ten obecny trochę jest nieaktualny - i nie chodzi o to że Cypr już nie jest moja miłością ;), tylko o to że ze względu na mój powrót na stare śmieci i odwleczony w czasie wyjazd na rajską wyspę, cyprusowo jest tu coraz mniej, a coraz bardziej polsko. Ale póki co nie mam pomysłu na inny adres :)

Coś się kończy, coś się zaczyna...

2008-06-06T15:07:00.005+02:00

Chyba nie wierzę. I chyba jeszcze nie zdaję sobie sprawy z tego wszystkiego ci się właśnie wydarzyło i co wydarzy się w najbliższej przyszłości...
Jeszcze w poniedziałek byłam pewna, że wakacje spędzę na Cyprze, pracując w gdzieś w hotelu albo restauracji. Już miałam kupować bilety, wstępnie orientowałam się w możliwości pracy. Trochę przerażały mnie tamtejsze upały wakacyjne, ale cieszyłam się że przynajmniej się opalę.
A dzisiaj... dzisiaj dostałam ostateczną odpowiedź z rozmowy kwalifikacyjnej na której byłam wczoraj a o której dowiedziałam się w środę.
I.... od 2 lipca, czyli w dzień po mojej obronie, zaczynam pracę. Taką o jakiej zawsze myślałam, taką związaną z kierunkiem studiów jakie chcę studiować od października.
To się wiąże z ogromnymi zmianami... przede wszystkim powrót do Radomska i na nowo przyzwyczajanie się do życia tutaj, znowu mieszkanie z rodzicami, przemeblowanie pokoju (to zaplanowałam wczoraj :P), studiowanie zaoczne.... szok! Ale cieszę się bardzo, bo zupełnie się tego nie spodziewałam! Chociaż z drugiej strony stresuję się bardzo bo nie wiem zupełnie jak to będzie! Jakoś nie widzę się jeszcze wstającej codziennie wcześnie rano i biegnącej do pracy, ubranej w jakieś ładne ciuszki! No ale... chyba jakoś to będzie! :)

Teraz muszę w pełni wykorzystać te ostatnie "wolne" dni. AAAAA!!! :):):)

Dzień dobrych wiadomości

2008-06-04T22:23:00.003+02:00

Dziś mam zdecydowanie dzień dobrych wiadomości. Takie wiadomości trzeba jakoś uczcić. Jak? Najlepiej na słodko!
pychota!

Juppi!

2008-06-03T19:39:00.002+02:00

Dzisiaj zaniosłam promotorowi wszystko, wszystko. Czekam jeszcze na ostatnie uwagi odnośnie wstępu i zakończenia i... będę drukować! :) zrobiłam już nawet rozeznanie gdzie najtaniej wyjdzie drukowanie i oprawa.
A teraz siedziałam i wrzucałam wszystko do jednego pliku (wcześniej miałam w kilkunastu, bo osobno rozdziały, osobno spisy itd.) - po to, żeby szybciej się to potem drukowało. I eksportowałam sobie to wszystko do pliku PDF, żeby w czasie drukowania nic się nie poprzesuwało i nie porozchodziło. Na razie tak na próbę, żeby zobaczyć jak to wygląda.

I wiecie co? Wygląda to tak... naukowo! tak poważnie! i tak ślicznie! :) tak, wiem, głupia jestem, zachwycam się moją licencjacką pracą... :) chociaż właściwie to mogłaby uchodzić za magisterską bo wyszło mi 120 stron z załącznikami. Moja mama aż na mnie wyzywała że tyle napisałam ;) no ale co poradzić!

Promotor - równy gość ;)

2008-05-28T17:39:00.005+02:00

Kilka dni temu dodałam do znajomych na naszej klasie mojego promotora pracy licencjackiej. A po weekendzie wrzuciłam zdjęcie z Wrocławia - to z bańkami.

Wczoraj natomiast byłam u promotora z przedostatnią dawką mojego pisania - oddałam mu wszystko oprócz zakończenia i aneksów. Co prawda wcześniej powiedziałam że na wtorek będzie już całość, ale nie dałam już rady. Mówię, że oddam to wszystko w niedzielę, kiedy on znów będzie na uczelni. A on na to:

- Trzeba było pisać a nie bańki puszczać :)

Na wypadek gdyby oprócz przeglądania moich zdjęć wpadał również na mojego bloga - pozdrawiam serdecznie ;)

A tak szczerze to fajny z niego człowiek, szkoda że nie dane mi było mieć z nim zajęć. Ciągle zabiegany, ale szybciutko uwija się z materiałami które mu przynoszę, szybko odpisuje na maile stosując uśmiechnięte buźki ":)" i nie zawraca głowy seminariami.

No nic, zabieram się za kończenie pracy, a nie będę bloga pisać :)

Wroclove

2008-05-25T19:15:00.006+02:00

Niedawno wróciłam z Wrocławia. Już od samego początku zapowiadało się interesująco. Tam miałam jechać z przesiadką w Częstochowie i Opolu. Bilety kupiłam dzień wcześniej. Pociąg do Częstochowy się jednak opóźnił i kiedy z niego wysiadłam, to ten do Opola już odjechał a kolejny był za 3 godziny. Oczami wyobraźni już widziałam siebie wracającą do Radomska albo do Łodzi, na szczęście jednak wpadłam na genialny pomysł pojechania PKS-em. I się udało - w samym Wrocławiu byłam tylko 20 minut później niż początkowo planowałam, chociaż jechałam zupełnie inaczej.

Sam Wrocław zwiedzałam po raz pierwszy w życiu. I co tu dużo gadać - nie ma co porównywać do niego Łodzi. Rynek i rzeka nadają miastu niesamowity klimat, którego niestety nie nadrobi żadna Manufaktura ani Piotrkowska. Poznałam Poważnego i spotkałam się z dawno niewidzianą koleżanką ze studiów. Pospacerowałam, poleniłam się, obserwując łabędzie i kaczki, gadałam, gadałam, gadałam tak, jak już dawno nie miałam okazji. I było mi tak przyjemnie... ach, ten wrocławski klimat. Poza tym jadłam cholernie drogie sushi używając pałeczek (przydała się praktyka na obozie), zdobyłam wieżę widokową na katedrze i trochę się spiekłam od słoneczka. I chcę jeszcze do Wrocławia!!! Na dłużej!

Sam powrót też był ciekawy. Nie dość, że autokar był wypełniony po brzegi (a nawet bardziej), to gdzieś przed Sieradzem coś strzeliło. Myśleliśmy najpierw że to opona, ale jak się potem okazało - to coś z poduszką (nie znam się :P) w każdym razie po tym wystrzale autokar podskakiwał na każdej najmniejszej dziurze, tak jakby był na trampolinie. Współczuję tym, którzy ostatnie 1,5 godziny musieli stać...

Drużyna baczność!

2008-05-22T20:33:00.004+02:00

Ja to mam chyba jakiegoś pecha co do wybierania terminów kiedy mam się pojawić w domu. Już któryś raz jest tak, że wtedy kiedy jest cieplutko ja się kiszę w bloku w Łodzi. A kiedy jadę do domu i mogłabym poleżeć sobie na trawce i powdychać świeżego powietrza - to akurat wtedy jest zimno, pochmurno i mokro. Ale co tam - jutro już mam zaplanowaną wyprawę do lasu. Będę stała na punkcie podczas rajdu. Harcerzyska będą sobie wędrować, a jak już do mnie dotrą to będę sprawdzać jak sobie dają radę z musztrą. (Ale zaraz: po 1: to chyba nie powinnam o tym pisać bo jeszcze ktoś z uczestników przeczyta i co...? :) a po 2: kuurde, kiedy ja ostatnio ćwiczyłam musztrę? Muszę sobie chyba poprzypominać...) w międzyczasie mam zamiar czytać książkę na poniedziałkowe zaliczenie "Współczesnej myśli politycznej". Sesja coraz bliżej!

Od wczoraj siedzę i piszę. Z tego powodu poszłam wczoraj spać tuż przed 3:00 - męczyłam się ze wstępem. Co innego pisać parafrazując innych, a co innego tworzyć coś zupełnie własnego. Kasowałam, zmieniałam, znowu kasowałam, dopisywałam... Ostatecznie nie wyszło chyba tak źle.

A dzisiaj kończę ostatnie podrozdziały. Znalazłam jedną stronę, na której jest dosłownie wszystko z ostatnich kilku lat odnośnie problemu cypryjskiego, ale... po 1: nie mogę pisać tylko z jednego źródła, po 2: biorąc pod uwagę że jest to strona tworzona przez Greków Cypryjskich informacje nie są czasem obiektywne. No więc większość dnia dzisiaj schodzi mi na wyszukiwaniu innych artykułów i stron opisujących wydarzenia z ostatnich lat. Uporałam się już z 2006, zaczęłam 2007. Potem jeszcze tylko ostatnie pięć miesięcy bieżącego roku i finito... prawie :)

No nic, kończę już te jęki i szukam dalej. A tymczasem: Baczność! Kolejno odlicz! Padnij i 13 ;)

είναι εντάξει

2008-05-19T19:49:00.003+02:00

είναι εντάξει, (einai entaksi) co oznacza: jest ok! A może nawet trochę lepiej niż ok :) A z czym? Z moją pracą licencjacką!!!

Po 1: Mój promotor poinformował mnie w zeszłym tygodniu, że jakoś koło września planuje wydać publikację dotyczącą Turcji. I chce tam umieścić moją pracę! Będę musiała tylko zawrzeć najważniejsze informacje na ok. 20 stronach. Przy okazji powiedział że to co do tej pory przeczytał jest napisane bardzo starannie i oprócz drobnych błędów technicznych praca jest bardzo dobra (i jak sam stwierdził - nie było to wazeliniarstwo). Kurcze no, nawet się nie spodziewałam że moje "wypociny" będą mogły być dostępne dla szerszego grona ludzi!! :)

Po 2: W przyszły poniedziałek zamierzam już oddać do sprawdzenia ostatni rozdział, a także całą resztę: czyli wstęp (już trochę mam), zakończenie, stronę tytułową (już gotowa:)), spis treści (robi się), bibliografię (jak do tej pory wyszło mi 20 monografii, 6 artykułów naukowych, 5 pozycji publicystycznych, 3 dokumenty i 14 stron internetowych), listy załączników itp. W tym ostatnim rozdziale zostało mi do napisania 1,5 podrozdziału, czyli same najświeższe informacje z lat 2006 - 2008. Zaraz się zabieram za pisanie!

Po 3: Obrona będzie pewnie koło 16 czerwca, ale dokładny termin będę znała jak to wszystko pooddaję. W każdym razie - coraz bliżej!!

Wyszłam dzisiaj z uczelni wcześniej bo już nie mogłam ze zmeczenia usiedzieć na wykładach, ale teraz wstąpił we mnie power i zamierzam siedzieć i pisać, pisać, pisać! I kto by pomyślał że jeszcze nie tak dawno nie było widać końca tej mojej pisaniny a teraz już tylko parę stron dzieli mnie od ostatecznego drukowania! :)

Plese don't stop the music!

2008-05-17T10:52:00.003+02:00

Auć. Bolą mnie nogi, boli mnie kark, boli mnie kręgosłup. I nie widzę na oczy ze zmęczenia (dlatego zaraz się kładę spać). To, co ja wczoraj wyprawiałam, jest chyba nie do opisania. Tak się wytańczyłam, jak naprawdę jeszcze nigdy - a przecież tańczyć zdarza mi się dużo i intensywnie. Ale wczorajszy wieczór naprawdę przeszedł wszelkie wyobrażenia. Skromnie zapowiadająca się impreza organizowana przez Wydział Historii UŁ okazała się strzałem w dziesiątkę - a wszystko dzięki świetnej muzyce i jeszcze lepszemu tancerzowi. Myślę że po tym co pokazaliśmy śmiało moglibyśmy wylądować w "Tańcu z gwiazdami" - jak nie wierzycie zapytajcie tych wszystkich gapiów ;) z tego wszystkiego zepsułam korale i buty - ale co tam, warto było!!!

A tymczasem zamykam oczy. Miałam co prawda pracę pisać, ale w tym stanie umysłu nie dam rady. Praca nie zając ;)

ps. a to setny post na blogu - noo proszę :) a jeszcze trochę i znów będzie cyprusowo! (mam nadzieję!) :)

Sukcesy ostatnich dni

2008-05-14T22:55:00.002+02:00

W ciągu ostatnich dni udało mi się osiągnąć parę sukcesów. Nie, nie skończyłam jeszcze mojej pracy licencjackiej (jeśli to kogoś interesuje to do końca jeszcze niecałe 3 podrozdziały, mam cichutką nadzieję że do końca tego weekendu będą one prawie gotowe, aczkolwiek trudność polega na tym, że dotyczą one najświeższego okresu, a ostatni podrozdział to rok 2008 - 23 maja odbędzie się jeszcze spotkanie cypryjskich liderów które chciałam zawrzeć). No więc sukcesy:

od tygodnia nie jem słodyczy. Żadnych ciastek, batoników, czekolady (oprócz tych dwóch kawałków które Marta dzisiaj we mnie wmusiła w pracy). Na początku było ciężko, kiedyś nawet miałam słodyczowy sen. Ale teraz... teraz już mnie nie ciągnie. To tak, jakbym zapomniała jak one smakują.
Dwa dni pod rząd królowałam w kuchni robiąc naleśniki z owocami (nie zaliczam tego do słodkości :)). Nic sie nie przypaliło, nie spaliło ani nie zmarnowało. Jedyny minus jest taki że akurat w tych naleśnikowych dniach w osiedlowym warzywniaku nie było truskawek!
Przez ostatnie kilka dni nawdychałam się sporo świeżego powietrza (o ile to łódzkie można tak nazwać). Zadanie to mam zamiar kontynuować szczególnie jutro zwiedzając Ogród Botaniczny w Łodzi (a w nim miliony tulipanów - zobaczcie u Magdy)
Wczoraj dostałam w pracy nowe zadanie: przygotowanie rozliczenia dotacji do pewnego urzędu z koncertu który odbył się na początku marca. Ani wniosku nie przygotowywałam, ani koncertu nie widziałam, ani nigdy takiego rozliczenia nie robiłam, ani kompletnie nie wiedziałam co i jak mam zrobić. Dzisiaj na szczęście jakoś do ogarnęłam, wstukałam dane do komputera, zrobiłam piękną pomocniczą tabelkę w exelu, opisałam jak fajnie było na koncercie (żeby nie było: obejrzałam fragmenty na dvd :)). W piątek działam dalej. Będzie dobrze! :) a przy okazji zauważyłam u siebie skłonności do pracoholizmu (nie wiem czy to sukces??): miałam być na miejscu koło 13:00 - 14:00 a byłam przed 12:00...

A teraz pora spać. Albo przynajmniej pora kłaść się do łóżka ;) Dobranoc!

ZHP my love

2008-05-08T23:06:00.004+02:00

Dzisiaj trochę zmieniam temat bo naszło mnie na wspomnienia.

Otóż: w styczniu minęło 10 lat odkąd jestem w ZHP. Przez pierwsze kilka lat byłam szeregową w drużynie harcerskiej, potem przeszłam do drużyny starszoharcerskiej (teraz wędrowniczej). Było mi fajnie. Aż tu pewnego styczniowego dnia 2002 r. tuż po Nowym Roku dostałam propozycję zostania drużynową. Niby to zawsze było moje marzenie, ale pamiętam że strasznie płakałam, bo żałowałam tego, że nie będę miała tyle czasu na spędzanie czasu z ludźmi właśnie z tej drużyny starszej. W każdym razie podjęłam się zadania jakie przede mną stanęło. Pojechałam na kurs i zostałam drużynową 13 RDH "Bursztynowa Trzynastka". Kiedy ją przejmowałam, w drużynie było kilka osób, których nawet za bardzo nie znałam. Pamiętam moją pierwszą zbiórkę i tremę jaką wtedy miałam. Z kolejnymi zbiórkami wszystko zaczynało kręcić się coraz lepiej. Przychodziło coraz więcej osób, byliśmy coraz bardziej zgrani, sporo osób wyjeżdżało na obozy i biwaki. W 2004 na festiwalu OPAL dostaliśmy Nagrodę im. druhny Rosi dla najlepszej drużyny w hufcu. Uczucia, które mi wtedy towarzyszyło, nie da się wyrazić chyba żadnymi słowami. Staliśmy na scenie wszyscy razem, trzymaliśmy się za ręce, po policzkach płynęły nam łzy. Światła były przygaszone, słyszeliśmy dźwięk fortepianu, Balladę dla dh Rosi śpiewaną przez Asię Kinę i bicia naszych serc... to był jeden z najpiękniejszych momentów w moim życiu.

Drużynową byłam przez prawie 2,5 roku. I to był chyba najpiękniejszy okres w moim harcerskim życiu, choć nie było łatwo - kosztowało mnie to bowiem wiele nieprzespanych nocy, wiele wyrzeczeń, wiele kłótni z rodzicami. Ale satysfakcja, jaką miałam widząc uśmiechnięte twarze, była naprawdę ogromna.

Drużynę oddałam Kseni w czerwcu, tuż po maturze. Czyli prawie 3 lata temu. Ale harcerstwo wciąż było i jest mi bliskie. Przez 2 lata byłam komendantką szczepu, potem miałam krótką przerwę związaną z Erasmusem, teraz pomimo spędzania większości czasu w Łodzi wciąż staram się jakoś udzielać i pojawiać na wyjazdach. A jakiś czas temu zamknęłam podharcmistrza.

Kilka dni temu wróciłam z biwaku. Kiedy tak siedzieliśmy sobie przy ognisku w gronie najstarszych osób policzyłam, że na 22 osoby, 15 z nich było kiedyś w Bursztynowej. Kilka jest w moim wieku, ale reszta przeszła "przez moje ręce". To niesamowite - jeszcze nie tak dawno robiłam dla nich zbiórki, wręczałam barwy, rozmawiałam z rodzicami na temat tego czy mogą jechać na obóz... a teraz oni sami pełnią już funkcje i są odpowiedzialni za nowe pokolenia harcerzy. Chociaż niektórzy mają już 18 lat, a niektórzy będą mieli za chwilę, to ja i tak czasem widzę w nich bursztynowych harcerzy i harcerki z gołymi mundurami albo nawet jeszcze bez. Oni po części są dla mnie jak moje dzieci. I aż mnie duma rozpiera jak tak na nich patrzę. I łezka się w oku kręci. Bo teraz widać, że ta cała praca którą kiedyś w to włożyłam ja i całe mnóstwo innych ludzi, się opłaca. Że odwaliliśmy "kawałek dobrej harcerskiej roboty"...

Niektórzy myślą, że harcerstwo to tylko zabawa. Śmieją się, że biegamy po lesie. Ale harcerstwo to życie. To wychowanie innych i kształtowanie także samego siebie. To przepiękne i niezapomniane chwile ze wspaniałymi ludźmi.

A na koniec kilka fotograficznych spotkań z okresu, kiedy jeszcze byłam drużynową:Pierwszy zupełnie samodzielny biwak mojej drużyny, w Mrowinie. Z przygodami! Wspominać go będę do końca życia! :)Pierwszy mój obóz jako drużynowa. W Przerwankach. Chłopaki trochę dawali mi w kość, ale po alarmie ewakuacyjnym i małej dawce biegania chodzili jak w zegarku :)

Korki

2008-05-07T11:27:00.005+02:00

Będąc na Cyprze i jeżdżąc cypryjską komunikacją miejską obiecywałam sobie że już nigdy, przenigdy nie będę narzekała na autobusy czy tramwaje w Łodzi.
Przypomnę że w Nikozji rozkład jazdy autobusów zawierał tylko godzinę wyjazdu z pierwszego i ostatniego przystanku, czyli będąc gdzieś pośrodku nie było wiadomo o której autobus przyjedzie. Poza tym kierowcy nie zatrzymywali sie na przystankach, no chyba że ktoś krzyczał "Stasi parakalo". Przystanków zresztą często nie było i czekając na autobus trzeba było wyczuć gdzie się może zatrzymać. Itd...
W każdym razie już kilka dni po powrocie do Łodzi zaczęłam przeklinać łódzką komunikacją. W głównym stopniu jest to spowodowane wszechobecnymi remontami, które utrudniają niewyobrażalnie normalne poruszanie się po mieście. Ale wczorajszy dzień przebił wszystko!!
Jechałam do pracy. Autobusem to jakieś 10 - 15 min, w zależności od natężenia ruchu. Jak się jednak okazało, rondo które mijam po drodze do pracy (Rondo Lotników Lwowskich) jest częściowo zamknięte z powodu remontu torów tramwajowych. I korek był tak tragiczny, że przez 10 min nie przejechaliśmy nawet odcinka jednego przystanku! Po prawie półgodzinie spędzonej w autobusie postanowiłam wysiąść i do ronda dojść na pieszo. "Wyprzedziłam" w ten sposób chyba z 10 autobusów. Dopiero za rondem wsiadłam w autobus (który na moim przystanku koło domu był pół godziny przed tym do którego ja wsiadłam) i dojechałam do pracy, spóźniona prawie pół godziny. Nie muszę chyba dodawać, że wprost nie cierpię się spóźniać, szczególnie do pracy?

A teraz właśnie opracowuję nową trasę dojazdu, która pominie to felerne rondo. Chociaż najlepszym środkiem komunikacji byłby chyba rower. Tylko skąd ja go wezmę??

Łikend majowy

2008-05-03T23:24:00.004+02:00

Tegoroczny weekend majowy mija mi tak:

czwartek - piątek:

(Tajna misja wojskowa zlecona przez rząd amerykański w Kongo w Afryce. Musiałyśmy m.in. odbić z rąk wroga amerykańskie dziecko czy odnaleźć ukryte po drugiej stronie bagna ładunki zrzucone przez helikopter. Akcja zakończona stuprocentowym sukcesem!)sobota:

niedziela:czyli jest dobrze!
mogłoby być lepiej gdyby dzisiaj nie padało i łóżko zostałoby zastąpione przez trawkę...

Historia Cypru w wielkim skrócie

2008-04-27T17:33:00.003+02:00

A wyglądało to wszystko tak...

W dalekiej przeszłości, od mniej więcej VIII w.p.n.e. wysepka Cyprem zwana jest kolonizowana przez Greków. Pomimo zmieniających się później rządzących (Fenicjanie, Egipcjanie, Persowie, francuska dynastia Lusignanów, Republika Wenecka) kultura grecka na trwałe wpisała się w historię wyspy i w żaden sposób nie udało się jej wykorzenić.
1571 - Turcy zdobywają Cypr. Na wyspę zaczyna napływać ludność turecka. Obie społeczności - grecka i turecka - żyją ze sobą w zgodzie.
1878 - Turcja oddaje Cypr pod okupację i administrację brytyjską. Grecka społeczność wyspy zaczyna dążyć do unii z Grecją (idea enosis), społeczność turecka chce natomiast taksim - czyli podzielenia wyspy na część należącą do Grecji i na tę należącą do Turcji.
1960 - powstaje niepodległa Republika Cypru ze sztywnymi regułami określającymi podział w rządzeniu państwem między Greków a Turków. Prezydentem zostaje arcybiskup Makarios.
Od tego momentu wszystko toczy się według jednego schematu: Grecy mają jakąś propozycję dotyczącą przyszłości państwa, ale zupełnie nie odpowiada ona Turkom. Turcy mają propozycję, ale jest ona nie do zaakceptowania przez Greków. ONZ/NATO/USA przygotowują plan rozwiązania problemu cypryjskiego - nie zgadzają się na niego obie społeczności bądź przynajmniej jedna.
1974 - inwazja turecka na Cypr. Ginie ok. 4000 osób. Turcy zajmują północną część wyspy, co stanowi ok. 30% terytorium (a tylko 18% mieszkańców wyspy to Turcy). I ten sam schemat co wcześniej - rozbieżne wizje przyszłości. I tak do dzisiaj.

Mam wrażenie, że moja praca staje się coraz nudniejsza - bo każde kolejne rozmowy, negocjacje, projekty porozumień, brzmią podobnie i kończą się tak samo - niczym konkretnym. Ciekawe czy w okresie 1980 - 2008 o którym jeszcze nie pisałam coś się zmieni? Jakoś w to wątpię.
(!!! tutaj streściłam to w kilkunastu linijkach a mojej pracy zajmuje już to 40 stron!!!)A na zdjęciu: granica grecko - turecka oddzielona strefą buforową ONZ, znajdująca się na Ledra Street w starej części Nikozji. Na początku kwietnia tego roku w tym miejscu zostało otwarte przejście graniczne - jest to na razie symboliczny, ale ważny krok w kierunku rozwiązania kwestii problemu cypryjskiego. A tutaj krótki filmik na temat otwarcia Ledra Street:

O wiośnie, truskawkach i życiu poErasmusowym

2008-04-26T11:59:00.001+02:00

Wiosnę za oknem mamy. W końcu taką z prawdziwego zdarzenia. Taką w którą świeci słońce i jest naprawdę ciepło. Czekałam na nią od 12 lutego i w końcu się pojawiła, mam nadzieję że już na stałe - w końcu koniec kwietnia już więc wypadałoby żeby było ciepło! Z tego wszystkiego aż zrobiłam się cała truskawkowa - truskawkowy balsam, truskawkowy szampon do włosów, truskawkowa pomadka, kolczyki w truskawki, truskawki do jedzenia (choć w smaku daleko im do truskawek) i w końcu truskawkowe rozmowy - i to nawet na antenie radiowej ;)

Dzięki tej wiośnie i tym truskawkom od kilku dni więcej się uśmiecham. I śpię krócej - bo aż szkoda marnować tak pięknego dnia! Uwielbiam promienie słoneczne budzące mnie rano i delikatne podmuchy powietrza dostające się do mnie przez lekko uchylone okno. I naprawdę nie wiem, jak ludzie mogą spać przy zupełnie zasłoniętych oknach - czy to roletami czy zasłonkami.

A tymczasem moje poerasmusowe życie nabiera kolorów. Wczoraj przybyła do mnie piątka łódzkich Erasmusów na kolacyjkę. Oczywiście to nie byłby Erasmus, gdyby się nie spóźnili - co to jest 40 min! Ale chociaż zadzwonili ;) w każdym razie - przecież bigos im więcej razy odgrzewany - tym lepszy! No więc był bigos z chlebkiem a potem ziemniaczki z koperkiem, jajko sadzone i ogórek kiszony. Posiedzieliśmy u mnie ponad 3 godziny a potem ewakuowaliśmy się na miasto. W sumie przegadaliśmy całą noc - albo siedząc na murku gdzieś w centrum Łodzi, albo w pubie. Kiedy otwierałam drzwi do mieszkania robiło się już widno. To był naprawdę miły wieczór!

Somewhere over the rainbow...

2008-04-24T01:43:00.002+02:00

Świat się uśmiecha do mnie a ja do świata zawsze kiedy słyszę tę piosenkę. Cudna.

Z życia wzięte

2008-04-19T20:30:00.005+02:00

Są dni, kiedy mam zaplanowane dużo rzeczy i na pisanie nie starcza mi czasu, chociaż mam ochotę to robić. Są też dni, kiedy planuję poświęcić się tworzeniu i pisać, pisać, pisać, ale zupełnie nie mam natchnienia. I taki dzień jest właśnie dzisiaj :/ Zaczęło się od tego, że obudziłam się o 13:20. Doprowadzenie się do stanu używalności trochę zajęło. W międzyczasie różne osoby zaczęły do mnie pisać na GG i w końcu na wyprawa do sklepu po rzeczy na obiad przeciągnęła się sporo w czasie. Kiedy zjadłam i miałam warunki do zabrania się do pisania... zachciało mi się spać. Pomyślałam: ok, prześpię się trochę i będę pisać potem. Ale... zaczęłam czytać pewnego bloga, od początku jego prowadzenia. Tak zeszło mi jakieś 1,5 godziny... w końcu zdecydowałam że jednak się prześpię i po nocy będę pisać. odstawiłam komputer, zamknęłam oczy... ale stwierdziłam że nie! Że będę pisać. Ponownie do ręki wzięłam komputer... ale zaczęłam czytać innego bloga... i znowu powróciłam do pomysłu ze spaniem, co było jakieś 15 min temu. Po 2 minutach ponownie stwierdziłam że to jednak głupi pomysł. Wstawiłam więc wodę na kawę, piszę tę notkę i zamierzam jednak zabrać się za tę pracę. "Zamierzam" jest tu dobrym słowem, bo tak naprawdę to jeszcze nie wiem co wymyślę za 5 min... a tymczasem jutro koło 12.00 powinnam być u promotora....
Kawka w moim cypryjskim kubeczku gotowa, książki rozłożone... pisanie pracy, podejście 4058! (moja praca - prawie jak Moda na sukces ;))

Erasmusowo w Łodzi

2008-04-17T21:03:00.003+02:00

Jak się nie ma co sie lubi...

to się lubi co się ma ;)

Nie mogę być teraz na Cyprze z moimi Erasmusami, ale mogę być w Polsce z tutejszymi studentami zagranicznymi. No to jestem! W środę byłam z Olą na imprezie "Fiesta latina" organizowanej przez Erasmus Student Network Łódź i wyszalałam się przy muzyce latino i nie tylko, przy okazji poznając paru Erasmusów (w tym jednego którego wcześniej znałam tylko z facebooka bo pisałam mu coś o Łodzi). A wczoraj byłyśmy u tych Erasmusów na kolacji. Jak się okazało - nie mają polskich znajomych (i jakoś mnie to nie dziwi bo chyba zazwyczaj jest tak że Erasmusi trzymają się razem a miejscowi razem). No ale my przecież same jeszcze nie tak dawno byłyśmy Erasmusami więc to co innego :)

W każdym razie - oprócz tego że poznałam tych ludzi, to jeszcze przypomniałam sobie kilka wspomnień z Cypru, a wszystko przez francuski akcent! Większość Francuzów jak mówi po angielsku nie może pozbyć się swojego fhrancuskiego akcentu. Na początku mojego Erasmusa sprawiało mi to sporo problemów, bo kiedy Belgowie (też francuskojęzyczni) coś do mnie mówili, ja zamiast angielskiego słyszałam francuski.
No i właśnie wczoraj na kolacji było 3 Francuzów, z czego dwóch było idealnym odzwierciedleniem osób które ja poznałam - przynajmniej pod względem języka. I kiedy przysłuchiwałam się ich mowie miałam przed oczami Jeremiego, który bardziej posługiwał sie mową ciała i różnymi dziwnymi dźwiękami niż angielskim (podobnie jak jeden z wczorajszych facetów) i Jeana Marie, który wymawia moje imię brzmiące bardziej jak "Kasza" niż Kasia.Jedna z pierwszych imprez a ja próbuję wytłumaczyć Jeremiemu zasady gry. Oj, zeszło mi z 10 min ale jakoś się w końcu udało :) (a co do gry - "Miłosne pozycje" której nauczyłam się w ZHP ;) jednak trzeźwi harcerze bawili się przy niej lepiej niż niektórzy pijani Erasmusi ;))
A tu Jean Marie w objęciach polsko - rumuńskich. Zarówno on, jak i Andrea, przyjechali na ten semestr ale zdążyłam ich poznać i polubić! :) nawet dostałam od niego zaproszenie do Francji i kto wie - może skorzystam!

A kolejne łódzkie spotkanie z Erasmusami już wkrótce - może jakaś impreza dziś lub jutro, może łyżwy w niedzielę, a na pewno w piątek mały polski wieczorek u mnie w domu - będzie bigos (jak to dobrze że przywiozłam ostatnio więcej z domu ;)) i inne polskie atrakcje. Już się nie mogę doczekać! :)

Piękne chwile na Cyprze

2008-04-16T18:40:00.001+02:00

Czas jak wąż płynie... 2 miesiące po powrocie

2008-04-13T00:05:00.003+02:00

Nie wiem kiedy to minęło ale… to już 2 miesiące od mojego powrotu. A ciągle czuję się jakbym jeszcze wczoraj tam była, śmiała się z tymi ludźmi, oddychała tym powietrzem.

Z perspektywy czasu łatwiej powiedzieć co ten wyjazd mi dał, co udało mi się zrozumieć i czego się nauczyłam. A więc: małe podsumowanie.

Czego nauczył mnie Erasmus?

- innego spojrzenia na świat. Teraz już nie wydaje się on taki duży. Jeśli się tylko chce (i ma fundusze) to naprawdę nic już nie stoi na przeszkodzie żeby podróżować, zwiedzać i cieszyć się takim życiem. Poza tym poznanie różnych kultur i narodowości sprawiło, że stałam się bardziej otwarta na innych ludzi. Bo liczy się wnętrze, a nie stereotypy przyklejane do poszczególnych narodów.

- tego, że marzenia się spełniają. Wystarczy tylko chcieć i trochę pomóc szczęściu. I można osiągnąć naprawdę wszystko!

- angielskiego. Chociaż nigdy nie miałam problemów z dogadywaniem się z ludźmi, to uczęszczanie na zajęcia prowadzone w języku angielskim pozwoliło mi na przyswojenie wielu „specjalistycznych” słówek, nie używanych w potocznej mowie, lecz istotnych, bo związanych z moimi studiami. Dzięki temu pisanie pracy licencjackiej jest dla mnie dużo łatwiejsze – bo sporo książek mam właśnie w języku angielskim. Poza tym mając non stop kontakt z językiem odświeżyłam również to, czego nauczyłam się w przeszłości.

- nocnego życia. Wcześniej nie wychodziłam zbyt często na różne imprezy – zwyczajnie nie było na to czasu lub sposobności. Na Erasmusie mogłam się wytańczyć i wyszaleć za wszystkie czasy. Poza tym praca w nocy przyzwyczaiła mnie do późnego chodzenia spać (i niestety późnego wstawania ;)) Pójście spać o 6 rano? To już dla mnie nie problem ;)

- samodzielności finansowej. Nigdy wcześniej nie miałam stałego i praktycznie jedynego źródła dochodów. Były to raczej prace dorywcze które pokrywały drobne zachcianki. Praca na Cyprze pokazała mi jak fajnie jest mieć spore pieniądze tylko dla siebie. Niestety ;) – pensje wypłacane po każdej przepracowanej nocy sprawiały, że czasem ta samodzielność była za duża ;)

- przyjaźni ponad podziałami. Erasmus pokazał mi, że toczące się na świecie konflikty niewiele mają wspólnego z przyjaźniami ludzkimi. To piękne, że te bariery tworzone przez historię i politykę mogą zostać przełamane przez pojedynczych ludzi.

- że życie może być mniej stresujące. Może to wpływ wiecznie świecącego słońca, może nastawienia innych ludzi, ale zauważyłam że będąc na Cyprze wiele rzeczy które w Polsce pewnie by mnie denerwowały, na Cyprze wydawały się jakby naturalne i nie warto się było nimi przejmować. Spóźniający się autobus? W Polsce czasem klnę jak szewc. Na Cyprze – co najwyżej się uśmiechałam.

A na zdjęciu: nasza ekipa podczas wycieczki do Pafos, listopad 2007.

Poradnik dla początkującego Erasmusa na Cyprze

2008-04-05T19:04:00.003+02:00

Ostatnio zgłosiło się do mnie kilka osób które są zainteresowane Erasmusem na Cyprze. Każdy ma wiele pytań odnośnie wyspy, uczelni, pogody itd. Chętnie na nie odpowiadam (sama miałam tysiące pytań przed wyjazdem), ale ponieważ często pytania się dublują, pomyślałam że warto byłoby umieścić odpowiedzi w jednym miejscu - tak aby były łatwo dostępne dla każdego. Mam nadzieję że komuś się przydadzą ;)

1. Czy warto jechać na Erasmusa na Cypr?

Tak, tak, tak! Co prawda nie byłam nigdzie indziej na Erasmusie więc nie mogę porównać, ale z kilku powodów nie chciałabym się z nikim zamienić. Po pierwsze: gwarantowana piękna pogoda, nawet zimą. Po drugie: inna kultura (niektórzy twierdzą że Cypr cywilizacyjnie należy do Bliskiego Wschodu, nie do Europy, coś w tym jest), po trzecie: dobry punkt wypadowy na Bliski Wschód itd. Poza tym sam wyjazd na Erasmusa jest doświadczeniem niesamowitym, a przebywanie w międzynarodowym gronie i w innym kraju zmienia człowieka całkowicie. Polecam!

2. Jak dostać się na Cypr?

Niestety - lot na Cypr jest trochę droższy niż np. do Londynu, ale na szczęście czasem udaje się trafić na jakąś fajną promocję. Polecam:
- CTBA - Cypryjskie Biuro Turystyczne z Warszawy. Zalety - lot bezpośredni, stała cena biletów, posiłek na pokładzie. Wady - brak promocji, chociaż cena i tak jest niska (porównując do innych). No i pan z biura - zadzwońcie a się przekonacie ;)
- Sky Europe - lot z przesiadką w Wiedniu. Jak się trafi na promocję to można lecieć naprawdę za grosze. Wracając do Polski płaciłam tylko za bilet, nie za opłaty lotniskowe, kosztowało mnie to ok. 360 zł (w jedną stronę). Minus - długi czas oczekiwania na przesiadkę w Wiedniu, ale z drugiej strony nie tak długi że możnaby się wypuścić na miasto i coś pozwiedzać. Na szczęście na lotnisku jest darmowy bezprzewodowy internet ;)
- TUI - czasem można trafić na ofertę biletów last minute po naprawdę niesamowicie niskich cenach, im bliżej wyjazdu tym może być taniej (jak im zostają bilety oczywiście). Nie korzystałam więc nie mogę napisać więcej
- można jeszcze lecieć z przesiadką na Węgrzech albo w Pradze ale nie wiem zbyt wiele na ten temat, trzeba szukać.

Aha, lotniska nie ma w stolicy, jest w Larnace, to jest ok. 50km. Z lotniska można dojechać busem (są chyba do 15.00), taksówką (ceny dość wysokie ale zawsze można się z kimś z samolotu dogadać), albo stopem ;)

3. Jak z mieszkaniem dla Erasmusów?

Tutaj wszystko zależy od uczelni na którą jedziecie. Ja studiowałam na University of Nicosia (wcześniej Intercollege Cyprus), mam też sporo znajomych na University of Cyprus. Na obydwu tych uczelniach mieszkania załatwia uczelnia - jeśli chodzi o moją szkołę to jest ich kilka do wyboru, w różnych cenach, o różnym standardzie i w różnej odległości od uczelni. Jest jeden "akademik" w którym mieszkali zarówno Erasmusi jak i Cypryjczycy, oraz kilka "Erasmus house'ów". Ceny mieszkań są różne, myślę że w granicach 250€ miesięcznie, zazwyczaj płaci się dypozyt (w moim przypadku na początku zapłaciłam za 2 miesiące i w ostatnim miesiącu już nie płaciłam).
Aha, jeśli napiszecie maila do gościa odpowiedzialnego za zakwaterowanie a on wam nie odpisze... nie przejmujcie się ;) w moim przypadku na początku Chris (czy jakoś tak) odpisywał pięknie, potem pojechał na urlop, a potem... zamilkł. Ale jak już dotarłam do biura to wszystko było załatwione szybko i sprawnie :)

4. Jak z cenami na Cyprze? Za ile można przeżyć?

Powiem tak: gdybym nie pracowała, to albo z głodu umarłabym ja (utrzymując się za pieniądze ze stypendium i od rodziców) albo moi rodzice. Cypr jest z jednym z droższych krajów UE i przyjeżdżając tu, trzeba mieć naprawdę gruby portfel (jeśli się chce jeść, zwiedzać i ogólnie normalnie żyć). Na szczęście jednak nie ma problemów z załatwieniem pracy, ja zaczęłam pracę już kilka dni po przyjeździe (dzięki Oli) i nie odczułam aż tak bardzo szoku, szybko przestałam przeliczać funty na złotówki. Przykładowe ceny produktów są podanej tutaj, jeśli chodzi o miesięczne wydatki (bez mieszkania) to myślę że 300-400 € powinno starczyć, chociaż trudno mi powiedzieć bo ja wydawałam wszystko co zarabiałam, a wypłata była po każdej przepracowanej nocce.

5. Jak wygląda studiowanie i życie studenckie?

Studiowanie, przynajmniej na Intercollege, nie należy do najtrudniejszych, czasem może być tylko "upierdliwe". Ze względu na to że językiem wykładowym na uczelni jest angielski, zajęcia miałam z Cypryjczykami i innymi studentami międzynarodowymi (których jest bardzo dużo) więc ciężko było liczyć na ulgi z tytułu Erasmusa. W semestrze są midtermy z każdego (prawie) przedmiotu, poza tym bardzo często trzeba przygotować prezentację i napisać esej, a w sesji oczywiście final exam. Aaaale... nie taki diabeł straszny ;) jasne, pierwsze tygodnie to był stres, miałam wrażenie że nie rozumiem większości wykładów, że nie napiszę eseju i nie zalicze midtermów, ale z upływem czasu było coraz lepiej. Egzaminy okazały się łatwe (w większości przypadków na zajęciach dostawaliśmy listę pytań które będą na egzaminach) a wyniki końcowe dobre ;)
Jeśli chodzi o życie studenckie to na uczelni jest sporo imprez, takich jak np. Karaoke night, Talent show, Christmas Gala Dinner w Hiltonie, Greek night. Działa wiele klubów zainteresowań, sekcji sportowych, można chodzić na naukę tańca... uczelnia organizuje też różne wycieczki, jednodniowe lub na weekend.

Na razie tyle, jak pojawią się kolejne pytania do będę odpowiadać :)

Frappe

2008-04-05T18:00:00.003+02:00

Jednym z podstawowych napojów u mnie w domu odkąd wróciłam z Cypru jest frappe. I tak sobie pomyślałam że sprzedam Wam mój przepis na to cudo... oczywiście Wasze ulubione proporcje mogą się różnić od moich, wszystko zależy od gustu.

Do frappe potrzebujemy:

2 łyżeczki kawy rozpuszczalnej
4 łyżeczki cukru
wodę (ja wlewam mineralną niegazowaną ale może być też zimna przegotowana)
mleko
kostki lodu
wysoką szklankę
mikser
słomki

Kawę, cukier i wodę (w minimalnej ilości) miksuję mikserem do uzyskania pianki (w Łodzi mam zwyczajny mikser i pianka wychodzi taka sobie, za to w Radomsku dzięki temu jest po prostu idealna).
Do wysokiej szklanki z lodem (2-3 kostki) wlewam piankę, resztę szklanki wypełniam mlekiem. Można dodać lody albo bitą śmietanę, ja zazwyczaj nie mam w domu więc nie dodaję :). No i kawka gotowa - jeszcze tylko słomka i można się delektować :) najlepiej smakuje latem - wtedy doskonale chłodzi i orzeźwia, ale mnie smakuje o każdej porze dnia i nocy :)

A na koniec ciekawostki:

frappe jest narodowym napojem Greków, można je zamówić dosłownie wszędzie
kawa mrożona i frappe to nie to samo, tak się dowiedziałam od Yiannisa. Różnicą jest brak pianki w kawie mrożonej
w Grecji podają frappe razem ze szklanką wody niegazowanej
u mnie na uczelni frappe sprzedawane było w półlitrowych kubkach papierowych po coca-coli i nie wiedzieć czemu ludzie zawsze pili z dwóch słomek na raz.
podobno najprawdziwsze frappe to takie z małą ilością cukru i bez mleka.
najwytrwalsi przy jednym frappe mogą spędzać caaałe godziny ;)
w zeszłym roku frappe obchodziło swoje 50 urodziny!

A oto co znalazłam na Wikipedii:

Frappé outside Greece

Frappé is also consumed in Cyprus, where the Greek Cypriots adopted the frappé into their culture, the Former Yugoslavic Republic of Macedonia, Albania, Thailand, Malaysia, Indonesia, Turkey, Poland (!!!) and Romania. In recent years Balkan immigrants in Greece have taken frappé to their homelands, where it has been adopted with some differences. In Bulgaria, Coca-cola is sometimes used instead of water (possibly the inspiration for Coca-Cola Blāk), in Denmark, cold milk is often used instead of tap water, and in Serbia, ice-cream is added.

In France a frappé is a milkshake beverage produced by mixing milk or fruit juices in a shaker without coffee. In New England, a frappe (there pronounced /fræp/) contains ice cream, and is the equivalent of the American milkshake. In Ireland a frappe is composed of freshly ground coffee, ice, milk and sometimes ice-cream or coffee flavouring such as vanilla or caramel.

Mam nadzieję że Wam posmakuje :)

I znowu te wspomnienia...

2008-04-05T00:01:00.005+02:00

Ostatnie dni to dla mnie czas większej niż wcześniej tęsknoty za Cyprem. Na każdym kroku napotykam się na rzeczy które przypominają mi o ludziach czy miejscach... często przeglądam zdjęcia (bo chcę je komuś pokazać albo czegoś szukam), przypadkowo słyszę jakąś piosenkę... tak jak dziś wieczorem - w oglądanym filmie natknęłam się na "American Pie". To była piosenka mojej współlokatorki Liny. Wybrzmiewała w naszym erasmusowym mieszkaniu codziennie po kilka razy, grana z komputera Liny i śpiewana przez nas wszystkich. Kiedy Lina wyjechała ( 25 grudnia) słuch o American Pie zaginął... do dzisiaj. Wystarczyło kilka dźwięków tej piosenki ale wszystkie wspomnienia powróciły ze zdwojoną siłą. Piękne wspomnienia...

Myśli nieuczesane

2008-04-02T18:50:00.003+02:00

Czasem (również teraz) jestem strasznie niecierpliwa. Robię jedno, a chciałabym już robić coś innego, coś następnego. Ale nie mogę dopóki nie skończę tego... Np. w czasie sesji: z przyjemnością myślę o następnym egzaminie i mam ochotę się na niego uczyć, ale nie mogę się zebrać żeby zabrać się za ten który jest pierwszy na liście. I tak samo teraz z pisaniem pracy: chciałabym już zacząć pisać drugi rozdział, już mam na niego tysiąc pomysłów... ale najpierw muszę skończyć pierwszy i w końcu wysłać go promotorowi, a tu jeszcze dużo pracy przede mną... no ale - powoli jakoś to idzie.

Nie pisałam chyba że przez święta zmieniłam koncepcję mojej pracy i to co napisałam wcześniej teraz muszę skrócić i zawrzeć w jednym podrozdziale, a nie w trzech...

A w ogóle to głupi (czyli ja) ma zawsze szczęście. Będąc na Cyprze miałam pół roku prawie na zbieranie materiałów do mojej pracy (znaczy się na kserowanie potrzebnych książek :P). Oczywiście robiłam to wszystko w ciągu ostatnich kilku dni i pod koniec już taaaak mi sie nie chciało że kilka istotnych książek pominęłam, czego ostatnio żałowałam. No ale nie ma tego złego... :) wczoraj przez zupełny przypadek natknęłam się w mojej uczelnianej bibliotece na jedną z tych nieskserowanych książek - świeżutka, nowo zakupiona :D, czekająca na mnie :)

A na koniec zdjęcie. Tak sobie pomyślałam że tak będę teraz kończyła (albo zaczynała) moje notki tutaj: małym wspomnieniem mojego kochanego Cyperku.
Tym razem: sam początek mojego pobytu na Cyprze, za to końcówka dla Oli. Wycieczka pożegnalna do Famagusty i na Golden Beach.

Herbatka po turecku. Dziwnie tak pić herbatę w 30-sto stopniowym upale ale przecież trzeba spróbować. Chociaż patrząc na Kostasa i jego minkę można wysnuć że mu nie smakuje :P

Uczestnicy wycieczki w komplecie. Występują: Kostas, Ola, ja i Paschalis.
Wtedy jeszcze nie wiedziałam że tak ich polubię ;)

Wspominamy...

2008-03-31T22:08:00.005+02:00

Wygrzebałam parę dni temu zdjęcie zrobione na samym początku mojego Erasmusa. Pierwsze dni pobytu na Cyprze, poznawanie siebie nawzajem i całej okolicy... gorące dni, ciepłe wieczory, tylko my... i nasze laptopy :) Internet tylko na balkonie i tylko czasami. Integracja... żarty, wcinanie ciastek...Ech, to były piękne chwile... tęsknię za tym...

A druga fotka... z wycieczki do Polis. Strasznie naturalna ;) I kto by pomyślał że grudniowe słońce może tak razić w oczy ;) Bardzo ją lubię. Za nasze minki i za tą zieleń w tle...EDIT: a dzisiaj w nocy śniło mi się że byłam na Cyprze i pływałam w morzu, które było niesamowicie ciepłe i przyjemne...

Wyrwane z zakamarków

2008-03-26T12:37:00.010+01:00

Kasia "nominowała" mnie do podzielenia się sześcioma mało znanymi faktami z mojego życia. Miało być śmiesznie, a jak wyszło - sami oceńcie!

1. Nie potrafię określić koloru swoich oczu. A to dlatego że zmieniają kolor jak kameleon. Raz są bardziej szare, raz bardziej zielone, raz wyraźniejszy jest niebieski. Do tego wszystkiego od środka promieniuje brązowy. Poza tym moje oczy są też dziwne z innego powodu - lewe oko mam zdrowe, natomiast na prawe mam wadę -2.0. Kiedyś nosiłam okulary, potem przez długi czas nic, teraz mam jedną soczewkę. Kiedy mówię o tym ludziom patrzą się na mnie jak na jednosoczewkowego dziwaka ;)

2. Nie potrafię gotować i nie czuję dużej potrzeby żeby się nauczyć. A jak już zaczynam coś robić to musze mieć dokładny przepis co, ile i jak. Teksty typu: „szczypta”, „trochę” działają na mnie jak płachta na byka. Czas spędzony w kuchni na Cyprze można policzyć na palcach jednej ręki. Byłam (i jestem) specjalistką od kiśli i budyni (które uwielbiam), zrobiłam sałatkę jarzynową na Wigilię, szarlotkę na Sylwestra i kiedyś pewnie jajecznicę na śniadanie. Chłopcy zmusili mnie też kiedyś do zrobienia obiadu, miały być placki ziemniaczane. Spędziłam pół wieczoru na tarciu ziemniaków ale finał był taki że albo z winy dziwnych patelni (zawsze łatwiej na to zrzucić) albo z powodu złych proporcji w składnikach (bardziej prawdopodobne) placków udało się tylko kilka. Moja mama z powodu mojej nieznajomości gotowania dostaje czasem szału, ale przekonuję ją że znajdę sobie faceta co potrafi gotować ;)

3. Szewc bez butów chodzi, a rodzina stolarza nie ma mebli. Tak było i w moim przypadku – odkąd pamiętam, zawsze miałam problemy z meblami w moim pokoju, chociaż mój tata ma zakład stolarski. Przez wiele lat miałam stare, rozlatujące się biurko. Prosiłam tatę kilka lat o nowe, obiecywał mi to wiele razy, zazwyczaj w obecności rodziny lub znajomych. Ale ja czekałam, czekałam, czekałam, a tu biurka nie było. Po chyba 3 latach stwierdziłam że dłużej tak być nie może – wystawiłam stare biurko na strych i powiedziałam że albo będę miała nowe, albo wcale. I przez tydzień odrabiałam lekcje na kolanie. W końcu się doczekałam – z tym że biurko przyniósł mi Mikołaj na 6 grudnia a nie tata ;) Na usprawiedliwienie taty muszę dodać że kolejne biurko, które było mi potrzebne do Łodzi, czekałam razem z dostawą na 4 piętro jeden dzień ;)

4. Uwielbiam tańczyć, ale strasznie nie lubię współczesnych dyskotek i muzyki, którą tam puszczają. Zupełnie nie rozumiem, jak ktoś może bawić się przy r’n’b albo techno całą noc – ja po pół godzinie przestaję myśleć i kołyszę się tylko z boku na bok, jakbym miała chorobę sierocą. Za to godzinami mogłabym szaleć przy rytmach latino, rock’n’rolla czy przy piosenkach, które po prostu znam i lubię (i przy okazji mogę sobie śpiewać ;)). A kiedy już tańczę – trudno mnie zatrzymać. Zresztą sami zobaczcie ;)

5. Mam słabość do śpiewających gitarzystów. Wszystko zaczęło się jakieś 9 lat temu, podczas festiwalu piosenki harcerskiej OPAL który corocznie odbywa się w moim mieście. Wtedy nagrodę GRAND PRIX zdobył pewien chłopak, który grał na gitarze i śpiewał „Bolero”. Siedząc na widowni pomyślałam sobie że „chłopak z gitarą byłby dla mnie parą”. I od tamtej pory widząc i słysząc takie połączenie: facet+gitara+śpiew miękną mi kolana, tym bardziej jeśli gra on jakąś romantyczną piosenkę. Tak więc drodzy mężczyźni – już wiecie jak podbić moje serce ;)

6. Odkąd tylko zaczęłam mówić chciałam mieć brata Adama. Nie żadnego innego – Mateusza, Piotrka czy Patryka. Adama i koniec. Żadnej siostry nawet. Tak trułam rodzicom, że po niecałych 3 latach od moich urodzin na świecie pojawił się Adam (do tej pory się zastanawiam jakbym zareagowała gdyby urodziła się dziewczynka). Natomiast kiedy poszłam do szkoły okazało się, że większość osób z klasy ma starsze rodzeństwo, które zabierało ich po lekcjach do domu. A ja co? Ja musiałam czekać na świetlicy na mamę, która nawet nie wchodziła do środka tylko wracając z pracy pukała w szybę. Kiedyś z tego wszystkiego popłakałam się i zażyczyłam sobie starszą siostrę lub brata (tu już nie byłam taka dokładna i nie określiłam płci ani imienia). Niestety – jakoś nie zdawałam sobie sprawy że to trochę niemożliwe ;)

A ja chętnie przeczytam spowiedź:

Wielkanocne nudy

2008-03-24T13:32:00.004+01:00

Sama już nie wiem czy Święta które teraz mamy to Wielkanoc czy może Boże Narodzenie, szczególnie że przecież Boże Narodzenie spędzałam w temperaturze ok. 20 stopni i o śniegu mogłam wtedy tylko pomarzyć. Teraz za to mogę tylko pomarzyć o słoneczku i cieple. A na Cyprze... na Cyprze prawie lato, przynajmniej taka informację dostałam od Yiannisa dzisiaj rano. No wspaniale! :)

Wycieczka po Polsce zakończyła się w piątkowy wieczór, przynajmniej dla mnie, bo Kostas w sobotę zwiedzał jeszcze Warszawę.

We wtorek, tak jak pisałam, zwiedzaliśmy Wielkopolskę. Najpierw zapoznaliśmy się z diabłem Borutą w Łęczycy, potem nadszedł czas na Słowian i ich osady w Biskupinie. Kolejną atrakcją była wizyta w barze mlecznym w Poznaniu (a co, niech wie że można się najeść nie tylko w restauracji ;)) i pijalni czekolady (takiej pysznej jeszcze nigdy nie piłam!!). Wróciliśmy do Łodzi koło 23.00 a rano znowu pobudka wcześnie i kolejna wyprawa - tym razem do Krakowa.

Po drodze odwiedziliśmy Jasną Górę i jechaliśmy Szlakiem Orlich Gniazd. Zdobyliśmy zamek w Olsztynie, okrążyliśmy ten w Podzamczu, przejeżdżaliśmy też przez Pieskową Skałę i Ojców. Szczególnie zamek w Podzamczu zrobił na nim ogromne wrażenie, szkoda tylko że był zamknięty i nie mogliśmy wejść do środka.

Przygoda z Krakowem zaczęła się od poszukiwania hotelu w którym mieliśmy spać. Kiedy już tam dotarliśmy postanowiliśmy chwilę się przespać. Chwila zamieniła się w 3 godziny, obudziłam się po 23.00 i już byliśmy blisko podjęcia decyzji o pójściu spać dalej, jakoś się jednak przebudziliśmy i "Kraków by night" został zaliczony.

Czwartek spędziliśmy w całości w okolicy Starego Miasta. Przejechaliśmy się nawet dorożką, a pan dorożkarz opowiadał nam historie mijanych budynków. Potem zwiedzaliśmy Wawel i odwiedziliśmy kilka przytulnych knajpek na rynku i w okolicach. W wieczorem trafiliśmy do pubu z muzyką na żywo. Wokalistka miała świetny głos i śpiewała znane piosenki w ciekawych aranżacjach, więc spędziliśmy milo czas.
W piątek czekał na nas Oświęcim. Wcześniej byłam tam tylko raz, kilka lat temu. Tym razem miejsce to zrobiło na mnie jeszcze większe wrażenie, może dlatego że jestem starsza i wiem więcej o tym co tam sie wydarzyło. W drodze opowiedziałam Kostasowi to, co sama wiedziałam, a potem mogliśmy to wszystko obejrzeć. I tu słowa były już niepotrzebne...

W drodze powrotnej mieliśmy przygodę z policją, która zatrzymała nas za nieznaczne przekroczenie prędkości. Policjanci po angielsku potrafili powiedzieć tylko "Radar control" (chociaż może wyszło im to zupełnie przypadkiem). Miał być mandat 200 zł, w końcu jednak udało mi się jakoś przekonać ich, że pouczenie wystarczy (bo nawet nie mamy przy sobie 200, bo już wracamy do domu z dłuuugiej wycieczki po Polsce, bo jest Wielkanoc, bo...). Zamiast mandatu policjant stwierdził żeby Kostas postawił mi dobrą kolację ;)

No ale tak się złożyło że jak na razie to ja mu postawiłam kolację bo moja mama przygotowała wyżerkę u mnie w domu. Jedyny problem był taki, że moi rodzice nie znają słowa po angielsku ;) tak jak się spodziewałam tata gadał do Kostasa po niemiecku (chociaż akurat on niemieckiego nie zna). Było wesoło ;)

Ogólnie Polska wywarła na nim pozytywne wrażenie, chociaż pogoda mogłaby być ciut lepsza ;) Kolejna wizyta już zaplanowana - odwiedzimy góry, Wieliczkę, potem Mazury i wybrzeże. Kiedy to będzie - jeszcze nie wiem ;)

Kostas w Polsce, część I

2008-03-18T08:44:00.005+01:00

Wczoraj do miasta Łodzi przybył słynny cypryjski producent filmowy Kostas M. Komitet powitalny w składzie Ola i ja stanął na wysokości zadania i z dumą pokazywał ciekawsze zakątki Łodzi i okolic. I tak spróbowaliśmy pizzy zbójnickiej, napadliśmy manufakturowe literki, widzieliśmy łagiewnickie pingwiny i kaczuchy, narobiliśmy sobie obciachu w hotelu, zwiedziliśmy ciekawe toalety w Lizard King i Łodzi Kaliskiej. Kostas wyczytał gdzieś że w Polsce należy zostawiać napiwki w wysokości 10% rachunku. Niestety o napiwkach chyba nic nie słyszała kelnerka z LK ;)

Na koniec chciałyśmy wsadzić Kostasa na rikszę, ale okazało się że taksówka wyjdzie taniej. Za taksówką przemawiała jeszcze temperatura podczas jazdy ;)

A za chwilkę Tum, Łęczyca, Biskupin, Gniezno, Poznań - plan napięty ale mamy czas. Tylko ten padający za oknem śnieg z deszczem jakoś nie pasuje do całego harmonogramu...

Ps. Kostas ćwiczy swój polski przed piątkową kolacją z moimi rodzicami, którzy po angielsku umieją chyba tylko "Hapi niu jer". Jak mu idzie możecie zobaczyć w GALERII ;)

Ciekawy tydzień się zapowiada!

2008-03-15T12:55:00.004+01:00

Z rajskiej wyspy wróciłam już ponad miesiąc temu. Czasem jak sobie myślę o pogodzie i znajomych, którzy tam są, to robi mi się naprawdę smutno i chciałabym się tam znaleźć. Ale z drugiej strony - moja erasmusowa familia przecież stamtąd wyjechała, podobnie jak większość Erasmusów. Chciałoby się nawet napisać:

"To już minęło, ten klimat, ten luz,
ci wspaniali ludzie nie powrócą, nie powrócą już.."

Ale, ale, od kilku dni w Polsce jest Kostas, barman z New Division, jeden z najsympatyczniejszych Cypryjczyków jakich poznałam. Do poniedziałku jest w Szczecinie na zawodach strzelniczych, od poniedziałku ma natomiast zamiar zwiedzać Polskę. Ponieważ znajomych parę ma - wszak w New Division pracowało kilka Polek ;) wszystko już prawie zaplanowane. W poniedziałek Kostas przyjeżdża do Łodzi, razem z Olą pokazujemy mu nasze miasto. We wtorek najprawdopodobniej pojedziemy do Poznania lub gdzieś w tamte rejony. W środę natomiast ja, Kostas i Magda (którą ja znam tylko przez internet bo ona pracowała tam przede mną) jedziemy do Krakowa na 3 dni. Hotel już zarezerwowany, spotkamy się nawet z moimi dzikimi dziewczynami :) A w drodze powrotnej moja mama zaprasza na polskie jedzonko - bigos i te sprawy ;) (Nawet stwierdziłyśmy z mamą że babci można przedstawić Kostasa jako mojego chłopaka, obawiam się tylko że babcia mogłaby żartu nie zrozumieć i prędzej dostałaby zawału serca ;))

W każdym razie - zapowiada się ciekawy przedświąteczny tydzień w miłym cypryjskim gronie. Szkoda mi tylko Kostaska bo nasza pogoda go nie rozpieszcza - może w przyszłym tygodniu będzie ładniej??

No nic, kończę już, lecę do sklepu a potem biorę się za pisanie pracy - muszę dzisiaj i jutro ostro przysiąść bo w przyszłym tygodniu nie będę miała na to ani sekundy czasu.

Moje "naj"...

2008-03-07T17:53:00.003+01:00

Podczas moich podróży po rajskiej wyspie wielokrotnie zachwycałam się nowymi miejscami. Każde z nich było inne, wyjątkowe i jeszcze piękniejsze od tego zobaczonego wcześniej. Ale tak naprawdę nie wiem, które zasługuje na miano tego "naj". Bo naprawdę trudno je ze sobą porównywać. Chciałam Wam tutaj pokazać tylko kilka z tych miejsc, które mnie naprawdę zachwyciły i które jeszcze kiedyś odwiedzę. Póki co pozostają mi zdjęcia i wspomnienia... Lista stworzona w kolejności przypadkowej... oceńcie to piękno sami:

Nissi Beach w Agia Napa Chyba najbardziej rozpoznawalna plaża na Cyprze, a to dzięki wysepce. Piękny kolor wody, złocisty piasek, "dzika" wysepka, mnóstwo atrakcji w okolicy... Tylko w sezonie to raczej tam się nie da szpilki wcisnąć ;) w każdym razie zachwyciłam się tym miejscem od pierwszego wejrzenia.

Golden Beach na Półwyspie Karpaz Zupełne przeciwieństwo Nissi Beach - cisza, spokój, na całej plaży pustki... a to wszystko ze względu na położenie - Golden Beach jest na samym końcu cypelka, na północy Cypru. Nawet w pełni sezonu można tam poczuć się jak na końcu świata :) plaża szeroka, czysta i po prostu piękna...

Kyrenia
Malownicza miejscowość położona po stronie tureckiej. Piękny port, fort który znajduje się tuż obok, przytulne uliczki, niesamowity klimat... i atrakcje w okolicy: gotyckie opactwo Bellapais i zamek St. Hilarion (podobno to na nim wzorowano zamek z "Królewny Śnieżki"), obydwa z przepięknymi widokami na okolicę... miejsce niezwykle romantyczne, takie w którym można się naprawdę zakochać...

Polis
Samo Polis jest mała miejscowością wypoczynkową, po sezonie raczej martwą. Ale Łaźnie Afrodyty i widoki które można podziwiać w okolicy zasługują na szczególne uznanie... Spacerując tam co chwilę stawałam i zachwycałam się widokami, oczami wyobraźni już widziałam siebie mieszkającą właśnie tam... Morze i góry koło siebie, do tego piękna zieleń na początku grudnia.. Niesamowicie piękne miejsce, nawet zdjęcia (choć są wspaniałe) nie oddają wszystkiego...

Góry Troodos
Zimy w tych górach nie widziałam, za to będąc tam w styczniu miałam okazję podziwiać jesień i wiosnę jednocześnie. Ciekawscy odnajdą to, co nam pokazał Kostas - ukryte gdzieś stare mosty. Poza tym jest tam wiele ciekawych klasztorów, a także malowniczych wiosek, w których czas się zatrzymał....

Dzika plaża na półwyspie Karpaz
W sumie to nie wiem jak nazwać to miejsce bo trafiliśmy tam zupełnie przypadkiem. W każdym razie miejsce to zachwyciło mnie swoją naturalnością. To miejsce rzadko jest zapewne odwiedzane przez ludzi, co nadaje mu pewien niesamowity klimat... Woda zdziałała tam cuda - nie tylko pięknie wyrzeźbniła skały, ale również przyniosła wiele "prezentów"...

Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że wielu miejsc jeszcze nie zobaczyłam i na pewno w wielu się jeszcze zakocham... i tylko na to czekam :):)

A więcej cypryjskich widoków w GALERII.
Które miejsca podobają się Wam najbardziej?

Praaaaaca

2008-03-06T00:24:00.003+01:00

Juliusz Cezar to miał gest - podarował Kleopatrze Cypr w prezencie. Też bym chciała być taką Kleopatrą, przynajmniej w tym momencie ;)

Zaczęłam pisać moją pracę licencjacką (dla niewtajemniczonych - pisze o konflikcie na Cyprze). Przez to Cypr siedzi w mojej głowie jeszcze częściej niż przedtem - o ile to w ogóle możliwe ;) dzisiaj nawet myśląc o tej pracy i o samym Cyprze tak się zagapiłam, że wysiadłam z tramwaju o dwa przystanki za wcześnie. Piętnastominutowy spacerek w wiosennej kurtce, butach na obcasie pośród zamarzniętych kałuż nie był może szczytem moich marzeń i na pewno nie przypominał spaceru po rajskiej wyspie, ale w sumie nie było tak źle.

Aha, news z Cypru: można się już opalać....

No nic, idę śnić o rajskiej wyspie. Kurcze, coś zaniedbuję bloga ostatnio... obiecuję że się poprawię!

Jak się nie ma co się lubi...

2008-02-24T18:29:00.003+01:00

... to się lubi co się ma. Łódź nigdy Cyprem nie będzie, nawet jakby bardzo chciała, bo choć czasem pływa (jak za dużo popada...), to przecież nawet rzeki tu nie ma. Nie mówiąc już o morzu, plażach (chociaż podobno jest w nowym aquaparku plaża, a i czasem w Manufakturze piasku sypną), ciepłym klimacie i palmach. Aaaale..
Dzisiaj pogoda była naprawdę cudna jak na koniec lutego. Chwilami czułam się trochę jak na mojej rajskiej wyspie. Słoneczko świeciło pięknie, cieplutko było i tak jakoś przyjemnie. No i wprowadziłam się do nowego mieszkanka. Co prawda tylko na te kilka miesięcy (do końca semestru), ale luksusy mam takie jakich sie nie spodziewałam. Piękna kuchnia, nowiutka łazienka, ogromniaste biurko, wygodne łóżko, cieplutko, blisko na uczelnię i do centrum... normalnie bajka :)
Jutro po dłuuugiej przerwie odwiedzę moją uczelnię i spotkam się ze wszystkimi znajomymi z grupy... Z tego co wiem sporo się tam pozmieniało ;) mam nadzieję, że jak to zazwyczaj bywa - pierwsze zajęcia będą organizacyjne i po kilkunastu minutach będziemy wolni. Trzeba przecież wszystko obgadać!

A jak tylko się tu zaaklimatyzuję, to obiecuję popisać jeszcze trochę o Cyprze - bo mam dużo tematów, na które wcześniej nie miałam czasu. A teraz... teraz będę delektować się wieczorkiem w moim nowym mieszkanku :)

Ci sono due cose che cambiano la vita: innamorarsi e fare l'Erasmus!"

2008-02-17T10:54:00.003+01:00

Czyli: Są dwie rzeczy, które zmieniają życie: zakochać się i odbyć Erasmusa. Znalazłam to zdanie na erasmusowym forum i zgadzam się w 100%. Moje życie zmieniło się bardzo, na wyjeździe poznałam smak tego, z czym w Polsce nie miałam za bardzo do czynienia, bo albo nie było na to czasu, albo warunków.

Ale to nie jest tak, że nie tęskniłam za niczym. Tęskniłam, za moimi Trzynastakami. Nie widziałam ich od razu po powrocie, bo akurat wyjechali na zimowiska, ale w piątek wsiadłam w pociąg i pojechałam!

Jak mi tego brakowało! Tych śmiechów w ich gronie, kolacji „po harcersku”, śpiewania do posiłków, gry w Mafię późną nocą, nocnego grania na gitarze i śpiewania piosenek tych radosnych, jak i tych wkręcających banię, niosących ze sobą wiele wspomnień, wygłupów o 4 rano, alarmów, atmosfery zbiórki obrzędowej, budzenia się nawzajem jeśli komuś opada ze zmęczenia głowa, porannej pobudki w wesołej atmosferze, biegających zuchów, najnowszych plotek z życia drużyny, hasełek krążących między ludźmi, których znaczenie rozumieją tylko ci, którzy są na miejscu… Fajnie było spędzić z nimi te kilkanaście godzin, POOBCZERNIAĆ ich trochę i być POOBCZERNIANĄ, pośmiać się i rozluźnić, przypomnieć sobie stare dzieje, poopowiadać o Cyprze, poczęstować słodkościami prosto z wyspy, posłuchać o nowych miłościach i planach na najbliższy czas… Tylko…. Dlaczego musiało być tak zimno?? Wyjście na dwór oznaczało zamarznięte uszy, lodowate ręce, czerwoną twarz i trzęsące się z zimna ciało. Słońce niby świeciło, i nawet przez szybę mogłoby się wydawać że jestem na Cyprze. Ale nie, nie ma tak dobrze…

Ps. I jeszcze patrzę na tabliczkę z temperaturą w Nikozji i widzę te 15 stopni tam i potem sprawdzam temperaturę u nas i stwierdzam że ledwo przekroczyła 0 stopni....

Cyprus My Love

2008-02-14T21:12:00.004+01:00

Pusto.
Nijako.
Szaro.
Buro.
Ponuro.

Gdzie to cypryjskie słońce, gdzie te zielone drzewka, pomarańcze prosto z drzewa, gdzie ten spokój i leniwie płynący czas?

W domu niby ok. Mama gotuje ulubione potrawy, cała rodzina wypytuje o szczegóły pobytu na Cyprze, babcia się cieszy że już nic mi nie grozi, tata szczęśliwy że ma swoją laleczkę przy sobie. Ale ja się tu nie czuję jak w domu... mam wrażenie że wszystko jest nie na swoim miejscu. Że mój pokój tak naprawdę wcale nie jest mój, chociaż wszędzie są moje rzeczy.
Staram się jak mogę poprawić sobie humor. Zmieniłam fryzurę, chodzę do solarium, wywołałam najładniejsze zdjęcia żeby powiesić na ścianie i wsadzić do specjalnie kupionego na Cyprze albumu, rozmawiam z ludźmi... ale to i tak nie tak samo. Może jutro mi się polepszy bo jadę na zimowiska...

Powrót....

2008-02-12T09:45:00.003+01:00

Poniedziałek, 11 lutego 2008

Ok. 16.00 - ostatnie zakupy. Jakieś pamiątki dla rodzinki i coś dla mnie, na poprawienie humoru - dwie bluzeczki w kolorach wiosennych. I do tego kolczyki w truskawki. Niestety to nie pomaga - nie chcę wracać....
Ok. 18.00 - zaczynam pakowanie. Mnóstwo tego, pomimo że ok. 20 kg już jest w Polsce. Wywalam 3 pary butów, bluzki w których nie chodzę, kosmetyki które się już kończą. Część rzeczy rozdaję. Ale walizka i tak ledwo się domyka...
Ok. 20.00 - gotowe. Internet nie chodzi, chyba nie znajdę nikogo kto mnie odbierze z lotniska. No nic, jakoś dam radę, przecież jestem harcerką!
Ok. 21.30 - jedziemy na kolację. W gronie polskim - Ja, Magda, Michał, Łukasz. Wpada Andrzej. gadamy, wspominamy, śmiejemy się. Czas szybko mija. Za szybko. Będzie mi brakowało tych wariatów...
Ok. 23.30 - wracamy do domu. Sprzedaję rower, wpycham ostatnie rzeczy do walizki... I chwila relaksu przed wyjazdem. Ciągle nie wierzę że za chwilę opuszczę Cypr...

12 lutego, wtorek
Ok. 1.00 - ładujemy walizki do auta i w drogę! Na lotnisko ok. 50 km. Ciągle do mnie nie dociera że moja erasmusowa przygoda dobiega końca....
Ok. 1.40 - pożegnanie na lotnisku. Smutno... łzy już się pchają do oczu ale na razie strach przed ważeniem walizki - na oko została oceniona na ok. 25 kg, linie którymi lecę podobno są bardzo restrykcyjne pod tym względem.
Ok. 2.00 - 21 kg! Nie wiem jak to zrobiłam. Za to torba podręczna waży chyba z 10 kg, mam tam pokserowane z 8 książek do mojej pracy licencjackiej....
Ok. 3.00 - czekam już za bramkami na otwarcie wyjścia... planuję co będę robić w Wiedniu - będę szukać biletów na Cypr!!
3.45 - samolot rusza... płaczę jak dziecko... na szczęście ciemno w samolocie a ja siedzę sama w swoim rzędzie, mogę płakać... próbuję spać, z marnym skutkiem... myślę o tym co było tam, a co czeka mnie w Polsce... pilot mówi o pogodzie w Wiedniu - że mgła, że mróz, że widoczność bardzo mała...
7.00 - ląduję w Wiedniu. Zmiana czasu - jest 6.00...
6.10 - wychodzę z samolotu. Zamarzam w jednym momencie. Nic nie widzę, mgła potworna. Powinni zabronić przylotów z ciepłych krajów do zimnych... mam ochotę wrócić się do samolotu i zmusić pilota to powrotu na Cypr.
6.20 instaluję się na wiedeńskim lotnisku. Jest internet, po wielu trudach znalazłam również gniazdko żeby podłączyć laptopa. Miejsce w którym siedzę jest ładnym punktem widokowym. Tylko że nie dzisiaj - dzisiaj mgła zasłania wszystko. Mam nadzieję że z powodu złej widoczności nie będzie żadnych opóźnień w lotach...
8.30 - jak ja nie lubię niemieckiego!! Już dawno nie miałam kontaktu z tym językiem, w każdym razie już się nasłuchałam za dużo... ja chcę znowu wsłuchiwać się w grecki!! Czy wiecie że podobno wszystkie słowa pochodzą z greki? :) Tak twierdzą Grecy ;) I nawet to, że nie Yiannis nie potrafił mi wytłumaczyć skąd się wzięło słowo "drzewo, bułka i sąsiad" jest tylko wyjątkiem potwierdzającym regułę ;) A moje imię jest nazwą kwiatka ;)
9.30 - tęsknię... za słońcem świecącym rano przez okno i za ludźmi którzy tam zostali... ja też chcę :(
10.00 - jak ten czas wolno leci... a tu jeszcze co najmniej 2,5 godziny siedzenia mnie czekają a potem odprawa... dobrze że z bagażem się nie muszę uganiać - duża walizka będzie czekać na odbiór w Polsce (mam nadzieję), bagaż podręczny oddałam do przechowalni bo za ciężki żeby się z nim kręcić przez tyle godzin.
11.00 - Kostek, dzięki za pocieszenie że w Warszawie będzie jeszcze gorzej niż tutaj. Już się nie mogę doczekać lądowania... :(
13.30 - ostatnia bramka dzieli mnie od opuszczenia Wiednia. Słońce wyszło więc przyjemniej trochę milej. Ale i tak mi smutno. Może jeszcze da się wsiąść w samolot powrotny na Cypr??
15.20 lecimy ponad chmurami. Pięknie świeci słońce. Ale im niżej tym gorzej – aż w końcu się okazuje, że nad warszawą szaro, brudno i ponuro. Ale nie tak zimno jak myślałam, więc chociaż taki plus. W autobusie wiozącym nas z samolotu poznaję Tomka, który też leci z Cypru. Zabieram się z nim na lotnisko.
17.00 Dworzec Warszawa Centralna wciąż obskurny. Ale kupuję sobie jagodowy serek Danio jakiego nie jadłam odkąd byłam na Cyprze. Pani w kasie sprzedaje mi zły bilet, w pociągu okazuje się muszę dopłacać. Jadę z przesiadką. W pociągu opowiadam o Cyprze. Coś czuję, że ludzie mnie za to znielubią….
20.30 – wysiadam w Radomsku. Czeka brat. Idę jeszcze do kasy po zwrot za zły bilet, okazuje się że pani w kasie jednak się nie pomyliła, to pan w pociągu wprowadził mnie w błąd. A to Polska właśnie…
20.50 – dojeżdżam do domu. Kumpel mnie nie widział przez ponad 4 miesiące ale jakoś nie pojawił się na powitaniu. Rodzice leżą w łóżku bo myślą że przyjadę jutro, planują co głupiego zrobić na lotnisku (mieli założyć zapaski i robić wiochę… może dobrze że to niespodzianka :)) Wchodzimy po cichu na górę, Adam mówi że chce im przedstawić dziewczynę. I wchodzę ja. Rodzice w szoku, nie wierzą zupełnie… Przywitanie, płacz, gołąbki zrobione specjalnie dla mnie, szampan, rozmowy… dziwnie być znowu w domu.
23.00 – kładę się do mojego łóżka. Jak się kąpałam to w kranie była od razu gorąca woda, w całym domu cieplutko i przyjemnie, w pokoju aż trzeba otwierać okno bo czasem za gorąco… ale jakoś mnie to nie cieszy tak jak myślałam. Chyba jednak wolałam pomarznąć sobie czasem wieczorami, ale za to mieć słońce i ten klimat na co dzień… Zasypiam, uprzedziwszy rodziców żeby mnie nie budzili rano bo nie spałam w ogóle…

13 lutego, środa

9.30 – mama przeprasza ale mnie budzi… jest tyle rzeczy do zrobienia! A za oknem… za oknem szaro, buro, brudno, paskudnie, właśnie tak jak to sobie wyobrażałam… Okazuje się że większość moich ciuchów mogę tylko schować do szafy, bo na kurtkę za zimno, na buty za zimno… :(:(

Deszczowy koniec

2008-02-11T12:29:00.001+01:00

Niesamowite.

Na kilkanascie godzin przed opuszczeniem Cypru, rajska wyspa uraczyla mnie najwiekszym i najdluzszym deszczem w historii mojego pobytu tutaj.

Siedze wlasnie w bibliotece i slysze kazda uderzajaca o dach krople.

Czyzby caly Cypr plakal ze juz wyjezdzam? :)

Wczorajsza impreza byla na szczescie duzo radosniejsza niz myslalam. Jak sie okazalo - sporo osob jednak zobacze, a niektorych to calkiem niedlugo, bo mozliwe ze juz w marcu. Od razu jakos tak lepiej :)

Mimo wszystko jednak jakos tak mi smutno. Melancholijnie. Wiele tu przezylam, wiele zobaczylam, poznalam wspanialych ludzi, nabylam nowe umiejetnosci i zmienilam sie, chyba nawet bardzo. Ale o tym kiedy indziej. Bo teraz juz musze uciekac, czeka mnie jeszcze pare spotkan z ludzmi, ostatnie zakupy, pakowanie i sprzatanie...

...

2008-02-10T15:37:00.001+01:00

Czas leci nieubłaganie. Te 4,5 miesiąca minęło nie wiem kiedy - bo wspominając rzeczy które były na poczatku mam wrażenie, że to było wczoraj.

W piątek ostatni raz pracowałam w New Division. Mój pierwszy dzień pracy też wypadł w piątek. Wczoraj rano natomiast wybrałam się na wycieczkę na półwysep Karpaz. Wcześniej byłam tam kilka dni po przyjeździe, wtedy to była ostatnia wycieczka Oli... Po raz kolejny zachwycałam się Cyprem. I tak sobie myślę - że gdyby ktoś mnie zapytał, które miejsce podobało mi się tutaj najbardziej, to chyba nie potrafiłabym powiedzieć... bo kilkakrotnie patrząc na otaczające mnie widoki myślałam sobie: tak, to tutaj chciałabym mieszkać...
A dzisiaj... dzisiaj robię w New Division pożegnalną imprezę. Chociaż "impreza" to chyba niezbyt dobre słowo. W każdym razie zaprosiłam ludzisków, nowych Erasmusów, osoby z uczelni, znajomych z baru.... posiedzimy, pogadamy, powspominamy... mam nadzieję że będzie miło - chociaż taka ostatnia impreza, kiedy wiadomo że części osób nie zobaczy sie już nigdy, pewnie najmilsza nie będzie...

Gramy u siebie, Polacy gramy u siebie!!

2008-02-07T00:46:00.000+01:00

I po meczu! Ponieważ na piłce nożnej sie nie znam, nie będę opisywać obejrzanych akcji - ten kogo to interesowało pewnie oglądał mecz w TV. Najważniejszy dla mnie jest wynik - 2:0 dla Polski, i ta cała otoczka...Przyozdabianie twarzy w barwy narodowe rozpoczęło się w domu. Ponieważ jednak z częścią osób mieliśmy spotkać się na miejscu - wzięłam cały sprzęt na stadion. Już przy wejściu czekała nas przemiła niespodzianka - jak sie bowiem okazało - wstęp był za darmo, chociaż wcześniej słyszałam o biletach po 8 i 15 euro. Po wejściu wzięłam się za malowanie twarzy znajomego. Nagle wokół zebrało się mnóstwo Polaków, którzy również prosili mnie o to samo. I tak czas przed rozpoczęciem spotkania spędziłam właśnie na malowaniu twarzy różnym ludziom. Niektórzy nawet wrzucili "co łaska" do mojej kieszeni, więc na koniec okazało się że wyszłam na czysto - zakup farb zwrócił się nawet z małą nawiązką ;)Ogólnie na stadionie czułam się jak w Polsce. Polaków było bardzo dużo (wp.pl podaje że ok. 1000), ludzie mieli szaliki, czapki, polskie koszulki, flagi i inne rekwizyty. Oczywiście większości osób towarzyszyły piwa oraz nieodzowna polska "kwiecista" mowa. Początkowo schodząc po schodach z przyzwyczajenia chciałam mówić "Excuse me", ale potem jakoś się przestawiłam na polską mowę.
Oczywiście śpiewaliśmy, krzyczeliśmy, klaskaliśmy i machaliśmy czym się dało. Mnie osobiście najbardziej podobał się okrzyk "Gramy u siebie" - no taaaak, w sumie skoro tylu nas jest na Cyprze to prawie jak u siebie ;)

Oto co na temat kibiców pisze WP:
Podobnie jak cztery dni temu w Pafos, tak i w Larnace atmosferę na trybunach tworzyli tylko polscy kibice. Na trybunach stadionu zasiadło ok. tysiąc mieszkających na stałe na Cyprze fanów reprezentacji. Na ogrodzeniu zawisły biało-czerwone flagi z nazwami polskich miast, jak Olsztyna, Bielsko-Białej, Gdyni, Mysłowic czy Łodzi. Przez cały mecz na stadionie rozbrzmiewały polskie śpiewy. Po golu w szóstej minucie co chwila słychać było "Jeszcze jeden", potem "Polacy gramy u siebie", "Jesteśmy z wami" i "Biało-czerwone to barwy niezwyciężone". Po drugiej bramce w niebo wystrzeliła raca. A po meczu kibice odwdzięczyli piłkarzom się gromkim "Dziękujemy".
Podsumowując: pomimo tego że przegapiłam drugą bramkę (bo akurat robiłam jakieś zdjęcia :P) i obronę karnego (bo chyba również robiłam zdjęcia :P), nie wiedziałam kto strzela bramki (bo nie było żadnego komentatora ani telebimu żeby oglądać mecz ;)), to wieczór należał do udanych. Szczególnie że "za udział w meczu reprezentacji na wyjedzie należy się respect" - prawda Jacku? :)

A więcej zdjęć na zawsze TUTAJ!

Przygotowania do meczu...

2008-02-06T14:38:00.001+01:00

Flagi: są...
Farbki do malowania twarzy: są...
Próbka malowania: jest..
Biało - czerwony strój: jest...

Nastrój, okrzyki, ekipa - jest.
Moi drodzy, dzisiaj kibicujemy Polsce na stadionie w Larnace! Trzymajcie kciuki i oglądajcie uważnie relację - może gdzieś nas dojrzycie :)

Obiecanki - cacanki

2008-02-04T12:22:00.001+01:00

Cypr jest miejscem pod pewnymi względami jedynym w swoim rodzaju. Do niektórych z tych "dziewactw" przyzwyczaiłam się i nie przeszkadzają mi już zupełnie. Są jednak rzeczy, których zaakceptować nie da się zupełnie. Tak jest z niedotrzymywaniem słowa przez Cypruchów. Oni obiecują, obiecują, a potem... a potem nic. I to jest naprawdę wkurzające, szczególnie jak obiecują coś na czym mi zależy. A najgorsze w tym wszystkim jest to, że to niewywiązanie się z danego słowa nic dla nich nie znaczy - przy najbliższym spotkaniu nawet o tym nie wspominają, tak jakby już zupełnie zapomnieli że coś tam kiedyś obiecali.

Ale, ale - niedługo wyjeżdżam więc nie zamierzam się denerwować tą całą cypryjską gadaniną. Zobaczcie co spotkałam kilka dni temu na cypryjskiej ulicy:A przygotowania do środowego meczu trwają. Chętnych na wyjazd przybywa, dzisiaj wpadłam na pomysł żeby udać się do polskiej ambasady - może mają jakieś flagi bądź inne przydatne gadżety :) pokażemy, że polscy kibice są najlepsi!

Ps. A ja ciągle czekam na ostatnie wyniki egzaminów. Jak na razie mam dwie B+ i jedno B. Farid coś się opóźnia z podaniem ocen, ale to pewnie dlatego że jest zupełnie zakręcony. Kilka dni temu dzwonił do Yiannisa zatrwożony że szuka naszych esejów na Middle East i nie może znaleźć, chyba zgubił... Tylko że mych tych esejów w ogóle nie pisaliśmy ;)

Pogoda & Mecz

2008-02-01T11:31:00.001+01:00

W środę podczas rozmowy na GG z Kajteczkiem dowiedziałam się, że mam tutaj na Cyprze śnieg, deszcz i burze, minusową temperaturę i ogólnie zimę stulecia.
Prawda wygląda tak: w poniedziałek trochę padało ale było ciepło, tylko że pochmurno. We wtorek sytuacja podobna, tylko że ziiiiiiimno! W środę - wiatr potworny, chmury i przeszywający chłód. A w domu temperatura niewiele wyższa niż na zewnątrz - bo przecież tu nie ma ogrzewania, jedyne co to klimatyzacja (ale w pokoju który obecnie okupuję jakoś licho działa). W każdym razie - jeśli wierzyć temperaturze wyświetlanej na klimatyzacji - przedwczoraj rano miałam w pokoju 13!!!! stopni. Na szczęście jednak ubezpieczyłam się na taką ewentualność i od kilku nocy śpię przykryta 4 warstwami kocy i pościeli. Co prawda ważą one tyle, że nie mogę się przewrócić na drugi bok, ale przynajmniej jest ciepło ;)
A od wczoraj znów mamy wiosnę. Przynajmniej w dzień ;) Moje podstawowe wyposażenie przed wyjściem z domu to okulary przeciwsłoneczne na dzień i rękawiczki na wieczór ;)

Jak już zapewne wiecie, reprezentacja Polski w piłce nożnej przebywa obecnie na Cyprze na zgrupowaniu. Rozegrają dwa mecze towarzyskie - jeden jutro z Finlandią, drugi 6.02 z Czechami. Ja wybieram się na ten drugi mecz i ogólnie organizuję wśród znajomych ekipę kibicującą. Jak się okazuje - międzynarodową, bo mam już chętnych Turków Cypryjskich oraz kilkoro Erasmusów, no i oczywiście Polaków. W poniedziałek, razem z moimi nowymi współlokatorami, powinny przyjechać gadżety na mecz - flagi, może farbki do malowania twarzy, jakieś gwizdki. Więc będziemy kibicować pełną parą :) I zupełnie nieważny jest fakt, że ja sie nie znam na piłce nożnej i nigdy nie ciągnęło mnie do chodzenia na mecze ;)
Aaaa, właśnie, znacie jakieś piosenki które możemy śpiewać? :) To nauczę wszystkich ;)

Rozstania...

2008-01-29T18:41:00.000+01:00

Wszystko kiedyś się kończy… kończy się też moja erasmusowa przygoda. Co prawda zostaję na Cyprze jeszcze 2 tygodnie, ale większość studentów już wyjechała… z mojej podstawowej komórki organizacyjnej, czyli erasmusowej familii, zostałam sama… pierwsza trójka – Seb, Hubert i Lina wyjechali w grudniu. Smutno było bez nich, ale ponieważ jeszcze wiele osób zostało a i my mieliśmy wiele czasu przed sobą – jakoś to było. W niedzielę żegnaliśmy Arturasa. A że w tym samym czasie ja się przeprowadzałam i miałam naprawdę dużo na głowie, nie było czasu na rozmyślania. Wczoraj natomiast żegnałam się z Vytisem, który wraca do domu dzisiaj. I się rozkleiłam… Nieważne już było to, że jego zachowanie doprowadzało mnie czasem do szału (bo coś głupiego zrobione raz jest śmieszne, ale ta sama rzecz powtórzona setny raz jest po prostu wkurzająca), nieważne było to, że myślał tylko o sobie, że jego tubalny śmiech wielokrotnie budził mnie wcześnie rano, a muzyka której słuchał była na końcu moich upodobań muzycznych… On, podobnie jak Lina, Seb, Hubert i Arturas, przez ostatnie 4 miesiące byli moją rodzinką… A teraz zostałam z całej naszej szóstki sama – i nie jest to miłe uczucie, wiedząc że coś się właśnie kończy i teraz już nic nie będzie takie samo… nawet jeśli spotkam kiedyś tych ludzi, to raczej nie w komplecie – a szkoda…
PS. Pozdrawiam mojego stałego czytelnika Paszczaka który wczoraj zwrócił mi uwagę że nie zgadza się z tym, że nie flirtuję z facetami na GG. Jacku – w momencie pisania tamtej notki z nikim nie rozmawialam ;) a reszta niech pozostanie milczeniem! :)

Z kawiarenki :)

2008-01-28T14:33:00.001+01:00

Oglądaliście lub czytaliście "S@motność w sieci"? Główna bohaterka czatowała z Jakubem siedząc w kawiarni i popijając wino. Dzisiaj jestem prawie jak Ona. Z tą różnicą, że ja nie piję wina tylko świeży sok z pomarańczy i nie flirtuję z żadnym facetem tylko piszę notkę na blogu. Reszta się zgadza :)

Wczoraj się przeprowadziłam. Spakowanie całego dobytku zajęło mi sporo czasu i dużo miejsca. W nowym mieszkanku, w którym przebywam obecnie z Magdą, mam jakieś problemy z internetem - niby wykrywa mi sieć bezprzewodową, ale zasięg jest za słaby - a ponieważ moje internetowe uzależnienie jest dość spore, wpadłam dzisiaj na pomysł połączenia przyjemnego (zakupy) z pożytecznym (internet). I oto jestem - siedzę sobie w klimatycznej kawiarence, popijam soczek i rozmyślam nad ostatnimi dniami spędzanymi na Cyprze.

Chyba zawsze jest tak, że początkowe i końcowe dni pobytu gdzieś są najbardziej aktywne. Swój pobyt na Cyprze zaczęłam od podróży i wygląda na to, że na podróżach również go zakończę. Tylko w ciągu ostatniego tygodnia byłam na 3 wycieczkach, a w planach mam jeszcze co najmniej dwie. Do tego imprezy, imprezy, imprezy, spotkania ze znajomymi których ciągle przybywa, ostatnie zakupy i oczywiście praca (bo wszystkie przyjemności kosztują).

Im bliżej wyjazdu, tym bardziej czuję jak będzie mi brakować Cypru. Ten klimat, ludzie tutaj, te imprezy, wycieczki, te wszystkie dziwactwa - w Polsce tego nie ma. Na nowo będę musiała przyzwyczajać się do takich rzeczy jak ruch prawostronny, zamykanie drzwi na klucz (czy wy wiecie że przez 4 miesiące nie nosiłam przy sobie żadnych kluczy?), ubieranie się "na cebulkę". Najbardziej obawiam się pogody - tutaj z dnia na dzień jest coraz cieplej. Słońce świeci, roślinki kwitną - a u nas deszcz i śnieg na zmianę...

Wycieczka pracownicza :)

2008-01-24T21:57:00.000+01:00

Pogoda, bezstresowe życie, otaczający mnie ludzie czy muzyka – nie wiem dokładnie co sprawia, że mam taki wyśmienity humor. Może wszystko na raz? W każdym razie dzisiaj nawet pobudka o 8.00 rano nie była dla mnie problemem – tym bardziej że czekała mnie wycieczka! Tym razem w gronie pracowym. Na wiadomość że mam wycieczkę z pracy moja mama zdziwiła się że nam organizują wycieczki ;) a kolega zapytał: To Ty się spotykasz z ludźmi z pracy po pracy?? Co do pierwszego stwierdzenia: sami sobie organizujemy ;) ta wycieczka była pożegnalna – bo zarówno jak jak i Dorota wyjeżdżamy. I tak, spotykamy się po pracy, może nie ze wszystkimi ani niezbyt często… ale takie spotkania są bardzo sympatyczne :)

W każdym razie: wycieczka. W ciągu tych kilkunastu godzin razem odwiedziliśmy góry i morze – połączenie bardzo przyjemne, szkoda że niestety w Polsce niewykonalne… W górach (Troodos) przejechaliśmy trasą starych, XVI-sto wiecznych mostów łączących kiedyś szlak z Nikozji do Pafos. Po drodze odwiedziliśmy też piękny stary monastyr, całkowicie opuszczoną wioskę, farmę osiołków, spotkaliśmy dwa konie które chyba uciekły właścicielowi. Kilkanaście razy przejeżdżaliśmy jeepem przez rzekę (noo… rzeczkę :)), wspinaliśmy się strasznie stromymi i wąskimi dróżkami… a wszystko to wśród pięknych widoków i w przepięknej pogodzie! W niektórych miejscach czułam się, jakby była wiosna – piękna zieleń epatowała z każdego miejsca. Gdzie indziej, tam gdzie drzewa były wyższe i więcej cienia – czułam się jakbym kroczyła po polskim lesie jesienią (tylko drzewa jakieś takie trochę inne). W każdym razie – obydwa oblicza zachwyciły mnie bardzo! A co najpiękniejsze – mogłam się tym zachwycać chodząc w bluzce bez rękawów :)

Z gór zjechaliśmy wprost do uroczo położonego Paphos. Wybraliśmy się na promenadę, gdzie zjedliśmy obiadek. Siedzieliśmy na dworze, tuż przy morzu. Ptaszki skakały koło nas i czekały na jakieś okruszki jedzenia. A my jedliśmy – oczywiście – owoce morza. W pierwszym momencie miałam skusić się tylko na rybę… ale raz się żyje. Spróbowałam ośmiornicy i kalmara – no i cóż… fanką takich potraw się nie stałam, ale przynajmniej się „trochę” z tym oswoiłam – chociaż kiedy zobaczyłam kalmara po raz pierwszy, z głową i ogonem, to… no cóż, wyobraziłam sobie że jeszcze przed chwilą pływał sobie wesoło w morzu :)

Podsumowując: Cypr jak zwykle mnie zaskoczył i zachwycił. Więcej zdjęć już wkrótce w galerii (niestety mój aparat odmówił posłuszeństwa i muszę czekać na fotki od Kostasa).

Dejame Vivir!

2008-01-23T01:29:00.000+01:00

Zakochałam się od pierwszego usłyszenia w tej piosence.
Jej pozytywny nastrój przeniknął mnie całą -
czuję promieniujący wewnątrz strumień energii, uśmiecham się i śpiewam...
jeszcze godzinę temu byłam zmęczona, a teraz mogłabym siedzieć całą noc i słuchać tej melodii, tych słów...
teraz od razu wszystko wydaje się piękniejsze,
ładniejsze...
jak tylko wrócę do Polski to zabieram się za swój hiszpański -
planowałam to wcześniej ale teraz to już postanowione!!

Dejame Vivir... Libre como el aire...

Koniec :)

2008-01-22T16:10:00.000+01:00

Oficjalnie oświadczam, że cypryjska sesja została zakończona! Nauka do ostatniego egzaminu wyglądała podobnie jak do tych wczesniejszych - raczej pod górkę. W każdym razie - z małą pomocą materiałów upchanych po kieszeniach napisałam, oddałam i teraz mam spokój! A wyniki - będą jakoś pod końca stycznia. Może sie pochwalę ;) chociaż biorąc pod uwagę moje zaangażowanie w naukę chyba nie będzie czym!

A teraz... teraz mam luzy. Chociaż w sumie większość tego tygodnia mam już zaplanowaną! Dzisiaj pakowałam część swojego dobytku, która pojedzie do Polski razem z Łukaszem. W sumie nie myślałam nigdy nad tym, ile rzeczy tu mam - teraz jednak widzę, że za dużo :/ Na łóżku leżą teraz 4 reklamówki wypełnione ciuchami i książkami, do tego jeszcze buty osobno. Następna ogromna ilość rzeczy jest w szafie (ciekawe czy ją spakuję do mojej walizki??), część rzeczy zamierzam wyrzucić. Ojj, będzie ciężko!

W planach na najbliższe dni mam: zabranie się na pracę licencjacką, dwie wycieczki, wieczór pożegnalny sporej ilości osób, przeprowadzkę (na ostatnie dni zachciało mi się zmiany mieszkania... ale zapowiada się ciekawie :)), pracę oczywiście (prezenty trzeba kupić a kasy brak...) no i pewnie jakieś imprezy... Trzeba się bawić, bo zostały mi już tylko 3 tygodnie. jak ten czas szybko minął...

Ach ta dzisiejsza młodzież....

2008-01-21T00:08:00.000+01:00

Kaśka skup się!!

To już ostatni egzamin w tej sesji!!
Wysil się trochę, to TYLKO 4 pytania!!
A potem 5 tygodni wolnego!
No skup się, nie rób obciachu!

Nie wymyślaj tysiąca powodów dla których nie możesz jeszcze zacząć się uczyć, nie zaczynaj rozmów ze znajomymi z którymi nie gadałaś przez długi czas, nie przeglądaj w necie tych wszystkich portali społecznościowych, nie spędzaj tyle czasu w kuchni, nie śpij tak długo!! Całą sobotę mogłabyś poświęcić na naukę a Ty co – wycieczek ci się zachciało! Phi! No ale nawet jeśli już pojechałaś na tą wycieczkę to chociaż po pracy mogłabyś wrócić od razu do domu i jak przystało na grzeczną studentkę wyspać się, żeby od rana móc się uczyć. Ale nie – dwa kluby a potem jeszcze wizyta u znajomych w domu, bo przecież już wtedy wiesz, że i tak się nie będziesz uczyć.

Ojj Kaśka, Kaśka…

(Kaśka nie słucha… leń ją ogarnął, w głowie myśli że przecież MUSI zaliczyć, że po jednym przeczytaniu coś tam w głowie zostaje, że może akurat to jedno głupie pytanie nie będzie obowiązkowe, że jakoś to zawsze będzie. Zero stresu, luz totalny – no pięknie!)

PS. Kaśka nie lubi jak się do niej mówi Kaśka ale w tym jednym przypadku się na to zgadza bo mimo wszystko zdaje sobie sprawę że jest leniem śmierdzącym i zasługuje na lanie.

Konkursowo :)

2008-01-17T22:33:00.000+01:00

Moi kochani czytelnicy, wiem że jest Was kilkoro chociaż nie wszyscy się wypowiadacie. Ale teraz macie szansę: zgłosiłam bowiem moje "wypociny" (jakby to nazwała moja germanistka z liceum ;)) do konkursu na bloga roku w kategorii "Podróże i szeroki świat".

Co zrobić żeby zagłosować? Ślijcie smsy o treści D00065 na numer 71222. Koszt SMS, to 1,22 zł brutto. Oprócz tego, że wspomożecie mój blog, przekażecie pieniążki na dobry cel (Ośrodek szkolno - Wychowawczy Dla Dzieci Niewidomych i Słabowidzących w Krakowie), a także sami możecie wygrać (nagrody dla głosujących: 10 Ipod-ów NANO 4 GB.

Ten etap konkursu trwa do 29.01, możecie oddać jeden głos na każdy blog biorący udział w konkursie. A więc do dzieła :)

Więcej informacji TUTAJ!

Ps. A mój leń się powiększa, chociaż nie myślałam że to możliwe. Pocieszam się, że na szczęście przede mną jeszcze TYLKO 2 egzaminy, a potem 5 tygodni "wakacji". I chyba to wprawiło mnie w tak wyśmienity humor dzisiaj - od momentu przebudzenia uśmiechałam się jak głupia. Chodziłam podskakując, tańczyłam, śpiewałam sobie pod nosem - no normalnie wariatka :):) Ciekawe czy jutro przed egzaminem też się będę tak zachowywać :):)

:*

2008-01-15T22:07:00.000+01:00

Przyjaciele... ludzie do których chce się wracać. Którzy mimo upływającego czasu kiedy się nie widzimy piszą, tęsknią i czekają na powrót. Miło wiedzieć, że tacy ludzie są, nawet kilka tysięcy kilometrów ode mnie.

Nie zapomnę nigdy tegorocznego Opalu - dlatego, że mnie na nim nie było. Wszyscy szaleli pod sceną, czekając na wyniki, a ja byłam tak daleko... i jedyne co mogłam zrobić to czekać na wieści. Na szczęście przyjaciele nie zawiedli - informacje szły z pierwszej ręki, a ja tylko zestresowana czekałam na dalsze info. Mimo dzielącej nas odległości czułam ten sam stres, co Wy. A kiedy dostałam smsa o głównej nagrodzie (która powędrowała w nasze - a więc także i moje - ręce) miałam w oczach łzy - zarówno szczęścia, że nas docenili, jak i smutku - że nie mogę tego przeżywać razem z Wami.
A ostatnie parę dni... coraz więcej myślę o powrocie. I coraz bardziej tęsknię. A Wy mi w tym nie pomagacie ;) te kilka rozmów na GG... niby niepozorne, niby w jakiejś sprawie... ale jak dobrze jest wiedzieć, że ktoś tęskni, cieszy się że już wracam. Ja też się cieszę, coraz bardziej! Bo chociaż Cypr jest rajską wyspą, to jednak czegoś mi brakuje - Was!

A wracam już 13 lutego - cóż za piękna data ;)
Dziękuję wam za to, że ciągle jesteście! Do zobaczenia (mam nadzieję) na zimowiskach!

Ps. Wilgi, skoro czytacie - to może skomentujecie;> :)

3, 2, 1: Sesja :)

2008-01-14T22:11:00.000+01:00

Nie wierzyłam że doczekam tego czasu. A tu proszę: zleciał gorący wrzesień i październik, ciepły listopad, słoneczny grudzień, minęły Święta, zaczął się Nowy Rok i mamy to, co studenci lubią najbardziej: sesja. Tegoroczna sesja jest dla mnie szczególna. I nie tylko dlatego, że mam do zaliczenia tylko 5 przedmiotów, nie dlatego że ani razu nie muszę założyć białej bluzki i czarnych spodni/ spódniczki, nawet nie dlatego że wszystkie przedmioty zaliczam po angielsku. Ta sesja jest szczególna... bo mam takiego lenia jak jeszcze nigdy w życiu!
Powinnam siedzieć w książkach co najmniej od piątku bez przerwy. Tymczasem piątek zleciał mi na totalnym obijaniu. W sobotę na naukę poświęciłam może 1,5 godz. Wczoraj obudziłam sie o 15 (!!!!!!!) chociaż budzik nastawiony miałam na 11.00. I chociaż czas na naukę skrócił mi sie niemiłosiernie to i tak większość czasu miałam "przerwę" - a to na jedzenie, a to na dzikowisko, a to na nic-nie-robienie. Za to postanowiłam się położyć spać wcześniej, pierwszy raz od ponad 3 tygodni tuż po północy. Ale co z tego skoro przez 1,5 godziny przewracałam się z boku na bok myśląc o wszystkim tylko nie o czekającym mnie rano egzaminie?
Na szczęście pierwszy egzamin z Business communication poszedł mi całkiem nieźle - w sumie to chyba był najłatwiejszy z wszystkich które tu mam. Wróciwszy do domu miałam plan od razu usiąść do nauki... ale jak tu się uczyć jak za oknem ok 20 stopni i piękne bezchmurne niebo? Postanowiłam to oczywiście wykorzystać i spędziłam ze dwie godzinki z komputerem na tarasie, rozmyślając o mojej przyszłości. A potem... potem to rozmawiałam na gg i skypie ze starym znajomym, jadłam budyń, a w przerwach robiłam notatki na jutrzejszy egzamin.
Ale wiecie co? Nie zdawałam sobie z tego wcześniej sprawy, ale teraz to zauważyłam: mój angielski naprawdę się poprawił. Kiedy przygotowywałam się do midtermów i czytałam różne cudaczne artykuły czy fragmenty książek, dużej ilości bardziej "specjalistycznych" słówek po prostu nie rozumiałam. A teraz.. może nie jestem geniuszem, ale jest mi duuużo łatwiej! Co nie zmienia faktu, że żeby zaliczyć jutrzejszy egzamin muszę poświęcić jeszcze sporo czasu na dojście do władzy Nassera w Egipcie czy irańskie dążenia do posiadania broni atomowej. Wypadałoby jeszcze powtórzyć konflikt israelsko - palestyński, rewolucję w Iranie i inne takie ale chyba już nie dam rady - mój leń mnie przewyższa ;)
No nic, trzymajcie kciuki czy co tam macie pod ręką. A ja idę spać - dobrze że egzamin na 16.00 to będę miała jutro prawie cały dzień na naukę. No chyba że znowu wstanę o 15.00 :P

Fenomen greckiej muzyki

2008-01-12T18:03:00.000+01:00

W sumie jestem na Cyprze już dość długo, a jakoś kontakt z "rdzenną" muzyką zazwyczaj mnie omijał. W większości dlatego, że w klubach odwiedzanych przez studentów czegoś takiego nie ma - już na ulotkach można zobaczyć napisy "Gwarantujemy: bez greckiej muzyki". Mam wrażenie że oni traktują ją trochę jak my disco polo - wszyscy znają, mogą się przy tym dobrze bawić, ale nikt nie słucha.

W każdym razie ja ostatnio odkryłam kilka naprawdę fajnych greckich kawałków. Prezentuję dwa: Einai Entaksei Mazi Mou, który usłyszałam po raz pierwszy w moim barze (nie wiem jak to możliwe, ale na początku nie grali u mnie greckiej muzyki w ogóle, teraz - co trochę słychać jakieś greckie przeboje)

Xeria Psila

Oprócz tych bardziej "współczesnych" przebojów popularne są też bardziej tradycyjne rytmy, przy których można tańczyć Zorbę - tutaj Apopse Siopili Alpha. Żałuję, że nie mogłam chodzić na naukę tańca greckiego - niestety w tym samym czasie miałam zajęcia :(

Osobiście w greckiej muzyce widzę jednego minusa - to że jej nie rozumiem ;) bo ja tak mam, że jak jakaś piosenka mi się podoba, to sobie ją lubię śpiewać - oczywiście w miarę moich wokalnych umiejętności. Ale jak tu śpiewać, kiedy znaleziony tekst jest napisany w greckim alfabecie... Tak, wiem, mogę go sobie przepisać, przy okazji ćwicząc znajomość tych wszystkich literek. Ale póki co nie mam na to czasu - może pod koniec przyszłego tygodnia ;)

Studiowanie po cypryjsku - część II ale pewnie nie ostatnia ;)

2008-01-10T20:00:00.000+01:00

Na samym początku pobytu na Cyprze pisałam na temat nauki na wyspie. Po kilku miesiącach, w ostatnim dniu zajęć i tuż przed egzaminami, wypadałoby to jakoś zweryfikować.

Przez cały semestr miałam tylko 5 przedmiotów. Ale nie z racji na Erasmusa - większość ludzi ma właśnie taką liczbę kursów w semestrze. Ja wybrałam:
- Business communication: coś całkowicie niezwiązane z moim kierunkiem studiów, ale na pewno mi się przyda. Po 1: "liznęłam" trochę Business English, po 2: nauczyłam się pisać różne firmowe pisma.
- European Business Environment: do tej pory nie wiem o czym to było. To wina prowadzącego, który był nudniejszy nawet od M. Wiktorowskiego. Jego ton głosu potrafił uśpić mnie po 10 minutach, a miałam z nim 3 godziny zajęć pod rząd!!
- International organisations: jak mówi temat zajęć, powinnam uczyć się o organizacjach międzynarodowych. Ale ponieważ to są zajęcia z Faridem, to tak prosto być nie mogło. Cały semestr słuchaliśmy o ONZ, ale tak naprawdę to wiele się nie dowiedziałam - trudno to zrobić, jeśli wykładowca jest typem filozofa...
- European Union - Middle East Relations: już na pierwszych zajęciach Farid powiedział nam, że ponieważ UE nie ma polityki zagranicznej, nie może być mowy o stosunkach UE - Middle East... dlatego też zajęcia będą tylko o Middle East. No i wyobraźcie sobie 3 Polski i jedną Finkę słuchającą o konfliktach na Środkowym Wschodzie, o których nigdy wcześniej nie miały pojęcia... a wykładowca im tego nie ułatwia, przeskakując z tematu na temat i z przeszłości na teraźniejszość... (aha - byłam na spotkaniu z Cypryjską Minister ds. zagranicznych i wiecie o czym mówiła? Właśnie o stosunkach UE z Middle East :P)
- European Social Policies: zajęcia w czwartkowe wieczory z młodziutką panią doktor. Pierwsze 30 minut zajęć to rozmowy Christiny ze studentami. Po grecku, bo 90% ludzi z tych zajęć to właśnie Cypryjczycy. Następnie właściwe zajęcia - prezentacje studentów, rozdanie notatek z zajęć, omówienie. I przerwa. Wszyscy idą razem do Cafeterii, razem z Christiną. Tam mija nam 30 - 40 min, na piciu kawy, rozmowach, grach w karty. Wracamy na zajęcia, ale czekamy na spóźnialskich. Po przerwie - dyskusja, w której udział biorą zazwyczaj dwie osoby siedzące po przeciwległych końcach sali. Ja siedzę pośrodku i tylko ruszam głową w prawo i w lewo. Czasem chciałabym coś powiedzieć ale chłopcy dyskutują tak żywo, że nie dają nikomu dojść do głosu (a wiedzieć musicie, że Cypryjczycy jak już rozmawiają, to bardzo głośno, używając całego ciała). W każdym razie te zajęcia mile wspominam - zobaczymy jak będzie po egzaminie ;)

W październiku pisałam o książkach noszonych przez studentów (które tak przy okazji szybko zniknęły ;)) i aktywności ludzi. Szybko się jednak przekonałam, że cypryjska, czy może raczej śródziemnomorska natura, siedzi utkwiona bardzo głęboko w każdym mieszkańcu wyspy. Mało które zajęcia zaczynały się o czasie - nawet jeśli nauczyciel przychodził punkualnie (co często się nie zdarzało) to i tak kilkanaście pierwszych minut czekał na dochodzących studentów (rekordziści potrafili przyjść po pół godzinie - 40 minutach - pozdrowienia dla Yiannisa ;)). Ale takie spóźnienie i tak mało na kim robi tutaj wrażenie - nikt nie robi wyrzutów, nie pyta skąd to spóźnienie czy nie prosi o przyjście na czas następnym razem. Po prostu luz :) (tu należy zauważyć że sama na początku przychodziłam punktualnie lub przed czasem a teraz... teraz wiem że mogę się spóźnić i nic sie nie stanie ;))
Kolejną rzeczą są terminy. Do napisania miałam 4 eseje. Pierwszy oddałam w terminie, ale tylko z grupką kilku osób. Termin drugiego był na ostatnich zajęciach przed świętami. Ale wtedy nie oddał go nikt chyba, wszyscy zrobili to dzisiaj, więc i ja. Termin trzeciego eseju był na poniedziałek 7 stycznia z ostatecznym terminem na 14, przedłużonym ostatnio do 21 (z czego ja skorzystam :P). Czwarty esej.... był jakoś na początek grudnia, ale przez wypadek wykładowcy (który na naszych zajęciach spadł z ławki i złamał sobie żebra!!!) a potem jego roztargnienie a nasze przekręty - został skasowany. Ojj, a ja się na początku tak stresowałam tymi esejami ;)

Teraz przede mną egzaminy. Terminy są ustalane odgórnie, więc wygląda to w moim przypadku wprost niesamowicie: poniedziałek, wtorek, środa, piątek i poniedziałek - i jestem wolna. 4 z 5 egzaminów wiążą się z napisaniem 2 - 3 krótkich esejów w trakcie 2 godzin. Żadne tam odpowiedzi w punktach - ma być wstęp, rozwinięcie i wnioski. Jeszcze nie wiem jak to przetrwam, tym bardziej że Cypr mnie strasznie, ale to strasznie rozleniwił. Ale chyba będzie dobrze - przecież jestem tutaj na Erasmusie, Erasmusi nie mogą mieć ciężko ;) Poza tym... blond włosy przynajmniej na jednego wykładowcę działają pozytywnie - a że mam z nim 2 zajęcia to nie jest tak źle ;)

W każdym razie: wchłonęłam te wszystkie różnice, zaakceptowałam je i chyba nawet się przyzwyczaiłam ;) Rzeczy, które w Polsce doprowadziłyby mnie raczej do szału, tutaj przyjęłam z uśmiechem. Bo to Cypr przecież! :)

Załoga na pokładzie

2008-01-07T03:35:00.000+01:00

Powinnam już spać, i to dawno. Dwa tygodnie laby już się skończyły, przede mną ostatni tydzień zajęć i egzaminy. Ale już się przyzwyczaiłam do tego nocnego chodzenia spać – kiedyś pod koniec pracy (a czasem nawet na początku) byłam już zmęczona. Teraz po pracy mogę jeszcze wariować. No ale nie o tym miała być mowa.

Dzisiaj czas na przedstawienie załogi New Division. Proszę Państwa, oto oni:

Szef nr 1: Jonathan

Niby luzak. Ale tylko z pozoru. Strasznie nie lubi, jak mu się wchodzi za bar. I generalnie staram się o tym pamiętać. Ale kiedy ja czekam 10 min na moje drinki bo on z kimś rozmawia… to mnie czasem szlag trafia, bo ludzie czekają, ja czekam, a drinki się same nie zrobią. Poza tym czasem „podbiera” nam tipsy – jakby własnej kasy było mu mało. Ogólnie w miarę sympatyczny z niego człek, tylko może nie jako szef – ale taka chyba dola szefa ;)

Szef nr 2: Paschalis

Na szefa to on się raczej nie nadaje ;) ale wolę pracować z nim niż z Jonathanem, szczególnie jak nie ma ludzi w barze. Bo wtedy Paschalis siedzi i gada z ludźmi a ja nie tylko roznoszę drinki, ale również je przyrządzam. I przynajmniej się nie nudzę. Często dopada go leń. I wtedy skomplikowane drinki zawsze przerzuca na kogoś innego. Albo mówi że nie ma :) Nie lubi jak się do niego mówi „Szefie”, co ja czasem wykorzystuję ;) Poza tym podobno często strzela „fochy” – ale ja tego nigdy nie doświadczyłam, może dlatego że mnie lubi i mnie oszczędza ;) A poza tym dzisiaj powiedział mi że będzie za mną tęsknił jak już wyjadę. Miło :)

Manager: Maya

Pseudonim Jaszczura, nadany nie wiem przez kogo. Nie potrafię jej za bardzo rozgryźć i jakoś się z nią zaprzyjaźnić, chociaż złych stosunków z nią nie mam. Kiedy ona jest w barze to czuję się jak inwigilowana. Ale może to tylko złudzenie ;) W każdym razie podoba mi się to, że zawsze wtedy kiedy mówiłam jej że nie mogę pracować – nie pracowałam.

Barman: Kostas

W nocy barman, w dzień – producent filmowy. To dzięki niemu wystąpiłam w reklamie euro ;) I dzięki niemu też zobaczyłam kawałek Cypru, bo zabrał mnie na parę wycieczek. Zawsze uśmiechnięty i pełen życia, chociaż tak naprawdę to życie go nie oszczędziło. Bardzo lubię z nim pracować.

Barman: Marios

Zawsze, ale to zawsze kiedy go widzę, szczególnie kiedy zaczynamy pracę i nie ma zbyt dużo roboty, Marios roluje papierosy. Zwija po kilkanaście, a potem je wypala albo sprzedaje – nie wiem dokładnie ;) w każdym razie to rolowanie będzie jednym z moich wspomnień z pracy!

Kelnerka: Elita

Mała bomba wybuchowa. Wysysacz energii – znaczy wysysa ją z innych ludzi i wszystko przejmuje na siebie. Nie lubię z nią pracować, bo zazwyczaj pod koniec nocy, kiedy jest najwięcej pracy, ona znika niewiadomo gdzie i z kim. Pojawia się jak ja już kończę i przeprasza. Ale… zawsze jak z nią pracuję mamy duże napiwki (chociaż zaczynam wątpić w to czy to są napiwki czy po prostu niezapłacone drinki).

Barmanka/ kelnerka: Dorota

Polka, mieszkająca na Cyprze 3 lata. Szybka jak błyskawica :) Zawsze uśmiechnięta. Niestety za kilka tygodni zwija żagle i robi sobie małą przerwę w cypryjski, życiu, na rzecz Krety. Dzisiaj podarowała mi swój grzejniczek więc już nie powinnam marznąć :)

W naszej ekipie mamy jeszcze Evitę i Gabrielę, ale po 1: nie mam ich zdjęć, a po 2: nie pracuję z nimi zbyt często. Więc tyle wystarczy!

Na rozgrzanie

2008-01-05T18:03:00.000+01:00

Cypr się nieodłącznie kojarzy z ciepłem. Ponad 300 słonecznych dni w roku, upalne lata i ciepłe zimy. Tak, zgadza się, to prawda. Ale prawda jest też taka, że ja tu marznę. Bo mieszkania są raczej chłodne. Mamy niby grzejniki - ale co z tego, skoro one nie działają? Mamy też klimatyzację która może robić za grzejnik. I w swoim pokoju dość często z tego korzystam. Ale kolejny problem jest taki, że w swoim pokoju nie mam internetu - to znaczy mam, ale tylko czasem. No więc kiedy jestem w necie siedzę w salonie abo kuchni. A tutaj już jest chłodniej, klima nie działa. Więc... siedzę obatulona kocem, czasem w rękawiczkach. Ręce mi marzną, nogi mi marzną (chociaż na szczęście nie ostatnio, dzięki moim osiołkom). Bluzka, bluza, sweter - wszystko mało. Dzisiaj tak się rozmarzyłam... że jestem w Polsce, w moim cieplutkim domku i przytulam się... do grzejnika ;) taaak, to jest właśnie to czego pragnę w tej chwili! W każdym razie nie spodziewałam się, że właśnie takie marzenia będę miała na Cyprze :)
A poza tym to zaczyna się "gorący" okres (no tak, żeby się rozgrzać...) Eseje, prezentacje i to co tygryski lubią najbardziej: końcowe egzaminy. Wszystkie skumulowane w ciągu 7 dni (a egzaminów mam 5). I jak wszystko dobrze pójdzie to za 2 tygodnie będę już wolna i będę mieć sporo czasu na zwiedzanie, imprezowanie i przygotowywanie pracy licencjackiej - taak, szczególnie za to ostatnie się wziąć muszę bo jakoś przez ponad 3 miesiące nie miałam na to czasu.
ps. a ta fotka to na rozgrzanie... zrobiona pod koniec grudnia ;)
ps 2: Jak nazwać posiłek jedzony po pracy (o 4.00 rano) w restauracji? Czy to jeszcze kolacja czy już śniadanie? :)

New Division

2008-01-03T04:37:00.000+01:00

New Division - miejsce w którym pracuję. W skali Cypru bar raczej niespotykany. Jakby trochę zapomniany przez współczesność - trzeszcząca podłoga, kominki, oldskoolowe kanapy, małe stoliczki, krzesełka nadwyrężone duchem czasu, wyszczerbione schody, zarośnięty ogródek, muzyka nie pierwszej nowości. Kiedy zobaczyłam to miejsce po raz pierwszy - byłam trochę w szoku. Zupełnie inaczej wyobrażałam sobie miejsce mojej pracy.
A teraz...
Teraz nie chciałabym pracować gdzie indziej. Klimat tego miejsca sprawia, że nawet o 3 rano, po bardzo ciężkim dniu, człowiek wciąż się uśmiecha. Tutaj można przyjść przebranym za księżniczkę czy motyla i nie czuć się skrępowanym. Tutaj przychodzi się zawrzeć nowe przyjaźnie (ale raczej nie można znaleźć dziewczyny/ chłopaka). Tutaj wszyscy się znają, nie wyłączając relacji obsługa - klienci. Tutaj nie trzeba nosić drinków na tacy, a czasem nawet nie jest to wskazane (szczególnie jak wszyscy tłoczą się pośrodku baru, próbując przy tym tańczyć). Tutaj wszystko toczy się w rytm puszczanej muzyki - a ta, w zależności od dja, jest różna - raz taneczna, raz bardziej refleksyjna, czasem bardzo znana, czasem tradycyjna grecka a czasem bardziej latino. Tutaj nie ma menu, klienci za to dobrze wiedzą co można zamówić. Tutaj szef nie lubi jak się do niego mówi "szefie", nawet jeżeli to jest w żartach. Trudno tutaj trafić przypadkowej osobie, bo nigdzie nie ma szyldu, a całe wejście zarośnięte jest przeróżnymi roślinami. Tutaj można przyjść w stroju piżamopodobnym, albo w wieczorowej sukience. Tutaj można przyjść i pić cały wieczór darmową wodę, przygryzając chipsami (też za darmo), szyjąc przy okazji jakieś cuda. Tutaj średnia wieku wynosi ok. 30 - 35 lat, ale spotkać można osiemnastolatków, jak i ich dziadków. Tutaj kelnerka może zostać porwana do tańca w trakcie przyjmowania zamówienia.
Takie to właśnie miejsce, ten mój bar.

Posylwestrowo!

2008-01-01T12:50:00.001+01:00

Witam wszystkich w Nowym Roku! Oby był dla nas lepszy od poprzedniego, aby przyniósł nam szczęście, miłość, satysfakcję z wykonywanej pracy i spełnienie marzeń!

Wczorajszą noc, tak jak już pisałam, spędziłam w gronie międzynarodowym. Wieczór okazał się jednak zdominowany przez Polaków, bez których ta impreza raczej nie należałaby do udanych, a przynajmniej – nie różniłaby się zupełnie od innych domówek..Polskie dziewczyny - Magda, Ola i ja

Należy zacząć od tego, że zaopatrzyliśmy się w muzykę, której nikt nie lubi, ale każdy zna słowa i każdy się wspaniale bawi – chodzi o disco polo. Było „Jak się masz kochanie” (co inni też śpiewali bo przecież wiedzą co to znaczy), „Mydełko fa”, „Bierz co chcesz” i „Kaczuszki”, które tańczyli wszyscy razem z nami (a ci co nie tańczyli patrzyli się na nas krzywo… ehh nawet alkohol nie potrafił ich rozruszać). Nasza polska ekipa królowała na parkiecie przez całą noc. I tak powinno być!Noworoczny toast - Magda i Andrzej

Północ spędziliśmy w centrum Nikozji, oglądając fajerwerki. Ludzi było tam całkiem sporo, ale większość to imigranci – z Bangladeszu, Filipin, Pakistanu i innych azjatyckich krajów. Dla Cypruchów bowiem tradycją są rodzinne kolacje, na których wręczają sobie noworoczne prezenty. Kolacje kończą się koło 12:30 i wtedy wszyscy ludzie wybywają do klubów, barów czy na domówki.

Dostałam prezent noworoczny - osiołki ;)

W mieszkaniu byliśmy z powrotem o 1:00, czyli akurat na czas żeby jeszcze raz wznieść toast za Nowy Rok, tym razem – w Polsce, bo przecież dzieli nas godzinna różnica czasu.

No nic, teraz już uciekam bo za jakiś czas wybieramy się z ekipą sprzątającą do domu Behzada żeby pomóc mu ogarnąć posylwestrowy bałagan. A jak Wam minął Sylwester?